Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

131. Avonturen met huisdieren

3 reacties

Je gelooft het niet wat je allemaal met huisdieren meemaakt. Of hadden wij dat alleen? Als ik alles zo naga zou ik er een boek over kunnen schrijven. Dat doe ik overigens niet, hoogstens een column.

 

’t Begint met een grijze kater, Bor genaamd (naar Bor de Wolf uit de Fabeltjeskrant, waar we uiteraard elke avond trouw naar keken). Op een gegeven moment gingen we met Bor naar de dierenarts. Het beestje leed helse pijnen. Diagnose: blaasontsteking. Behandelwijze: de dierenarts kneep (met de hand) de blaas van Bor leeg. Dat moet erg pijnlijk geweest zijn, want hij schoot los uit de greep van de wrede man en was compleet onvindbaar. Heel lastig als de wachtkamer vol zit met huisdieren en hun baasjes. Na een kwartier zoeken hoorden we een zacht gemiauw, wat uit een bureaula scheen te komen. Deze lade was op slot, maar na opening kwam Bor eruit schieten. De enige verklaring: het bureau stond een cm of 5 van de muur en achterin de lade was een open richel van ook ca. 5 cm. Daar heeft dat hele katerlijf zich tussengewurmd in al zijn paniek. Om iets terug te doen had Bor in de lade, bovenop de zeer belangrijke papieren, iets geurigs achtergelaten .....

Ons mini-hamstertje Pluis kon ook een trucje: tussen de muur en de achterkant van de hoge servieskast was een opening van een paar cm. Net genoeg om hem achterlangs naar boven te laten klimmen. De eerste keer konden we het bijbehorende geluid niet thuisbrengen. Tot het beestje ons plotseling  van boven op de kast zat aan te staren.

Toen kwam er een piepjonge cavia in huis, die we Pinocchio genoemd hebben. Pinocchio bleek na enkele dagen een vrouwtje te zijn, want er lagen plots 4 (dode) mini-cavia’s in de kooi. Een afscheidscadeautje van vader cavia, die op de valreep nog even incest gepleegd had, voordat kleine Pinocchia (vrouwelijk voor Pinocchio) naar een andere eigenaar (dat waren wij dus) overging.

Stoffel, ons waterschildpadje, kon uren roerloos stil op z’n steen zitten. Op een gegeven moment vonden we dat hij wel heel erg lang stil zat. Dat klopte, hij was naar de eeuwige jachtvelden, in compleet uitgedroogde toestand.

Met Blub, onze goudvis, had ik geen hechte band. Ik had de naam verzonnen, want als je je oor boven de vissenkom hield, hoorde je af en toe dat geluidje.

Marianne Thieme beweert dat een goudvis psychische schade oploopt als hij alsmaar rondjes zwemt in een kom. Zij wil in Nederland een aantal aquaria oprichten, speciaal bedoeld voor de opvang van gestresste en dolgedraaide goudvissen, onder begeleiding van een psycholoog.

Ook met de naamloze wandelende tak had ik geen vertrouwensband. Ik heb nog voorgesteld om het diertje “takkenbeest” te noemen, maar dat viel niet goed bij de overige gezinsleden. Soms was hij/zij compleet onvindbaar in de weckfles vanwege al die andere groene takjes.


Toen kreeg onze oudste voor haar verjaardag een groot wit konijn: ze noemde hem Simon (de Wit). Simon had een vreemde voorkeur voor voedsel. De splinternieuwe leren laarzen van de andere dochter, zaten plotseling vol luchtgaten, op zichzelf best wel een goed idee van dat beestje want schoeisel moet “ademen” dat weet iedereen. Maar de eigenaresse was razend. Bij gebrek aan leren laarzen stortte Simon zich toen op snoeren en houten plinten. Vooral de kapotte plinten hebben mij later, bij de verkoop van het huis, toch minstens f 1000 gekost aan minder-opbrengst.

 

En tenslotte: onze 4 parkieten:

Woody, een groene parkiet, een lief beestje dat kon praten. Nadeel: Woody zag in bewegende pennen en potloden potentiële sexpartners, dus van proefwerken nakijken kwam af en toe niets terecht. Jammer voor de leerlingen, die nogal lang op hun uitslag moesten wachten. Ook een opgestoken wijsvinger maakte de vogel zeer opgewonden (de opgestoken middelvinger kende ik toen nog niet). Achteraf besef ik dat we ook gewoon het kooitje dicht hadden kunnen doen. Soms zijn oplossingen toch zo simpel……

Grijze Joris had de eigenschap om over de vloer te scharrelen. Helaas is hem dat fataal geworden. Wij waren op vakantie in Zwitserland en Joris logeerde bij familieleden. De vrouw des huizes was aan de afwas in de keuken en ze deed een stapje achteruit. Ze voelde dat ze ongelijk stond en ze hoorde een licht gekraak. Dat waren de botjes van Joris die op dat moment verpulverd werden....... Een heel zielig verhaal, maar waar gebeurd. Zoals al onze andere ex-huisdieren is hij plechtig begraven achterin onze achtertuin, compleet met herdenkingstekens zoals kruisje, kiezels en bloemen. Alleen de goudvis heeft destijds een “sanitair zeemansgraf” gekregen, en dat klinkt toch een stuk vriendelijker dan “we hebben hem door de WC gespoeld”.

Parkiet Blauwe Japie was de leukste, de aanhankelijkste en de intelligentste van allemaal. Kon uitstekend praten. Als je hem riep kwam hij uit z’n kooi en vloog naar je toe en bleef een hele avond op je schouder zitten (helaas was hij niet zindelijk). Ik heb hem ook eens geroepen toen z’n kooitje dicht was. Ik wilde zijn intelligentie testen: “Hoe zou Japie dit probleem oplossen?” Mijn gezinsleden vonden dit gemeen van mij, maar ik probeerde gewoon het beste uit zo’n vogeltje naar boven te halen.

Japie had nog een hele leuke eigenschap: als je je portemonnee op de tafel omkeerde dan pakte Japie een blinkende rijksdaalder, sjorde die moeizaam naar de rand van de tafel en liet hem op de grond vallen, op volgorde werkte hij eerst alle rijksdaalders af, daarna de guldens, daarna de kwartjes en tenslotte de dubbeltjes. Het kopergeld interesseerde hem niet. Dit spelletje ging Japie nooit vervelen. Ons trouwens ook niet.

Tenslotte parkiet Groene Karel, onze autist. Een saai vogeltje waarmee je niets kon. Karel is de verhuizing naar ons appartement nooit meer echt te boven gekomen. Hij vond het maar niks, zo’n flatje, ondanks het fraaie uitzicht wat hem geboden werd. Zijn postume bijnaam: Karel de Laatste.

 

Ik ben benieuwd naar ongelofelijke verhalen van andere huisdieren. Het zal toch niet zo zijn dat wij dit alleen hebben ervaren?

  

3 reacties

Ja, huisdieren... ik zou er een boek over kunnen schrijven...

Onze vorige tuin was een een compleet kerkhof. Twee honden lagen er begraven, vier katten, twee vogels, een cavia en twee goudvissen. We hebben maar niks gezegd, toen we gingen verhuizen en ik ben nog steeds benieuwd of de nieuwe bewoners er ooit iets van gemerkt hebben.

Tuinfluiter

09 November 2012 om 19:32

Ja, allemaal heel herkenbaar. In onze achtertuin zijn zoveel kindertraantjes geplengd dat in het aangrenzend schuurtjes vochtproblemen opdoken. Ik ben benieuwd of alle dierlijke botjes er nog liggen.
han44

09 November 2012 om 22:08

Wij hebben ook altijd huisdieren over de vloer gehad. Begin zeventiger jaren hadden we een parkiet als huisdier en gesprekspartner over de vloer. Het diertje luisterde graag, zittende op een vinger vlak bij onze mond, naar wat wij te zeggen hadden. Als je dan even stopte om adem te halen beet hij gelijk in je lip, daarmee gaf hij te kennen dat een spreekpauze niet op prijs werd gesteld.

Na al die jaren is de schade aan onze lippen allang genezen, maar bij de boeken, waarop hij het lipbijten waarschijnlijk oefende, vinden we nog steeds de sporen van zijn/haar activiteiten.

Pal Ben

07 July 2016 om 16:12

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.