Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

115. Eigen huis en tuin

1 reactie

Eigen huis en tuin, tenminste dat dacht ik toen ik Rob Verlinde op TV bezig zag. Maar ik loop achter de feiten aan, want ik verkeer nog steeds in de dagen van Rob, Nico en Myrna.

Tegenwoordig heet het "Rob's grote tuinverbouwing", maar het idee is hetzelfde. Ik vraag me wel eens af, wie komt er in aanmerking voor zo'n tuinvernieuwing? Kan iemand gewoon SBS bellen en zeggen dat hij zelf niet zoveel tijd om z'n tuintje op te knappen? Of heb je daarbij een kruiwagentje nodig? (leuke woordspeling als het over tuinonderhoud gaat) Krijg je dan een screentest om te kijken of je wel goed oogt op het scherm? Is er eerst een proefopname?

 

Het scenario laat zich raden. De hoofdrolspelers geven vagelijk hun wensen op en Rob gaat zich uitleven. Hij is heel handig met allerlei materialen en.... hij heeft kennis van zaken. Jammer dat hij zoveel kletst en met Latijnse namen strooit die mij geen bal interesseren. En dat ook nog in een werkelijk afschuwelijk Amsterdams accent. Ik krijg de neiging om het geluid weg te draaien en de ondertiteling te starten zodat je ook niet naar die vreselijke begeleidende muziek hoeft te luisteren. Maar dat doe je natuurlijk niet want dan mis je alle "Ohhh"'s en "Ahh"'s als de bewoners, aan het eind van de uitzending, hun ogen open mogen doen. "Wat mooi!!!", "Moet je daar kijken!!", "Wat gaaf!!". Natuurlijk vloeien er dan tranen bij de aanblik van de metamorfose, compleet met design kussentjes op de tuinbank en brandende kaarsjes in de stallantaarns langs het tuinpad. En dan natuurlijk de slotscène met de bekende glaasjes goedkope champagne van de Aldi (slechts € 1,99 per liter!!).

Ik vraag me wel eens af, zou die slotscène wel eens overgedaan moeten worden? Als de bewoners bijvoorbeeld niet enthousiast genoeg zijn in de ogen van SBS? Dat men pas tevreden is na take-23? Heel verwarrend voor de buurt, die natuurlijk meteen denkt dat er opnames gemaakt worden voor het programma "Herrie in de keuken" of "Bonje met de buren". Ga maar na. Als er 22x achter elkaar keihard "Cut!!" geroepen wordt dan leidt dat tot misverstanden.

 

Het genoemde programma doet me terugdenken aan mijn onderwijsperiode. Daar werden door onze leerlingen ook tuinen ontworpen. Daar werd ook geschermd met Latijnse benamingen. Waarom die Latijnse namen? Geen idee. Ik snap de termen gouden regen (Laburnum anagyroides), stokroos (Althaea rosea) en  vlijtig liesje (Impatiens walleriana) ook zonder die toevoegingen. Maar toch, onze leerlingen dienden van minimaal 100 planten de Latijnse namen in hun kop te stampen. Begrijpelijk dat leerlingen van de Hortus Botanicus in het oude Rome, de bakermat van het Latijn, voor de leeuwen gegooid werden als ze slechts tot 99 kwamen. Gelukkig waren ze dan bij ons dan een stuk soepeler, in vergelijkbaar gevallen hoefden ze slechts één schooljaar over te doen. Alles beter dan door een Romeinse leeuw verslonden te worden.

 

Eén van de spannendste avonturen uit mijn schoolperiode waren de stagebezoeken. Als simpel docentje wiskunde werd je geacht je opwachting te maken op allerlei bedrijven in de praktijk van groenvoorziening, akkerbouw, veehouderij, fruitteelt en bloemsierkunst. En op dat moment heb je helemaal niets aan de stelling van Pythagoras of aan het feit dat je de priemgetallen tussen 1 en 100 uit je hoofd kunt opdreunen. Er kwam een leraar van de Landbouwschool op bedrijfsbezoek en daar werd toch tegenop gekeken. Er werd iets van hem verwacht. En wat moet je dan doen als er moeilijke vragen worden gesteld?

"Denkt u dat er deze week gespoten moet worden in de aardappelen?"

Geen idee natuurlijk. Hoe red je je hier uit? Gewoon eerlijk zeggen dat je een in ander vak lesgeeft?

Op een gegeven moment heb ik besloten om toch in elk geval de grondbeginselen onder de knie te krijgen.

Dat het bij pluimvee meer draait om de kippen dan om de haan, ja, dat wist ik wel. En dat aardappelen eerst gepoot worden en daarna gerooid, dat wist ik ook nog.

Ik legde me dus toe op wat meer feitenkennis, zoals de draagtijd bij boerderijdieren, de gemiddelde melkgift van een koe, de Latijnse benamingen van de allerbekendste heesters, de opbrengst per hectare van een perceel suikerbieten, de bloeitijd van verschillende planten

En de stelregel die ik daarna altijd gehanteerd heb: word niet overmoedig, zeg niet nee als het ja moet zijn en omgekeerd, begin niet zelf met het spuien van je weinige kennis.

 

Ik denk nog met afgrijzen terug aan het jaar 1968, nog ruim voor mijn onderwijstijd. We waren enkele weken getrouwd en het bruidsboeket begon een beetje te verwelken. Dus wat deed ik toen de bloemenman aanbelde? Ik zou een bosje bloemen kopen voor mijn kersverse echtgenote.

"Wat is dat?" vroeg ik, wijzend op hele mooie kleurrijke bloemen. "Duizendschoon", was het antwoord van de verkoper. Wat een mooie naam! Ik was gelijk verkocht. Het boeketje duizendschoon (Dianthus barbatus) was voor mij.

Apetrots kwam ik de huiskamer binnen. De reactie was verbijsterend: "Boereproenkers? Hadden ze niks anders?". Het kwam er dus op neer dat ik mijn geld had uitgegeven aan de meest banale bloemen van de hele bloemenkar, in bloemsierkringen ook wel "Villa Kakelbont" genoemd.

U kunt begrijpen dat mijn zelfvertrouwen een flinke deuk opliep, die tot op de dag van vandaag nog merkbaar is.

 

Gelukkig is er ook nog een veel leuker bloemenverhaal. Opgetekend op die school waar ik wiskunde gaf.

In het kader van een praktijkexamen kregen alle leerlingen van de opleiding Bloemschikken de opdracht om een auto te versieren met een bloemstuk. Mijn collega's die met hun auto naar school kwamen hadden het geluk dat hun voertuig werd getooid met de meest prachtige bloemmotieven.

Nee, ik niet, ik kwam altijd met de fiets. Jarenlang heb ik gesoebat of het versieren van een fiets ook tot de mogelijkheden behoorde. Meewarig werd ik bekeken. Tot het jaar dat ik afscheid nam. Uit mededogen werd er deze keer een uitzondering gemaakt. Resultaat: één blije pensionado, één geslaagde leerling en één prachtige fiets.

Helaas ben ik vergeten hoe de namen van de bloemen waren, laat staan de Latijnse vertalingen. Idee voor een nieuw programma van Rob: Eigen tuin en fiets?

 

Tot slot nog een dringend advies voor iedereen die iemand inhuurt om de tuin op te knappen. Neem eerst een klein examentje af. Vraag naar de Latijnse namen van 10 willekeurige bloemen en planten. Bij minder dan 8 goede antwoorden moet u NIET in zee gaan met deze pseudo-tuinman. Als iemand zijn klassieken niet kent, hoe kan hij dan ooit goed werk afleveren. Nee, dan wordt het nooit wat.

    

1 reactie

Een prachtige collumn, Han en ik heb er weer van genoten! Zelf ben ik hier thuis ook de tuinman, maar als iemand me vraagt hoe een plant heet, dan moet ik helaas mijn schouders ophalen. Da\'s toch ook niet belangrijk, hè?

Mooie foto van de fiets!

Tuinfluiter

10 July 2012 om 09:35

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.