Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

113. Vakantievreugd

1 reactie

Hoera, de vakantie is weer losgebarsten.

Eerst caravan, camper, vouwwagen of bagagewagen volladen met een hoeveelheid Zeeuwse groenten en aardappelen die als voorraad in een gemiddelde dorpswinkel niet zouden misstaan. Want het zal je toch maar gebeuren dat er op je vakantiebestemming geen levensmiddelen te koop zijn. Je kunt maar beter je voorbereidingen treffen.

En dan op weg naar het zuiden, met het oog op het saamhorigheidsgevoel rijden we het liefst op één van de zwarte zaterdagen. Met z’n allen achter elkaar over Autobahn of Route Péage. Gezellig. Iedereen in vakantiestemming. In de file voor de benzinepomp kun je je vakantievoorpret delen met wildvreemde families uit Veenendaal, Oldenzaal en Etten-Leur.

 

Op de achterbank is het ook rustig, want de kids vermaken zich prima met de Nintendo. De TomTom staat aan, dus wat kan er misgaan. Helaas, het kan wel degelijk misgaan.

Truus van TomTom heeft het die dag razend druk. Kun je nagaan, behalve al die tienduizenden auto’s de goede richting opsturen moet ze tegenwoordig ook proberen om voor iedereen (!!) de files te omzeilen. Ze moet het vandaag helemaal alleen opknappen, want Bram (die andere sympathieke stem van TomTom) is zelf op vakantie, met z’n nieuwe vriendin. Die staat in diezelfde file. Voor Truus is het duidelijk te veel gevraagd.

Op de rand van een acute burnout stuurt ze één van de auto’s met caravan een steil en doodlopend weggetje in. Dan bemerkt ze haar fout. “Keren, keren!!” roept ze met overslaande stem. Voor die Zeeuwse familie is dat te laat. De omhoogkruipende combinatie (de zak met aardappelen begint flink door te wegen) kan hier even NIET keren.

 

Uiteindelijk komt iedereen op z’n bestemming en kan het echte vakantiefeest beginnen.

Op de camping is echt van alles te doen. Natuurlijk is daar een zwembad, natuurlijk is daar een disco, maar er is meer. Er is voor de kinderen iedere dag een animatie-programma !!!


Ze worden intensief beziggehouden, zodat de ouders zich in gemakkelijke stoelen voor de tent kunnen installeren. Zij zwijmelt weg met een e-reader vol doktersromans en hij zoekt wat onbestemde dingetjes op de Ipad, een flesje Heineken export binnen handbereik.

Het kostte eventjes wat moeite om de kinderen los te rukken van hun Nintendo, maar uiteindelijk zijn ze met harde hand naar de speelweide getransporteerd, alwaar het animatiefeest gaat plaatsvinden.

Alles onder het motto: “Als de kinderen het naar de zin hebben, dan hebben wij het ook”. De bekende dooddoener die je wel eens hoort op verjaardagen, tijdens de borrel en de nootjes.

 

Het kinderanimatieprogramma wordt geleid door een aantal animatiemeisjes. Niet te verwarren met animeermeisjes: dit zijn gezelschapsdames, die alleen champagne lusten van het allerduurste merk, die bovendien slechts per liter te bestellen is.

Ook niet te verwarren met réanimeermeisjes: dit zijn de collegaatjes van Pamela Anderson uit Baywatch, die dagelijks mannelijke strandbezoekers van Malibu tot leven proberen te wekken, nadat ze “zogenaamd” in de branding in moeilijkheden zijn geraakt.

Al snel hebben de kids vrede met de dagelijkse animatie, zeker zoonlief. Hij vindt één van de animatiemeisjes wel aardig en dat is wederzijds, maar vanwege het leeftijdsverschil leidt dit nog niet tot animaties voor gevorderden.

Ook de vakantiegangers naar parken van Roompot of Landal weten dat hun kroost elke dag onder de pannen is. Geen animatiemeisjes, maar een konijn, respectievelijk een beer zorgen ervoor dat de jeugd zich niet kan vervelen en dat de ouders zich voor hun bungalow kunnen settelen met een boekje en een drankje.

Even terug in de tijd, want hoe ging dat vroeger?

Pure nostalgie: eerst naar de bank om vreemd geld te halen van de landen die je aan zou doen.

En bij elke passage van een landsgrens was het weer spannend, zouden we door mogen rijden?

In die tijd was er geen TomTom die je verkeerd kon sturen. Je moest vooraf even op de landkaart kijken en mogelijk een paar aantekeningen maken. Bij gebrek aan een Nintendo waren onze dochters genoodzaakt om een boekje te lezen op de achterbank. Dat kon niet de hele reis, want we reden meestal ’s nachts om de drukte te ontlopen. Waarschijnlijk waren we één van die zeldzame families die niet gecharmeerd waren van zo’n file-festijn. Misschien een gebrek aan sociale vaardigheden van onze kant? Want wat is er nu leuker om samen, met z'n allen in de file, op weg naar iets leuks te gaan?

 

Onze kleine camping aan het eind van een Zwitsers dal was heel erg simpel. Geen zwembad, geen disco, een heel klein speeltuintje en het ergste was natuurlijk: geen animatie !!!

De kinderen moesten zichzelf bezighouden. Wat hebben we die meiden aangedaan. Wat een verwaarlozing. Valt dit onder kindermishandeling?

Als compensatie hebben we wonderschone wandelingen gemaakt door de Zwitserse Alpen. Als compensatie mochten ze elke avond eindeloos spelen met vriendjes of vriendinnetjes. En het zwembad? Daar moesten we een paar km voor in de auto. Of  met de opblaasbare rubberboot in de kofferbak naar één van de Zwitserse meren. Jammer dat je dat ding steeds op moest blazen en ook weer leeg moest laten lopen.

Daar hadden we iets op gevonden: de boot in opgeblazen toestand op het dak van de auto, touwtjes door het raam, met z’n allen heel goed vasthouden, niet te hard rijden, hopen dat je geen politie tegenkomt. Misschien niet zo veilig, maar we hebben het wel gedaan.

En die disco, tja, die was er echt niet. Dan maar zonder.

 

In die tijd was er ook nog geen iPad, dus hoe kon je weten dat er in Nederland een kabinet gevallen was? Twee mogelijkheden. Af en toe een Nederlandse krant kopen in een stadje of gedurende de vakantieperiode je bloedeigen PZC laten bezorgen op je vakantieadres. Dat kon toen. En dan blijf je toch een beetje bij.

Over dat paard in Ellewoutsdijk, dat op hol geslagen was.

Over de Tramstraat in Koudekerke, die enkele dagen afgesloten was.

Over die mevrouw in Vlissingen, die haar been bezeerd had na die val van haar fiets.

 

Is er dan helemaal niets uit het “moderne” gedeelte van deze column wat voor ons herkenbaar is? Ja, toch wel: die zak met Zeeuwse aardappelen, die ging bij ons ook mee …

    

1 reactie

Lachend Nou, die zak aardappels namen wij vroeger,in mijn jeugd, ook altijd mee hoor. 'Die butelandse erpels,' zei mijn moeder, 'die deugen nie!'

Een tom-tom hadden mijn man en ik ook niet. Ik las de kaart en zodoende reden we vaak een heleboel dezelfde rondjes... Mooie herinneringen!

Tuinfluiter

27 June 2012 om 16:59

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.