Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

94. Een slimme uitvinding?

1 reactie

Het zal wel aan mij liggen. Als ik alléén om boodschappen wordt gestuurd kan ik nooit iets vinden in de supermarkt. Toch maken we in zo'n geval vooraf altijd een soort "loopplan" op papier om mij zo economisch mogelijk door de schappen van AH of Jumbo te geleiden. Het boodschappenbriefje wordt zo opgesteld dat de volgorde klopt met de aanbevolen looproute.

Ze zeggen wel eens: vrouwen kunnen niet kaartlezen. Maar de plattegrond van de supermarkt zit muurvast in hun hersencellen verankerd. Alleen als de winkel eens in de zoveel tijd besluit om de hele zaak op de kop te gooien, dan gaat het mis. Op dat moment raakt mijn vrouw in een diepe depressie. Ga maar na. Ze moet de oude plattegrond uit haar hersenhelft "deleten" om ruimte te kunnen maken voor de nieuwe situatie en dat gaat niet zomaar één twee drie. Slapeloze nachten en humeurige dagen zijn het gevolg.

 

Ook met het "loopplan" op papier in mijn binnenzak gaat het bij mij alsnog fout. En het staat zo oerstom om elke keer weer zo'n aardige vakkenvuller aan te schieten met de vraag waar de macaroni ook weer staat. Ik heb diezelfde vakkenvuller toch nog al eens nodig als ik iets van het bovenste schap nodig heb, maar dat heeft alles met lichaamslengte te maken.

Maar ik heb er nu wat op gevonden. Ik neem mijn mobieltje mee!!! Elke keer als ik iets niet vind dan bel ik het thuisfront. Op deze manier leidt mijn vrouw mij telefonisch naar de Japanse nootjes, de ovenfrites en de nootmuskaat. Hoe simpel kan het leven zijn? En ik trek me niks aan van al die verbaasde blikken van het overige winkelend publiek. Ze kunnen me wat. De enige panieksituatie doet zich nog voor als een product niet op voorraad is. Dan moet ik via het mobieltje precies voorlezen wat er op de etiketten van de alternatieve merken staat. Mijn vrouw vind het wel eens lastig dat ik haar bel vanuit de winkel. Ze zit haar soap te kijken.

 

Ondanks al die goede voorbereiding komt het regelmatig voor dat ik de verkeerde spullen mee naar huis neem: bitter lemon light in plaats van gewone bitter lemon, kwark met rechtsdraaiend melkzuur in plaats van (het veel gezondere) linksdraaiend melkzuur, producten die nèt over de datum zijn, vleeswaren waaraan een miniem randje vet zit, een doosje eieren waarvan er één gebutst is, een tros bananen waarvan er één wat bruinig oogt, sperziebonen uit Egypte in plaats van uit Marokko. Kortom, met angst en beven pak ik thuis altijd de boodschappen uit. Wat zou ik nú weer fout gedaan hebben? Natuurlijk is het achteraf stom om de spritskoekjes onderin de boodschappentas te leggen en daarop een aantal zware limonadeflessen, maar ik doe het er toch niet om?

 

Maar nu komt het. Ik heb deze week iets grandioos bedacht. In column 6 heb ik de vloer aangeveegd met het verschijnsel TomTom. Mijn oordeel over het navigatiesysteem is nog ongewijzigd: ik zoek zelf wel uit waar en hoe ik moet rijden, daar hoeft Truus me echt niet bij te helpen. Vrouwen kunnen niet kaartlezen (zeggen ze), en nu zou zo'n simpel vrouwtje met een blikken stem mij de les gaan lezen. Nooit van m'n leven !!

 

Hier komt mijn super-idee: een TomTom voor in de supermarkt !!!

Elke klant krijgt bij binnenkomst een kastje met een toetsenbordje, eenvoudig te bevestigen aan het winkelwagentje. Je toetst het woord "ontbijtkoek" in je drukt op ENTER. Truus doet de rest: "Rechtdoor, eerste weg rechts, na 5 meter links, eerste weg rechts, na 3 meter links, bestemming bereikt".

Kijk, dat is nu een echt nuttige uitvinding. Zo'n TomTom wil ik ook wel.

Voor Truus lijkt het me ook een verademing. Ze zat al bijna tegen een burnout aan. Het is ook niet niks. De hele dag op je tenen lopen om mensen over het Nederlandse wegennet te loodsen, iets waar ze de ballen verstand van heeft. Nu kan ze, op haar eigen terrein, diezelfde mensen naar de appelmoes leiden.

 

En als je dan voortaan met datzelfde apparaatje ook nog je boodschappen kunt inscannen dan worden de rijen aan de kassa ook een stuk korter.

Na afloop van het winkelen het kastje inleveren bij de caissière.

 

Welke fabrikant voelt zich geroepen om zo'n apparaatje te ontwikkelen? Ik vraag slechts 10% van de winstmarge.

Het winkelen wordt er zo een stuk leuker en eenvoudiger op.

 

Voor mij komt die uitvinding net iets te laat. Ik hoef namelijk niet meer alleen te winkelen. Waarom niet? "As the World Turns" is klaar ...

 

(als u vindt dat deze column enigszins vrouwonvriendelijk overkomt, dan spijt mij dat oprecht)

 

1 reactie

geen
han44

12 February 2013 om 17:45

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.