Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

93. Een Hollander ontdekt Belgie

1 reactie

Als ik de Belgische grens oversteek krijg ik onmiddellijk een thuisgevoel. Alle stress valt onmiddellijk van mij af. Hoe ontspannen is het leven ten zuiden van die stippellijn. Hoe anders is ook het uitzicht. De lange lintbebouwing is mooi in al zijn lelijkheid. Elk huis is anders. Iedereen mag bouwen wat hij wil: koop maar een stukje grond en zet maar wat neer. Een welstandscommissie is er niet en dat scheelt een vracht aan ambtenaren. Heel slim van die Belgen. Bij ons is er altijd wel één of andere "neuzelambtenaar" die komt vertellen dat de kleur van onze dakkapel niet overeenkomt met het dakraam van de buren. Leuk woord voor Scrabble: neuzelambtenaar. Wel zorgen dat de letter Z op het hokje 3x letterwaarde komt te staan.

 

Ergens dwars door België loopt nog een andere stippellijn van west naar oost: de taalgrens. In column-16 heb ik al vermeld dat de reis vanuit Vlaanderen naar Jodoigne tot op het laatste moment naar Geldenaken lijkt te voeren. En dat vanuit Wallonië alle wegen richting Grammont in Geraardsbergen uitkomen. Voor de nietsvermoedende toerist is dit knap lastig. Maar de rivaliteit tussen de beide taalgebieden is zo groot dat men weigert om tweetalige borden neer te zetten.

 

Ook de Vlaamse taal is doorspekt met termen die ons Nederlanders de wenkbrauwen doen fronsen. Een gemiddeld zinnetje van een hulpvaardige Vlaming:

"Awel, het is te zeggen, ik wil u verwittigen van het feit dat bij het rond punt1) op de Mechelsesteenweg, vlakbij de autostrade2), duimspijkers3) op het wegdeksel zijn gestrooid. Er is door de flikken4) een omlegging5) voorzien".

1) rotonde

2) snelweg

3) punaises

4) politieagenten

5) omleiding ("omlegging" is een term uit de Amsterdamse onderwereld)

 

Dat ze een weg tussen twee plaatsen een "steenweg" noemen zie ik als een verkapte trots van de Belgen dat hun wegen zeker niet meer onverhard zijn. Helaas zijn er nog wel veel hobbelige kasseien (kinderhoofdjes) maar elk nadeel heeft zijn voordeel: uit alle hoeken van de wereld komen autofabrikanten naar Vlaanderen om aldaar de schokbrekers van hun nieuwe modellen te testen !!

Terug naar onze hulpvaardige Vlaming:
"Als ge goesting1) hebt is er aan de overzijde een frietkot en daar kunt ge, naast een puntzak met Vlaamse frieten, ook een croque monsieur2) of een broodje hesp3) bekomen".

1) zin

2) tosti

3) ham

 

Frietkotten te over. Ook in Wallonië. De N4 tussen Namur en Bastogne wordt spottend de "frietroute" genoemd. Om de 2 km is er daar een goedlopende friterie.

Soms word je als Hollander op het verkeerde been gezet. Het woord "frietkot" doet vermoeden dat een "kotmadam" een juffrouw is die friet schept. Niets van dat alles. Een kotmadam verhuurt kamers aan studenten en zou in Nederland een hospita genoemd worden. Hoe wordt dan de dame genoemd die de frieten in uw puntzak laat vallen? Gewoon: een friteuse.

 

Als ik vroeger op mijn racefietsje in dat gezellige praline-winkeltje in Maldegem een pond Léonidas kocht dan werd ik steevast herkend door de eigenaresse (pralineuse?):

"Amai, daar is die Ollander weer op zijn koersmachien". Een allerhartelijkst welkom. Net zo hartelijk als die mevrouw van dat stamineeke aan de Damse Vaart. Als ze mij in de verte ontwaarde op m'n racefietsje, dan zocht ze het leukste terrastafeltje voor me uit en op het moment dat ik arriveerde stond ze een Corsendonk Pater voor me uit te schenken. Over thuisvoelen gesproken...

 

Een mooie taal, dat Vlaams. En dat vinden de Vlamingen zelf ook. Als er in de schouwburg van Antwerpen een uitvoering komt van operette "Die Lustige Witwe" van Franz Léhar dan staat er op de affiche: "De Lustige Weduwe".

Dat de Vlamingen een hele grote kennis hebben van de Nederlandse taal blijkt elk weer uit het Nationaal Dictee. Natuurlijk zijn de Vlamingen daarin de beste. Het zal nog even duren voordat we premier Elio Di Rupo mogen verwelkomen bij dit jaarlijkse hoogtepunt. Mogelijk schrijft hij zich wel in voor het Dictée National.

 

Op sportgebied verdienen onze Zuiderburen ons medeleven. Het worden moeilijke jaren. Het nationale voetbalteam trapt de laatste jaren geen deuk in een pakje frietvet, de korfballers verliezen elke wedstrijd met 35-27 van de Hollanders, de tennissters zijn op hun retour en, tot overmaat van ramp, zullen over enkele jaren de podia bij de Belgische volkssport numero één, te weten het veldrijden, compleet oranje gekleurd zijn. Bij de jeugd en de beloftes is dat nu al te zien.
Wat blijft er voor onze Belgen over? Ik vrees dat er maar één sport overblijft: kroegbiljarten, gecombineerd met een bierdrinkwedstrijd.

Ja, de Belgische biercultuur verovert de wereld, zelfs boven de grote rivieren van Nederland kun je nu gewoon een Hoegaarden Grand Cru bestellen, zonder dat je vreemd aangekeken wordt. Zelfs onlangs in een Overijssels dorpje hadden ze voor mij nog precies één Westmalle Tripel. Helaas bleek deze zwaar over de datum, hetgeen zich uitte in grote witte vlokken.

Wat waren mijn vrouw en ik destijds onnozel toen we om op zondagmorgen 10 uur een staminee (=café) in Denderwindeke binnenliepen en toen we oprecht meenden dat al die lege bierglazen op de tap daar vermoedelijk nog van de vorige avond waren blijven staan.

Hoe simpel kan een Hollander zijn door 's morgens om 10.30 uur in Café de la Bascule in het Waalse Givry een kop koffie te bestellen?

"Une café s'il vous plaît". Alle bierdrinkers draaiden verbaasd hun barkruk in mijn richting en de patron maakte een afwerend gebaar: "Pas de café"

Verbazend is het wel: een café zonder café. Net zo verbazend als een coffeeshop zonder coffee.

 

Maar ik kan het niet genoeg benadrukken: ik hou van dat land. Van de steden, de dorpen, de inwoners, de taal, de verschillende biersoorten, de stripfiguren, de Vogelenmarkt. En ik hou ook van al die merkwaardige dingen, zoals al die steden die elkaar betwisten dat alléén zij de echte Manneke Pis binnen hun gemeente hebben staan. Wist u trouwens dat er ook een Vrouwke Pis bestaat? Zie foto.

Nog een typisch Vlaams gebruik: Wist u ook dat bejaarden in België hele dagen achter de sanseveria's zitten? Waarom? Da's nogal duidelijk, ze houden niet van geraniums.

 

Heeft u het grote nieuws in de krant gelezen? In België mogen fietsers binnenkort door rood licht rijden !!! Ja, het licht springt nog steeds regelmatig op rood, maar fietsers hoeven niet meer in de remmen te knijpen. Vrijheid, blijheid !!

Even wachten tot deze vorstperiode voorbij is, even wachten tot de temperatuur wat milder is. Dan stap ik op mijn vélo en ga ik persoonlijk poolshoogte nemen. Door rood licht rijden met de fiets, ik kan bijna niet wachten !! Moet je hier in Nederland eens proberen...

1 reactie

Inderdaad, een heerlijk land. We gaan er helaas niet meer zo dikwijls heen als 'toen we jong waren".
Met vrienden, allemaal nog kinderloos, op zaterdagavond rond 11 uur naar Antwerpen. Mensen kijken in de dancings, kroegen,-het kon allemaal, zonder gevaar. "Verboden voor Noord-Afrikanen" stond er op de bordjes voor de ramen, zonder dat we het discriminatie vonden.
Een dik vlaams frietje kopen--" smaken ze mevrouw ? vroegen we aan de 'friteuse'.
Allez madame, wij eten z' èlleken dag...was haar antwoord.
Hoe gezellig het ook was, 's avonds of 's nachts Antwerpen bezoeken, ik zou het niet meer zo gemakkelijk doen.
En die Trappist.. als ik ze thuis koop, is ze nooit zo lekker.
Mooie zondag gewenst.
Jopie Meerman

12 February 2012 om 09:43

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.