Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

81. TV-series

1 reactie

Ik kende ooit een man met 3 opgroeiende dochters. De vier vrouwen in zijn gezin bepaalden daar het TV-beleid. Arme man! Daar ging zijn voetbalavond. Na “Goede tijden, slechte tijden”, was er aansluitend “Onderweg naar morgen” en via “The bold and the beautiful” en nog zo’n onduidelijke serie, waarvan ik de naam vergeten ben, bleef er voor de fervente voetbalsupporter alleen nog de laatste tien minuten over van die spannende Europacup-wedstrijd.

 

Ja, het gaat vandaag dus over TV-series.

The never ending story of Peyton Place was zo’n beetje de eerste soap. Deze serie kwam ongekleurd de huiskamer binnen, maar dat zou ook aan onze zwartwit-TV gelegen kunnen hebben. Met sterren als Linda Gray, Ed Nelson (als dokter Rossi), Ryan ’O Neal en Mia Farrow.

Het succes van Peyton Place zorgde voor nieuwe soaps: Dallas, Dynasty, Falcon Crest. Op dit moment is “As the World Turns” een blijvertje.

Natuurlijk kon de Nederlandse TV niet achterblijven en jawel, daar kwamen ze al: Medisch Centrum West, Onderweg naar Morgen en Goede Tijden Slechte Tijden.

En de kortere varianten, de vervolgseries De Kleine Waarheid, Dagboek van een Herdershond, De Fabriek. Op dit moment loopt er een serie over vrouwen uit de omgeving van Hilversum, Laren en Blaricum. De naam van de serie is me even ontschoten, maar het gaat over de ledigheid waarin deze gefortuneerde dames hun dagen doorbrengen.

 

Hulde voor de acteurs die de slechterik mogen spelen in een TV-serie. Het is de moeilijkste en ondankbaarste rol die je kunt vervullen. Wat hadden we allemaal een bloedhekel aan JR Ewing als hij die arme Sue Ellen het leven zuur maakte. Ik ben ervan overtuigd dat acteur Larry Hagman als argeloze toerist in Amsterdam spontaan gemolesteerd zou worden.

En dokter Eric Koning uit Medisch Centrum West kan ook niet op al te veel sympathie rekenen in het normale leven, niet echt iemand om een pilsje aan te bieden in een buurtcafé.

 

Voor de fantasierijke schrijvers van de serie was het raadzaam om tenminste één aflevering voor te blijven. Ze werden serieus op de proef gesteld als er een acteur de brui aan gaf. Het personage moest uit de serie geschreven worden: op wereldreis, emigreren, echtscheiding? Bij een hoofdrolspeler kon dat niet: er moest dan een andere acteur komen. Meestal was dit het begin van het einde, want het publiek pikte dit niet en de kijkcijfers kelderden.

 

Voor trouwe soap-kijkers was het bijzonder lastig om op vakantie te gaan. Ga maar na, 10 à 20 dagelijkse afleveringen moeten missen!! Opnemen op video was geen optie, zulke lange banden waren er niet, en uitzendinggemist.nl was er toen ook nog niet. Gelukkig zijn er na de vakantie nog de TV-gidsen die dagelijks, via 3 zinnetjes,  gewag maken van de belangrijkste gebeurtenissen. Daar heb je ruim voldoende aan, je pakt zo de draad zo weer op. Hoewel, waarom zou je eigenlijk überhaupt nog kijken, die zinnetjes in de TV-gids zijn toch voldoende? Wat kun je veel andere leuke dingen doen in die TV-uren.

 

Gelukkig zijn er ook de TV-series die in aparte episodes afzonderlijk te bekijken zijn: The A-Team, The Fugitive, The Hulk, Hawaii Five-o, Starsky and Hutch, Knight Rider, MacGyver (de favoriet van mijn dochter), Love boat (een mierzoete serie over een cruiseschip), Beverly Hills 90210.

Hoeveel mannen zullen niet gefantaseerd hebben dat ze op Malibu Beach, tijdens de Baywatch van Pamela Andersen, al zwemmend in moeilijkheden komen en dat ze dit toneelstukje volhouden tot en met de reanimatie.

En dan waren er de krimi’s zoals Derrick, CSI, Flikken, Law-and-order, Der Alte, Tatort, Commissaris Rex (wat is een politiecommissaris een hondenbaan).

Bij Hill Street Blues dat zich voornamelijk afspeelde op een politiebureau hadden ze een slim trucje bedacht om het geheel hectisch te laten lijken. Regelmatig lieten ze een haastige figurant voorlangs de camera ijlen, alleen om maar de indruk te wekken dat het een heel druk bureau was. Het gevolg? Ik begon die schimmen te tellen en het verhaal zelf verdween naar de achtergrond. Op den duur zie je ook dáár het zinloze van in.

 

Op een gegeven moment waren daar plotseling de “lach-series”. Allereerst was er een “live audience” die op commando moesten lachen als er iets leuks te zien en te horen was. Gelukkig hoefde het publiek niet echt intelligent te zijn want ze werden geholpen door een mannetje dat bij elk leuk moment een bordje omhoog stak. Voor de TV-kijkers was het ook doodsimpel. Je hoefde nooit echt serieus op te letten. Als er gelachen werd kon je gewoon meelachen, zo simpel was dat.

Later werden die lach-stukjes tijdens een speciale lach-sessie opgenomen en ingeblikt. Een studioassistente drukte steeds op een knop om die lachmomenten toe te voegen aan de soundtrack van de serie. Zo gaat het nu nog steeds.

Kent u ze nog, al die buitenlandse en binnenlandse lachseries: The Lucy Show, Married with children, The Nanny, Are you being served (met weergaloze rollen voor mr. Humphreys en mrs. Slocombe), All in the family, George and Mildred (wat een sukkel was die George) , Allo!Allo!, Fawlty Towers (met die grappige Manuel uit Barcelona die gezakt was voor zijn inburgeringscursus Engels), ‘t Zonnetje in huis, Zeg ‘ns Aaa (wat had die Mien Dobbelsteen een oerlelijke Amsterdamse tongval), Kinderen geen bezwaar, ’t Schaep met de 5 Pooten.

 

Diep medelijden dien je te hebben met die arme Richard, de echtgenoot van Hyacinth Bucket, sorry Bouquet, uit de serie Keeping up Appearances. Ik snap nu ook waarom zoon Sheridan nooit naar huis komt en alleen af en toe per telefoon om wat extra financiën vraagt, en waarom Onslow, uit balorigheid in z’n onderhemd door het huis banjert en terloops z’n blote buik laat zien.

 

Ik heb voor u  nog een leuk tijdverdrijf voor de lange winteravonden. Zet de computer aan, ga naar Youtube en laat achtereenvolgens de herkenningstunes horen van zo’n ouwe TV-serie (ja, ze zijn daar nog allemaal te vinden). De bedoeling is dat een huisgenoot de naam van de serie erbij raadt. Echt een leuk spelletje. Mijn vrouw kent ze nog praktisch allemaal.

 

Als u denkt dat ik deze column in een vlot tempo afgeraffeld heb, dan heeft u volkomen gelijk. Het moest wel snel gebeuren, want ik wil op tijd voor de buis zitten: Flikken Maastricht kijken….

1 reactie

geen
han44

12 February 2013 om 17:47

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.