Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

62. Vrouwensporten

1 reactie

Wat een geweldige WK-finale vrouwenvoetbal was dat: USA tegen Japan. Zelfs de Avondetappe van Smeets moest er bij mij aan geloven. Wat een feest om naar te kijken: meeslepend, spannend scoreverloop, geen gemekker tegen de scheidsrechter, geen gemene overtredingen, respect voor de tegenstander en fris en aantrekkelijk voetbal. Cijfer voor de amusementswaarde: 9 (als oud-onderwijsman heb ik een afwijking overgehouden om overal cijfers voor te geven).

Hoe anders was de mannenfinale van Oranje tegen Spanje met een rapportcijfer van een 3, mogelijk opgewaardeerd tot een 3,5 als Nederland gewonnen zou hebben. Dit was geen reclame voor het voetbal, van beide kanten niet. De beelden daarvan hoef ik ook niet meer terug te zien. Alleen als er zo af en toe nog een herhaling komt van die éne kans van Arjen Robben dan blijf ik, tegen beter weten in, toch even kijken of de bal er deze keer misschien wèl invliegt.

 

Waarom wordt vrouwensport toch zo ondergewaardeerd? Met name voetbal en wielrennen krijgen in de media nauwelijks aandacht. Tijdens de eerste saaie Franse tourweek fietste Marianne Vos intussen in Italië de sterren van de hemel, maar helaas, geen beelden. En we hebben toch een mooie historie bij het dameswierennen met Keetie Hage en Leontien van Moorsel.

Waarom dan geen media-aandacht voor de Tour Féminin, de Giro Donne, de Ronde van Vlaanderen, de Waalse Pijl, etc. Dat is óók topsport !!

Bij een aantal andere sporten, zoals schaatsen, atletiek, tennis is er wel belangstelling voor de dames. Logisch natuurlijk want die vinden plaats tijdens één en hetzelfde evenement.

 

Maar in de breedte valt het erg tegen en dat gaat me aan het hart als “ervaringsdeskundige”.

En dat word je absoluut als je, net als iedere ouder,  langs de lijn aanwijzingen schreeuwt naar je voetballende dochter: “Aanbieden!!”, “Vrijlopen!!”, “Naar links!!”, “Schieten!! Nú!!”.

En als je tijdens een kennismakingsavond van de hockeyclub van de andere dochter wordt gebombardeerd tot coach van het meisjesteam, alleen omdat je geen nee kan zeggen. Nee, ik had op dat moment totaal geen verstand van de spelregels, wist nauwelijks het verschil tussen een push, een slag of een scoop.

En dan kom je er plotseling achter dat een hockeystick ook een bolle kant kent.
En dat je daar niet mee mag slaan. En sticks voor linkshandigen zijn er niet !! Dus als een linkshandige hockey(st)er met links slaat dan fluit de scheidsrechter af voor een overtreding. Wat een onrecht. Ik heb meteen een boze brief gestuurd aan de hockeybond (email was er in die tijd nog niet). En zowaar, ik kreeg keurig antwoord terug:  “Helaas, het is niet anders, iemand die linkshandig is moet òf leren rechts te slaan òf een andere sport kiezen”.  Dat was het dan, daar moest ik het mee doen.
Waar voetballers gewoon links mogen scoren, waar kogelstoters, speerwerpers en discuswerpers gewoon links mogen gooien, waar volleyballers met links mogen smashen worden de hockey-heren en -dames een oneerlijke beperking opgelegd.

Een lichtere vorm van discriminatie is het feit dat baanschaatsers linksom moeten schaatsen, tegen de wijzers van de klok in. Maar hier is wel iets voor te zeggen. Het zou erg rommelig overkomen als er één van de schaatsers rechtsom zou willen gaan. Hier ga ik dus niet over mekkeren.

 

Terug naar de vrouwensporten, want het deed me genoegen dat mijn hockeyende dochter tijdens haar USA-jaren deze vaardigheid combineerde met haar schaatstalent. Het kleine, tengere meisje werd via schoudervullingen omgetoverd tot een soort michelin-vrouwtje en bewees uitstekend mee te kunnen in het dames-ijshockeyteam van de Washington Diplomats.

 


Natuurlijk zijn er ook sporten waar je geen of nauwelijks vrouwen tegenkomt. Met name motor- of autocross, motor- of autorace. Dit zijn sporten met een hoog macho-gehalte, dus alleen bedoeld voor broemfiguren (voor verklaring: zie column-4) van het mannelijk geslacht. Vrouwen kom je hier hooguit tegen als kassajuffrouw of als pitspoes. Hoewel… na heel lang googelen kwam ik er achter dat er in 1992 een Italiaanse dame een keer meegereden heeft in de Formule-1, zonder succes overigens.

 

Tot slot, hoe krijgen we de media zo ver dat er meer aandacht komt voor vrouwenwielrennen en vrouwenvoetbal? Wat zou het mooi zijn als de voetbalwedstrijden in de eredivisie voor vrouwen volle stadions zou trekken en natuurlijk ruime samenvattingen op televisie.

Wat zou het mooi zijn als er rechtstreekse beelden uitgezonden worden van de Tour Féminin. Als de flanken van de Alpe d’Huez zwart zien van de mensen, behalve bocht 7, want die kleurt natuurlijk altijd fel oranje. Als onder luid gejuich Marianne Vos als eerste doorkomt. Als er een rechtstreekse TV-uitzending komt van dit evenement met ’s avonds een uitgebreide samenvatting en nabeschouwing.

Hier wil ik me sterk voor maken. Die dames verdienen het. Zoals al gezegd: ook dit is topsport!!

 

Nog even over die hockeystick met één bolle en één platte kant. Ik ben van plan om de World Hockey Federation voor de rechter te dagen wegens discriminatie van een bevolkingsgroep: te weten de linkshandigen. U hoort er nog van….

  

1 reactie

geen
han44

12 February 2013 om 20:09

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.