Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

56. Retourtje IJsland

1 reactie

Zoals u weet uit column-2 sta ik op de wachtlijst voor de bejaardenbank op de Goese markt. Wat een teleurstelling toen ik deze week vroeg hoe het met mijn kansen stond. Door de toenemende vergrijzing zijn er niet alleen problemen met AOW en met de zorgkosten, maar is er ook sprake van minder snelle doorstroming op de bejaardenbank: Er staan nog 4 oudjes vóór mij op de wachtlijst. De bankoudste deed een voorzichtige schatting van 1,5 jaar.

 

Ik zit er nu ernstig over te denken om een verzoek in te dienen om deze bank te laten verbreden.

De gemeente Goes heeft geld genoeg: er komt geen dure spoorbak nu de machinisten van goederentreinen hebben beloofd ’s nachts maximaal 50 km/uur te rijden (wie controleert dit?).

De grote stadsuitbreiding aan de noordkant ligt stil. Er hoeven dus geen vervangende plaatsen gezocht te worden voor de daar aanwezige industrie en er is geen aquaduct meer nodig als de verkeersstromen uitblijven. Wat een besparing.

En als klap op de vuurpijl ligt er ook nog eens 12 miljoen te wachten in Reykjavik.

Want helaas heeft een financieel medewerker ooit euro-tekentjes in de ogen gehad en voor enkele tienden van procenten méér rente het risico genomen om met Landsbanki in zee te gaan. Alleen: dit geld moet Goes nog wel krijgen…….

 

Ik wil nog wel eens dagdromen;’s nachts heb ik daar geen tijd voor want dan slaap ik. Tijdens die dromen overdag beleef ik de meest vreemde avonturen, zoals ook deze week:

Ik besluit om, als Goesenaar, die 12 miljoen eurootjes gewoon persoonlijk te gaan ophalen.

Mijn vrouw en ik gaan dus op vakantie naar IJsland, na even gecontroleerd te hebben of er toevallig geen vulkaan op uitbarsten staat. We huren daar een autootje en genieten optimaal van het landschap, de watervallen, de geisers en meer van al dat schoons. Inmiddels doen we een poging om deze vakantie zo min mogelijk geld uit te geven. Onze opmerking “verreken het maar vast met die 12 miljoen” maakt echter geen indruk in hotels,  restaurants of autoverhuurbedrijf. Tot zover geen succes.

De laatste dag trekken we de stoute schoenen aan en kloppen we aan bij het ministerie van financiën in Reykjavik en stellen ons voor als inwoners van Goes. We worden daar met alle egards behandeld. Tenslotte zijn we één van hun belangrijkste crediteuren. Op ons verzoek wordt het geld ter plaatse in 12 attaché-koffertjes gedaan. Natuurlijk moeten we ons legitimeren en moeten we even een paraafje zetten op een reçuutje  (iedere kwaadwillige onverlaat kan wel zeggen dat hij uit Goes komt). Klaar is Kees! Nooit gedacht dat het zo simpel kon zijn. Met de taxi worden we naar het vliegtuig gereden. Als uitzondering mogen alle koffertjes mee als handbagage, met dank aan Iceland Air.

Op Schiphol laden we de miljoenen over in onze Hyundai Matrix en gaan op weg naar Goes.

De volgende morgen besluiten we om de Goese euro’s op ludieke wijze naar het gemeentehuis te brengen. Ik huur bij de fietsenmaker een Babboe-fiets en voorzie die van de sticker WAARDETRANSPORT.

Het geeft toch wel een speciaal gevoel als je met 12 miljoen euro over de Goese markt fietst, ja inderdaad, ook langs de bejaardenbank.

Als op het gemeentehuis duidelijk wordt wat we in petto hebben gaat het erg snel. De 12 koffers worden meteen naar de burgemeesterskamer gebracht. Na het nauwkeurig tellen van de inhoud verdwijnen de biljetten in de kluis.

 

Vanaf dat moment staat ons leven op de kop: interviews bij TV-Zeeland, de PZC, de Stem, de landelijke pers, een uitnodiging voor “Knevel en van de Brink” en “De wereld draait door”.

Ook de gemeente Goes pakt flink uit:

Elke morgen krijgen we voortaan een gratis kopje koffie in café De Snor. We krijgen de rest van ons leven 1% korting op de jaarlijkse gemeentelijke lasten. En niet te vergeten een proeflidmaatschap van de koersbalvereniging “Hoe ouder, hoe gekker”. De vrijkaartjes voor het seniorenzwemmen heb ik vriendelijk doch resoluut afgewezen. (zie column-5)

Verder worden we allebei geïnstalleerd als ereburgers van de stad Goes, het kan niet op.

En op mijn verzoek bemiddelt de gemeente tussen mij en de bankoudste van de bejaardenbank; het resultaat is dat ik 2 plaatsen opschuif in de hiërarchie. 


Maar helaas, ook bij een dagdroom word je uiteindelijk toch wakker.

Ik slaakte een zucht van verlichting. Wat een heisa was dat allemaal, zo hoeft het nu ook weer niet. Die hectiek kan ik missen als kiespijn. Laat een ander dat geld maar gaan halen.

 

Toch overweeg ik nu om een serieus verzoek in te dienen bij de gemeente tot verbreding van de Goese bejaardenbank met minimaal 5 plaatsen.

Als het zover is ga ik dagelijks zoveel indrukken opdoen, zoveel inspiratie, dat de onderwerpen voor toekomstige columns zich in grote getale zullen aandienen.

Kijk naar Simon Carmiggelt, mijn grote idool: op de straat en in de kroeg werden zijn columns geboren.

Ik hou u op de hoogte van de ontwikkelingen.

1 reactie

Heeft zo'n grote stad als Goes maar zo'n klein bankje? Nou, in Tholen kunnen er wel 12 bejaarden, sorry ouderen, tegelijk op zitten. En dan is er nog een Praet'uusje, daar staan zelfs fauteuils in...Daar zit je droog en uit alle slagen. dat moet ook wel als je ouder bent. Want tegenwoordig is er nergens meer ontzag of eerbied voor.

Wat'n heerlijk droom leek me dat, geld ophalen.
Zijn die geisers daar trouwns van Delta ? Want ze hebben toch niet voor niks in IJsland geinvesteerd denk ik dan...

Ik ga ook lekker proberen te dromen. Wie weet, zit er een blogje inKnipoog.
Trusten!

Jopie Meerman

17 June 2011 om 22:14

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.