Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

54. Culinair genieten

2 reacties

U kent ze vast wel: restaurants met een strak interieur, tafels in perfecte slagorde, voorzien van smetteloos witte tafellakens, couverts met drie wijnglazen van verschillende grootte, kunstzinnig gevouwen witte servetten, geheel volgens de Japanse origami-kunst.

Deze entourage staat voor “culinair”. Alles wijst erop dat de gast verwend gaat worden. Alleen, hoe witter de tafellakens, hoe groter de wijnglazen en vooral hoe mooier de servetten, des te duurder is de entrecote.

Mijn eerste blooper in een dergelijke ambiance maakte ik al meteen na de vraag van de ober met welk exclusief drankje we wilden starten. “Doe mij maar een lekkere donkerbruine Belgische trappist” viel duidelijk niet in goede aarde. Ik kreeg hem wel, maar aan alles was te merken: ik was de verkeerde klant in het verkeerde restaurant.

Later toen we toch een flesje wijn lieten aanrukken, maakte ik blooper numero twee. Nadat de ober mij had laten proeven, waarschijnlijk om te controleren of de wijn niet zuur geworden was, sprak ik de foute woorden: “Gooi maar vol !!”. Een zinnetje wat ik destijds bij bemande benzinestations ook altijd gebruikte.

In plaats daarvan schonk hij een minieme hoeveelheid in het mega-glas. Later kom je dan te weten dat de hoeveelheid “lucht” boven de wijn wel degelijk een functie heeft. Wijnkenners steken hun neus in het glas, snuiven de geur op (ook wel het “bouquet” genoemd), nemen een slokje en laten dit rondtollen over de smaakpapillen, om uiteindelijk toch door te slikken. Op deze manier achterhalen ze de soort wijn, het land, de streek en het dorp van herkomst en in sommige gevallen zelfs de wijngaard.

Tijdens het nuttigen van het hoofdgerecht komt de ober af en toe informeren of alles smaakt. Eén of twee keer kan ik nog billijken, maar als ze dat wel 5 keer komen vragen, krijg ik angstige voorgevoelens: zou één van de gerechten over de datum zijn en komen ze regelmatig kijken of iedereen nog overeind zit?

Mijn derde en laatste blooper liet niet lang op zich wachten: “Mogen wij nog frietjes bij?”. In een culinair restaurant is dit ontoelaatbaar !!!

 

Weet u wat het toppunt van culinair genieten is? Een degustatie-menu, ook wel “proeverij” genoemd. Bij een sterrenrestaurant in Blokzijl is er al een degustatie-menu van € 135 per persoon. Het gaat hierbij om zes gangen, zeg maar gangetjes. Vermoedelijk is de uitdrukking "het gaat zo z'n gangetje" hiervan afgeleid.

De ober komt binnen met een enorm bord, afgedekt door een glimmende stolp. Vol trots verwijdert hij de stolp en het resultaat is verbluffend: midden op het bord ligt een varkensmedaillon ter grootte van een hondenbrok, gegarneerd met 3 frietjes, 4 doperwtjes en 1 blaadje sla.
Daarna volgen er nog 5 andere soortgelijke proeverijen. Bij elk minigerecht hoort een andere wijnsoort.

Ongelooflijk dat elk gerechtje nog geen € 25 kost. Hoe kunnen ze het er voor doen?

Mocht ik u in de verleiding hebben gebracht, ik heb nog twee welgemeende adviezen:

Neem voor de zekerheid een vergrootglas mee en verifieer of de naburige snackbar ’s avonds laat nog open is.

 

Wat onszelf betreft? Wij gaan voortaan weer naar dat gezellig ingerichte eetcafé op de hoek. Daar komt pas het eerste glas op tafel als je een drankje besteld hebt.

En daar mag je frietjes bijvragen ……

2 reacties

Een blogje naar m'n hart!

Ik heb altijd het idee dat ze die stolp er over heen doen, omdat anders het gerecht wegwaaid wanneer de frisse lucht aan staat.

We hadden ooit een diner in Belgie, hoogstaand culinair, waarop de geserveerde gerechten volledig werden uitgelegd.
Er was iets bij met komijn en sesamzaad. Mijn opmerking dat ik "geen konijn uit Sesamstraat lustte" werd niet op prijs gesteld. Jammer, die soort dingen zouden immers een lach op het gezicht kunnen doen ontstaan! En dat mag niet.
Maar ik wil de indruk niet wekken dat ik geen levensgenieter ben wat geserveerde gerechten betreft.
Trouwens, wat alles betreft.

 

 

Jopie Meerman

06 June 2011 om 16:15

Groot gelijk, Han! Ja, ik ken ze ook hoor, de restaurants waar je je blauw betaalt en dan toch nog met honger naar huis gaat. Wij gaan meestal wokken, dan kun je zelf zoveel friet op je bord scheppen, als je maar wilt.
Tuinfluiter

06 June 2011 om 17:48

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.