Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

51. Wandeling met paaltjes

1 reactie
51. Wandeling met paaltjes

Wat een feest was dat altijd voor de kinderen!! Een wandeling in een natuurgebied langs gekleurde paaltjes. Het oprechte enthousiasme als het volgende paaltje gesignaleerd werd: “Papa, mama, deze kant moeten we op”.
Je probeert je kinderen liefde voor de natuur bij te brengen en dan moet je af en toe een beetje slim zijn. Een “gewone” wandeling wordt al gauw als saai ervaren, maar met die paaltjes erbij wordt het een heel ander verhaal: spannend !!
Onze bedoeling was dat ze hierbij terloops ook interesse kregen in de bonte specht, de vliegenzwam en de bloeiende vlierstruik.
Het begon altijd met de gebruikelijke discussie bij het informatiebord:
“Zullen we de blauwe route nemen?”  “Nee, die 8 kilometer, dat is veel te lang”
“De witte route dan?”  “Nee, wit is geen mooie kleur”
“Er is ook een groene route”  “Nee, de bomen en het gras zijn ook al groen”
“Wat denken jullie van de oranje route?”  “Nee, die hebben we vorige keer al gedaan”
“Dan blijft de rode route over”  “Oké, dan doen we die”

Het enthousiasme van vroeger heeft ons weer te pakken, als we volgende week, deze keer zonder kinderen, enkele stukken van het Pieterpad gaan wandelen. Diezelfde spanning gaan we ervaren als we op zoek gaan naar de bijbehorende herkenningspunten op paaltjes, huizen en bomen.
Het Pieterpad:, van Pieterburen tot de Sint-Pietersberg.
Ikzelf zou het anders noemen:
Het Pieterpad, van Lenie ’t Hart naar André Rieux
Of nog anders: Het Pieterpad, van Zeehond tot Mosasaurus (=Maashagedis)

Nee, we gaan niet professioneel te werk. Geen rugzak, geen primitieve overnachtingen, geen grote dagetappes. We gaan op de “luxe” manier. Met een aardig hotelletje in Zuid-Limburg als uitvalsbasis zorgen we dat het begin- en eindpunt van onze wandeletappes uitstekend met openbaar vervoer met elkaar verbonden zijn, zodat we onze (nog niet gekraakte) OV-chipkaart weer eens kunnen uitproberen. Na een wandeldag een dagje uitrusten, een dagje fietsen en dan kijken of we nog een stukje Pieterpad kunnen verteren, weer met dezelfde formule. Over een jaar of wat hebben we op deze manier alle etappes afgevinkt en kunnen we met recht zeggen: we hebben het gehaald!!
Onze methode steekt schril af bij die van de echte die-hards. Deze zwaarbepakte professionals zullen meewarig glimlachen als ze ons zien stumperen.

Het is te hopen dat er niet al te veel bordjes ontbreken. Vragen stellen aan autochtonen heeft daar weinig zin, want onze kennis van het Limburgs dialect is praktisch nihil. Best een mooi zangerig taaltje, een soort Toon Hermans-toontje, alleen: wij verstaan het niet.

Dit doet me terugdenken aan het jaar 1964, aan mijn militaire diensttijd, aan die éne keer toen we met een groepje dienstplichtigen langs de dijk bij Harderwijk wandelden. We mochten even ontspannen van de legerleiding nadat we een weekend lang tevergeefs op het Sovjet-leger hadden zitten wachten.
Een attente sportvisser haalde juist een grote grijze, glibberige paling uit het (inmiddels ingepolderde) IJsselmeer. Een soldaatje uit Zuid- Limburg zette grote ogen op en sprak op de bekende zangerige toon: “Wach éve !! Ik dach dà een paling broen waor !!”. Vertaald in ABN: “Wacht eens even !! Ik dacht dat een paling bruin was !!”
En inderdaad, in gerookte toestand klopt dat…..

Sorry dat ik een beetje afgedwaald ben in deze Pieterpad-column.
Mochten er zich volgende week spannende zaken voordoen, dan hoort u dat ongetwijfeld in een volgende column.

1 reactie

geen
han44

12 February 2013 om 20:10

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.