Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

49. Ervaringen van een bloeddonor

1 reactie

Verderop in deze column is een waar gebeurd verhaal opgetekend dat bol staat van toevalligheden, maar daarover straks.

 

Een bloeddonor is een soort sponsor, maar dan net iets anders.

Op speciale donoravonden verzamelen zich de donoren in een grote ruimte met een heleboel brancards.
Bloedmooie verpleegsters zorgen ervoor dat de bloeddruk omhoogschiet. Het bloed stroomt daardoor sneller, niet te snel natuurlijk, want dat is weer bloedlink.

Speciaal voor de damesdonoren (donorinnen of donoressen??) zijn er de breedgeschouderde bloedbroeders. De bedoeling is dat iedereen een doorzichtige plastic zak van 500 cc tot de nok toe vult. Sommige mensen kunnen even geen bloed meer zien en gaan prompt onderuit.

Na afloop worden alle gulle gevers getrakteerd op koffie en koek om weer een beetje aan te sterken.

 

Als je het militaire kader mag geloven is het geven van een halve liter bloed een wereldprestatie. Je kreeg in ieder geval een dag “prestatieverlof” als beloning. Toen enkelen van ons voorstelden om een week later nog een halve liter te doneren (weer een dag vrij!!) werd ons duidelijk gemaakt dat we eerst minimaal drie maanden moesten “herstellen”.

 

Toch heb ik een keer de onmenselijke prestatie geleverd om 2x op één dag bloed te geven.

Het volgende ongelooflijke verhaal speelde zich af op zaterdag 19 augustus 1989. De datum weet ik nog precies: het was op mijn 45e verjaardag…

’s Morgens kwam er nog geen visite, dus klom ik op m’n toerfietsje om nog wat kilometers te maken. Op de Westerscheldedijk ter hoogte van Ritthem kreeg ik de schrik van mijn leven. Ik werd onverhoeds aangevallen door twee (!!) honden tegelijk. Natuurlijk vloeide er bloed en natuurlijk schrok ook de eigenaresse en natuurlijk sprak zij de inmiddels overbekende woorden: “Dat doen ze anders nooit, hoor!!”.

Het gevolg was dat ik een uurtje later in het ziekenhuis van Middelburg een tetanusprik in ontvangst mocht nemen van een charmante prikzuster.

 

’s Middags kwam er dan dat telefoontje uit Vlissingen. Of ik maar meteen naar het ziekenhuis wilde komen om een halve liter van mijn kostbare O-negatief bloed af te staan. Natuurlijk wilde ik dat. Twee keer bloed geven op één dag !! Wow !! Eén van de verjaardagsgasten was zo vriendelijk om voor privé-chauffeur te spelen. Voor de eerste keer mocht ik rechtstreeks bloed doneren aan een medemens. Donor en ontvanger werden, vanwege de privacy, slechts gescheiden door een groot wit scherm. Ik ben er nooit achter gekomen aan wie ik mijn bloed gegeven heb. Een man? Een vrouw? Jong? Oud?

Eén ding weet ik zeker: mijn buurman/buurvrouw achter het witte scherm was voor jaren beschermd tegen hondsdolheid !!!

 

Na afloop van de donatie was er deze keer niet de sterke bak koffie met de traditionele gevulde koek. Ik werd voor de eerste en enige keer verrast met een echt glas Franse cognac !!  Een echte Joseph Guy. Toen ik vroeg of dit ter ere van mijn 45e verjaardag was, kreeg ik er nog tweede glas bij, voor mijn verjaardag. Mijn chauffeur moest even geduld opbrengen tot we weer thuis waren, waarna ik hem persoonlijk heb getrakteerd op een stevige borrel.

Het was een onvergetelijke verjaardag…. Bloedgezellig.

 

Nog even terugkomend op de hondenbezitter. Zo’n baasje of bazinnetje moet zich toch behoorlijk opgelaten voelen als hun trouwe huisdier plotseling verandert in een bijtend monster. Uit medeleven hiervoor heb ik alle keren dat ik daarna door een hond ben aangevallen zèlf het gesprek geopend: “Dat doet ie anders nooit zeker?”.
Zoiets breekt het ijs, de sfeer is gelijk ontspannen. Terwijl ik met een stuk verband (heb ik altijd bij me) probeer het bloed te stelpen vertelt het baasje honderd uit over het lieve, trouwe huisdier.

Ik kan het zelf ook niet helpen dat honden zo’n negatieve aantrekkingskracht op mij hebben. Zelfs door de liefste onder de honden, de golden retriever, ben ik in een B-wegje bij Koudekerke aangevallen en gebeten. Inderdaad, u raadt het al: “deed ie anders nooit hoor….”

1 reactie

geen
han44

12 February 2013 om 20:11

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.