Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

45. Wat een zee van tijd had je vroeger

1 reactie
45. Wat een zee van tijd had je vroeger

Alweer een verhaal over vroeger? Ik moet wel, want mijn grote probleem is dat ik niet in de toekomst kan kijken. Als ik dat wel kon, dan ging ik onmiddellijk in aandelen. Hoewel…. op de effectenbeurs is handelen “met voorkennis” strafbaar !!

Vroeger was er geen TV, geen PC, geen Nintendo, geen mobieltje, geen Wii. Als opgroeiende kinderen hadden we zeeën van tijd om buiten te spelen.

Om bijvoorbeeld katte(n)kwaad uit te halen op één van de Middelburgse bolwerken. Als de veldwachter op de singel aan de overkant fietste hadden we nog ongeveer 10 minuten om ons uit de voeten te maken. Dan waren alle schoffies ineens spoorloos verdwenen. Dit spelletje is te beschouwen als de voorloper van het computerspelletje Pacman. Helaas, het ging ook wel eens mis, dan was het “game over”: zie column 19.

Op mooie zomeravonden werd er gevliegerd, waarbij de vaders enthousiast meededen. Wij hadden zelf thuis een manshoge vlieger, gemaakt van latjes met vliegerpapier en een staart van lappen textiel. Als het gevaarte eenmaal in de lucht hing werden er, via het vliegertouw, gevouwen papiertjes naar boven gestuurd: “telegrammen” noemden we dat.

Onze vlieger had als “extra” een batterij met twee lampjes aan de uiteinden. Als het donker werd zag je alleen nog de twee lichtjes. Het was toen de tijd van de UFO-meldingen, dus mensen uit de omgeving maakten zich ongerust. Op een  keer kwam zelfs de politie poolshoogte nemen. Nee, we werden niet bekeurd, ze vonden het zelfs wel grappig; het was een gemoedelijke tijd. Tenslotte bleven we ver onder de aanvliegroute van Schiphol.

Door de hoeveelheid “staart” (aaneengeknoopte repen stof) aan te passen kon elke vlieger doodstil in de lucht hangen.

Een Ambonese man had een bontgekleurd stuntvliegertje zonder staart; dat was een heel andere manier van vliegeren. Het vliegertje tolde alle kanten op en helaas eindigde één van zijn demonstraties in een boom.

Een actieve buurtvereniging zorgde in die tijd voor feestavondjes, uitstapjes, activiteiten voor de kinderen. Bij de jaarlijkse Sinterklaasvieringen viel mij elk jaar weer op dat één van de Pieten sprekend op mijn vader leek.

Alle spelletjes die de hedendaagse jeugd nu op de wii speelt, bedreven wij gewoon in de open lucht. Regelmatig organiseerden we in de straat step-wedstrijden, eerst op houten stepjes, later op stepjes met luchtbanden. Er was geen gevaar, auto’s waren er nauwelijks. Tegenwoordig worden dit soort wedstrijden als “game” op de computer gespeeld, niet met stepjes, maar met race-auto’s.

Er was ook volop tijd voor een “rondje Walcheren” op de fiets; helaas konden we niet vooraf buienradar.nl raadplegen.

De winters van vroeger waren veel strenger, iedere senior zal dit beamen. Elk jaar konden we de (houten) schaatsjes onderbinden en elk jaar was er volop sneeuwpret.

Als het ijs op de vesten was goedgekeurd kregen we van school een middag ijsvrij. Een actieve familie zette palen op het ijs met snoeren met lichtjes ertussen en de baan werd regelmatig professioneel geveegd: “Centje voor de baanveger !!”. Tot ver in de avond was het dan super-gezellig op het ijs.

 

Aan de rand van Middelburg was een Militair Oefenterrein, afgekort M.O. Vanwege de slechte drainage werd dit gebied in de volksmond ook wel Modder-Oord genoemd. Je kon er naar hartenlust voetballen en andere activiteiten bedrijven zoals oefenen op de  klimtoestellen die de soldaten van de landmacht moesten voorbereiden op het echte werk. Zoals bijvoorbeeld aan een touw over het water slingeren en aan de overkant op tijd loslaten. Natuurlijk ging ook dàt wel eens mis: te vroeg of te laat loslaten zorgde dan voor een kletsnat pak.

Enkele uren per week werden in beslag genomen door mijn eerste vrijwilligerswerk. Elke woensdagmiddag ging ik de buurt rond met een collectebusje voor de zending. De doelgroep vormden de bruine jongetjes uit Java, Sumatra en Borneo. De giften beperkten zich tot een cent, soms twee cent, soms een stuiver, een enkele keer een dubbeltje of zelfs een kwartje. Toen er een keer een knoop (!!) gedoneerd werd, was ik daar aanvankelijk niet blij mee. Achteraf heb ik me bedacht dat ze in het voormalig Nederlands-Indië ook best wel blij konden zijn met zulke kledingaccessoires…

Eens in de 6 weken kwamen alle collectantjes bij elkaar en werden de busjes omgekeerd. Ondanks dat éne kwartje bleek ik niet in een erg gulle wijk te wonen. Zulke dingen trek je je persoonlijk aan.

 

Ondanks het feit dat ik nu veel tijd aan mijn computer besteed, een blog uitbreng, op Facebook zit, binnenkort een e-reader aanschaf, ben ik toch blij en dankbaar dat ik dit in mijn jeugd heb mogen missen. Mijn herinneringen aan die tijd, zonder alle gadgets, zijn me zeer dierbaar !!

 

1 reactie

geen
han44

12 February 2013 om 20:12

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.