Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

43. Wat is er zo leuk aan een auto?

1 reactie
43.  Wat is er zo leuk aan een auto?

Er was eens……. Zo beginnen de meeste sprookjes. Zo ook dit verhaal, alleen het is waar gebeurd.

Er was eens, heel lang geleden (begin jaren ’80 van de vorige eeuw) een brave Walcherse huisvader die van zijn spaarcentjes een tweedehands autootje had gekocht. Zijn eerste rit voerde hem, samen met zijn dochtertje, naar de Goese sporthal, waar zij een zaalvoetbalwedstrijdje moest spelen. Na afloop, het was inmiddels donker geworden, zocht de man zijn auto weer op. Maar dat viel tegen. Hij kon zich alleen de kleur herinneren en door de natrium-verlichting op het terrein waren alle kleuren compleet weggevallen. Tot overmaat van ramp kon hij niet op het woord “Talbot” komen. Het autonummer stond op het kentekenbewijs en dat lag in de auto. Stom!! In die tijd waren er nog geen autosleutels met afstandbediening en om alle auto’s even te proberen met de sleutel, dat kwam wel erg verdacht over. Er zat maar één ding op: terug naar de kantine en vragen of hij even naar huis mocht bellen. In die tijd waren er nog geen mobieltjes. Maar, eind goed al goed, met hulp van zijn vrouw die vanaf de verkoopnota van de garage het juiste kenteken wist op te lezen, konden ze kort daarop weer richting Walcheren rijden.

Deze geschiedenis is waar gebeurd!! Hoe weet ik dat? Gewoon, ikzèlf was de grote schlemiel van het verhaal.

 

Vanwege mijn complete desinteresse voor auto’s kan ik geen modellen herkennen. Ja, een lelijke eend en een kever, dat gaat nog wel. En een Mercedes lukt meestal ook nog, maar dan moet wel het merkje erop zitten, anders wordt het lastig. De rest is voor mij eenheidsworst. Zelfs mijn eigen Hyundai, in een andere kleur, herken ik niet.

Nee, met een gratis toegangskaartje voor de Auto-RAI doe je mij geen plezier.

Het vrijdag-katern van de Provinciale Zeeuwse Courant gaat over auto’s, dus deze belandt vanaf de brievenbus metéén in de papiercontainer.

En heel zuinig op mijn heilige koe ben ik ook al niet. De wasbeurten in de wasstraat beperken zich tot:

-          na een winterperiode om het zout eraf te wassen

-          vóór een vakantie om een goede beurt te maken in het buitenland

-          na een vakantie om het stof eraf te wassen

-          bij ceremoniële zaken; het mag nooit meer gebeuren dat, na deelname aan een (t)rouwstoet, er over mij gezegd wordt: “Heb je die smerige auto gezien?”

Oppimpen, spoilers, siervelgen en een dubbele uitlaat is natuurlijk complete waanzin. Voor dat geld kun je zoveel andere leuke dingen doen.

Nee, een auto is voor mij een gebruiksvoorwerp. Hij moet starten als ik de sleutel omdraai en hij moet me van A naar B brengen. Gelukkig denkt mijn echtgenote daar precies zo over.

 

Het tegenstrijdige van dit hele verhaal: IK VIND AUTORIJDEN HEEL ERG LEUK.

Vooral over smalle, bochtige, onbekende weggetjes, zowel in binnen- of buitenland, afgewisseld met een pontje, een leuk terrasje, een kort wandelingetje in de natuur.

Nee, niet over de snelwegen, dat is vervelend en oersaai. Onze snelwegen zijn de laatste jaren trouwens erg onaantrekkelijk geworden. Het Hollandse landschap wordt aan het zicht onttrokken door gigantische bedrijventerreinen. Als het ene terrein stopt begint het andere al weer.

Voor weides met koeien of schapen, het landschap van het Groene Hart, zul je toch echt binnendoor moeten. Maar ja, de TomTom is hier niet op ingespeeld, dus je zult het zelf moeten uitzoeken. Blikken Truus van TomTom zal u hier niet brengen. Sterker nog, Truus wordt heel erg zenuwachtig op dit soort weggetjes, dan begint ze zelfs te stotteren.

Kijk eens naar het prachtige westelijke dijkje langs het riviertje de Lange Linschoten tussen Woerden en Oudewater.

Nee, niet allemaal tegelijk dit weggetje opzoeken. Als je één auto tegenkomt is het al spannend genoeg.

 

Dat doet me denken aan die zondagmorgen in de buurt van Schoonhoven.

Een supersmal dijkje met af en toe een passeerplekje. Bij de pijl hebben we meer dan een kwartier stilgestaan omdat het kerkje van Cabauw uitkwam. Maar als je geen haast hebt, is dat ook geen straf. En eerlijk is eerlijk, eigenlijk zou je daar moeten fietsen in plaats van autorijden….

 

Tot slot nog een compliment aan de Spaanse regering. Wat een geweldig idee om de maximumsnelheid van 120 naar 110 km/uur te brengen !!

 

Hier kunnen Mark Rutte en Melanie Schultz nog een voorbeeld aan nemen !!!

   

1 reactie

Wat een mooie verhalen schrijf je toch, Han. Dit is wel heel herkenbaar, hoor. Bij ons is een auto ook een vervoermiddel. Meer niet.
Tuinfluiter

13 March 2011 om 16:20

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.