Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

30. Pontjesgek: een afwijking die blijvend is

2 reacties
30. Pontjesgek: een afwijking die blijvend is

Doctorandus P. kreeg er het “heen en weer” van, wat niet erg positief klinkt.

Ikzelf behoor tot de categorie “pontjesgek”, dit is niet aangeboren, dit overkomt je en als je eenmaal met dit virus besmet bent dan is het levenslang. Er is geen medicijn tegen opgewassen. Op een gegeven moment kun je geen fietstocht meer maken zonder één of meer pontveren in de route op te nemen.

Ooit heb ik vanuit Dordrecht een fietstocht gemaakt waarin 14 (!!) ponten verwerkt zaten. Ik moet erbij vermelden dat ik een aantal pontveren “dubbel” genomen heb. Achteraf heb ik verzuimd om deze prestatie te vermelden aan het Guiness Book of Records. Ik geef eerlijk toe: aan iemand die het verzamelen van rivier-oversteken tot doel heeft verheven zit een flinke steek los. Het is niet anders, ik kan er niet tegen vechten.

Ook met de auto probeer ik me zoveel mogelijk te laten overzetten. Mijn vrouw is soms wanhopig: “Waarom kun jij die bruggen toch nooit vinden? Een ander heeft daar toch ook geen problemen mee?”

Als je met de auto van Goes naar Utrecht rijdt moet je 3 grote rivieren passeren. Toch heb ik onlangs kans gezien om in deze route 4 autoponten te nemen. Wie doet me dat na? De verklaring is simpel: Tussen Nederhemert-Zuid en Nederhemert-Noord kun je de Afgedamde Maas oversteken via een pontje met een capaciteit van twee (kleine) auto’s.

 

In België behoren alle pontjes tot het wegennet, met andere woorden alle fietsveren over de Schelde en de Maas en de vele kanalen zijn gratis. In Nederland zijn er precies 3 gratis ponten: over de Bergse Maas. De oversteek van deze in 1883 gegraven vaarweg is altijd gratis geweest en zal altijd gratis blijven. Zo is dat destijds afgesproken.

 

Een speciale attractie zijn de doe-het-zelf  fietsponten zoals bijvoorbeeld in Knollendam of in Hardenberg, of het pontje “Kobus” over de Damse Vaart bij Sluis.

Als je pech hebt ligt het vaartuig aan de overkant en moet je hard aan het werk om, al draaiend aan een groot wiel, het bootje meter voor meter naar je toe te halen. En dan volgt natuurlijk de geplande oversteek nog. Eigenlijk zou er een bord bij moeten staan hoeveel kilocalorieën je per oversteek kwijt bent. Zeker het beulswerk bij Hardenberg over de brede Overijsselse Vecht liet bij ons zijn sporen na.

Soms is een veerpont niets meer dan een ordinaire roeiboot: zoals over de Vlaardingervaart ter hoogte van café Vlietzicht. Ik kan me nog herinneren dat ik met twee zware fietsen moest balanceren in dat wiebelende vaartuigje.

 

Aan het fietspontje naar het eiland Tiengemeten heb ik dubieuze herinneringen. In een vlaag van verregaand perfectionisme had ik de kaart van Zuid-Holland Zuidwest zodanig gevouwen en op de kaartendrager van mijn fiets bevestigd dat het zeer eenvoudige wegenplan van het bescheiden eiland overduidelijk getoond werd. De pontbaas nam kennis van mijn perfecte voorbereidingen en had slechts één vraag: “Bent u bang dat u verdwaalt?”. Tot op heden hoor ik nog steeds het gegrinnik van de overige passagiers. Een afgang dus….

 

Om de pontbaas vanaf de overkant te verwittigen dat je het water over wil steken zijn er geluidsmiddelen zoals een bel, een toeter, of, als de afstand te groot is, een semafoor. Dit is een soort seintoestel wat een beetje te vergelijken is met de rooksignalen bij de Indianen.

 

De Linge is een smal riviertje. Ter hoogte van het pontje tussen Spijk en Arkel zou je met een flinke aanloop een eind komen.

Behalve via bruggen of pontjes hebben we ooit op een andere manier gepoogd om dit riviertje over te steken.

Tijdens een fietstocht in de Betuwe kregen mijn vrouw en ik trek in koffie. Heel dichtbij zagen we een kerktorentje. Wel vreemd dat er naar dat dorpje alleen maar een doodlopend weggetje liep. Maar…. met de fiets kom je overal wel ergens uit. Dus kozen we dit weggetje dat ons uiteindelijk op het terrein van een steenfabriek bracht.

Werknemers zagen het gevaar aankomen en riepen luidkeels een waarschuwing. Juist vóór de loswal knepen we, net op tijd, in onze remmen: de Linge lag aan onze voeten, het dorpje Deil lag aan de overkant….

Waterfietsen is een leuke bezigheid, maar er zijn grenzen. Geen brug, geen pont, dan moest de koffie dus maar even wachten.

 

Maar... de ziekte gaat nooit over: op zoek naar het volgende pontje !!

2 reacties

het laatste pontje

Cyberbel

29 December 2010 om 01:09

Leuk om mee af te sluiten....
han44

29 December 2010 om 20:54

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.