Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

27. De beginjaren van de televisie

1 reactie
27. De beginjaren van de televisie

Een bezoek aan het Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum brengt heel wat herinneringen boven!!

 

Je gedachten gaan onwillekeurig terug naar de beginjaren ’50 waar in de oude schouwburg in Middelburg tijdens een kindermatinée filmpjes vertoond werden van Walt Disney en Laurel & Hardy. Tegen betaling van twee kwartjes werd je twee uur aangenaam beziggehouden.

Uit nostalgie heb ik laatst alle korte films van Dik en Dun op DVD aangeschaft en heb ik een succesvolle poging gedaan om mijn kleinzoon enthousiast te maken. Het eerste wat hij nu zegt als hij komt: “Opa, gaan we Dik en Dun kijken?” en dan liggen we samen in een deuk, ondanks dat we al lang weten wat er gaat gebeuren. Slapstick van de bovenste plank.

 

En dan die brave, educatieve films van de Nederlandse Onderwijs Film die af en toe in het klaslokaal vertoond werden. Een zwetende meester probeerde wanhopig om een filmrol in een ouderwetse projector te monteren en daarna het apparaat aan de praat te krijgen. Elke 20 minuten begon deze ceremonie opnieuw bij het verwisselen van de filmrollen. Weer zweetdruppeltjes.

 

En dan komt de eerste TV. In 1955 waren die apparaten nog schaars. In een hotel in de Koepoortstraat hadden ze er één. Staande op een stenen trapje, in een moeilijke houding, kon je door de hoge ramen nèt een glimp opvangen van het beeld. Helaas geen geluid. Zo keek je naar een stomme versie van het kinderprogramma Dappere Dodo en werd je uitgezwaaid door tante Hannie. Er gaat een verhaal dat tante Hannie pas is gaan zwaaien na een telefoontje van verontwaardigde ouders: hun kinderen zwaaiden zèlf wel, maar zij zwaaide nooit terug. In die tijd dacht men natuurlijk dat de mensen op het scherm ons ook konden zien zitten…..

 

Iemand in de buurt schafte ook een TV aan. Op 30 april kwam het defilé van Soestdijk op televisie en verdrong de halve buurt zich bij hun raam, een beetje gênant voor de mensen die binnen zaten, maar de gordijnen bleven gewoon open dus ze vonden al die belangstelling best wel interessant.

 

Buren van ons nodigden later de halve straat uit voor een voetbalwedstrijd. Zo heb ik 1958 Oranje met 1-2 zien verliezen van Turkije ondanks de aanwezigheid van het fenomeen Faas Wilkes. Deze keer mèt geluid. De stoelen in de kamer stonden in een soort bioscoop-opstelling en de gastvrouw schonk koffie en andere drankjes. Dit idee is onlangs uitgewerkt in sommige bioscopen waar je, tijdens de film, bestellingen kunt plaatsen.

 

In datzelfde jaar heb ik meermalen Di Stefano zien schitteren in Europacupwedstrijden van Real Madrid. In de Lange Delft was een TV-winkel met een toestel in de etalage. De bedoeling was uiteraard om TV’s te verkopen. Je moest wèl vroeg zijn om vooraan te kunnen staan (niet onbelangrijk gezien mijn lengte), want de helft van Middelburg wilde meekijken. In het heetst van de strijd werd je bijna de etalage ingeduwd.

 

In 1970 heb ik een zwartwit TV-tje gehuurd. Mijn dochter was net 6 dagen jong en het WK voetbal in Mexico kwam er aan.

Mijn jongste werd geboren op een Europacup-woensdag; alles verliep erg vlot zodat ik ’s avonds toch nog naar AC Milaan – Tottenham Hotspur kon kijken. Om misverstanden te voorkomen: het welbevinden van moeder en kind was véél belangrijker dan welke wedstrijd ook !! Wel typisch dat ik bij beide dochters een voetbal-herinnering heb….

Zoals ik al zei: tijdens ons bezoek aan Hilversum kwamen deze oude beelden weer bovendrijven. Je zou het haast vergeten als je nu naar je digitale TV met HD kwaliteit kijkt.

 

1 reactie

geen
han44

12 February 2013 om 20:18

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.