Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

25. Het becijferen van leerlingen

4 reacties
25. Het becijferen van leerlingen

Wat een feest, dat eerste schoolrapport in klas 1 (thans groep 3) van de lagere school. Rechts onder elkaar: lezen, schrijven, rekenen, Nederlandse taal, gymnastiek, tekenen, vlijt en gedrag.

Links stond dan de “verklaring der cijfers 1 t/m 10”. Met zo’n rapport stapte je vol trots naar opa en oma, waarna je steevast een geldelijke bijdrage in ontvangst mocht nemen. Kassa!!

 

Maar, helaas, toen kwam het “geschreven rapport”, geen cijfer te bekennen, alleen maar stukken proza. Opa en oma snapten er niks meer van en waren ook niet van plan om voor die paar simpele zinnetjes hun portemonnee open te trekken. Een financiële strop dus.

Een greep uit dat stuk proza: “Ferdinand doet flink z’n best en zijn houding in de groep is zeer acceptabel”. Zeg dan gewoon: Gedrag: 8 en Vlijt: 8, dan krijgt dat kind z’n geld!!

 

Toen ik zelf in het MBO-onderwijs kwam heb ik vooraf dagen geoefend in het “krulletjes zetten”. Kijk, strepen kan iedereen, maar zo’n goed-krulletje is van een andere orde. Dit moet je onder de knie krijgen. Nu, na mijn pensionering, hou ik deze vaardigheid nog steeds levend: na een goed ingevulde sudoku zet ik rechts onderaan een krulletje. Over beroepsdeformatie gesproken…

Een docent herken je aan zijn rode potlood: het nakijkpotlood. Het nakijken van proefwerken heb ik nooit als straf ervaren. Met wiskunde is dat nooit een probleem: het is goed of het is fout. Halfgoed bestaat niet. Het cijfer van de leerlingen bepaalde ik natuurlijk altijd via een wiskundige formule en was tot op ééntiende punt nauwkeurig.

Leerlingen willen graag cijfers, dat schept duidelijkheid. De ochtend na een proefwerk verdrongen ze zich in de deuropening van de docentenkamer: "Ei'je 't à naegekeke? Ei'je de ciefers?"

Eén keer heb ik een boomlange leerling MBO heel blij gemaakt. Voor het eerst haalde hij een voldoende en toen heb ik, met behulp van een stempeltje van één van mijn dochters, een olifantje onder zijn werk gestempeld. Hij was zo trots als een pauw en liet de hele klas zijn olifantje zien!!

Een andere leerling, ook niet voorzien van een wiskundeknobbel, dacht dat er een 10 boven zijn proefwerk stond. De blijdschap was van korte duur: hij had de komma over het hoofd gezien.

 

Het nakijken van verslagen, wat altijd enorm veel tijd vergde, werd een stuk sneller na de opkomst van de “nakijkdobbelsteen”. Nooit meer die ellenlange epistels doorlezen, maar gewoon een eerlijke kansberekening van het cijfer. Op de foto staat een dobbelsteen met 3 zevens en 3 achten.

De benodigdheden zijn: een stapel verslagen, een lerarenagenda, een goed schrijvende pen en……. de nakijkdobbelsteen. Zo blijft er voor de docent genoeg tijd over voor zijn hoofdtaak: het volgen van de onderwijsvernieuwingen !!

De dobbelsteen is te koop bij Bruna. Daar is een plank met uitsluitend docentenartikelen: agenda’s, rode potloden, potjes met valium en nakijkdobbelstenen. Je kunt deze dobbelsteen kopen in allerlei varianten. Ook als je wel eens een onvoldoende kwijt wil, dan kan dat.

Ik had één collega die nooit hoger cijferde dan een 6: die gooide altijd met een gewone dobbelsteen.

 

Aan het eind van mijn onderwijscarrière kwamen de certificaten. De vergelijking met het “geschreven rapport” van de basisschool is opmerkelijk: alle eindtermen (wat je moet kunnen) staan onder elkaar en moeten worden “afgevinkt”. Alle hokjes gevinkt? Dan is het certificaat binnen !!

c   De leerling kan ………………………………

c   De leerling kan ………………………………

c   De leerling kan ………………………………

c   De leerling kan ………………………………

 

Als ik tot slot een cijfer mag geven voor het huidige onderwijs? Nou vooruit, een 5,7 maar dat is aan de geflatteerde kant.

 

4 reacties

rapport is heel bekend voor mij en had altijd zo mogen blijven...
maar die dobbelsteen.....Smile
vriendelijke groet....
antje1

29 November 2010 om 13:40

Onze jongste, nu bijna 35, was er ook zo een die met zijn rapport "de huizen langs ging".
Op een zondagochtend (traditie) lagen we met de jongens in bed . We hadden het over "mooie" cijfers, en ik haalde een rapport van mezelf van misschien wel dertig jaar geleden, voor de dag. Heel veel negens en achten, zelfs een tien stond erop. Jaja!
Onze jongste zoon, behoorlijk behept  met het Dagobert Duck-syndroom, bekeek het rapport, ging naar beneden, haalde een gulden uit zijn spaarpot en zei toen :
" hier mamma, voor jou, omdat je toen zo'n mooi rapport had !"

Onvergetelijk.
Dobbelstenensysteem, nooit van gehoord!

Jopie Meerman

29 November 2010 om 14:00

Wat betreft die nakijkdobbelsteen: fictie en non-fictie lopen bij mij meestal door elkaar heen. Beoordeel dus zelf wat wáár, halfwáár of níet waar is......
han44

29 November 2010 om 14:43

Ik snapte ook niks van die dobbelsteen, Han, maar nu begrijp ik het helemaal, hoor. Je deelde om de beurt zevens en achten uit. Nou, dan mochten ze niet mopperen. Er waren er vast wel bij die minder verdienden... Ja, ik ben ook een ware kei in het krulletjes zetten. Oefening baart kunst, hè?
Tuinfluiter

29 November 2010 om 16:03

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.