Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

24. Hoe men cultuur de nek omdraait

1 reactie
24. Hoe men cultuur de nek omdraait

Dit wordt helaas de eerste column met een gRimlach. Ik zal proberen er nog een klein beetje humor in te verwerken. Het zal niet meevallen.

 

Het verhaal speelt in een Zeeuws provinciestadje. Ook daar waart het bezuinigingsspook. Het plaatselijke streekmuseum moet er ook aan geloven. Enkele bestuurders van het stadje èn van de omliggende gemeentes hebben “cultuur” in hun portefeuille. Op dit gebied verwacht je dus capabele mensen.

 

En jawel, de “denktank” kwam met een enkele lumineuze ideeën. Op een speciale bijeenkomst (in het hol van de leeuw) mochten het museumpersoneel en de vrijwilligers van twee wethouders vernemen wat er allemaal bedacht was.

 

Het museum, tot nu toe gevestigd in een historisch pand, wordt opgesplitst in twee (kleine) submuseumpjes. De collectie-onderdelen van het stadje zelf wordt ondergebracht op de eerste verdieping van het oude stadhuis. Er is géén lift, er is ook géén mogelijkheid voor een lift. Onder het bord OUDHEIDSKAMER moet dus een nog ander bordje hangen: VERBODEN VOOR INVALIDEN EN HOOGBEJAARDEN.

 

Tussen het provinciestadje en een naburige gemeente rijdt op gezette tijden een ouderwetse stoomtrein. Op het spooremplacement (ver buiten het stadscentrum) komt het andere deel van het museum: voornamelijk de Zeeuwse klederdrachten aangevuld met andere textiele zaken. De gedachte van de denktank was even simpel als geniaal: laat een aantal vrijwilligers, gekleed in onze klederdrachten, daar rondlopen op het emplacement of meerijden met de stoomtrein en tijdens de rit kaartjes knippen en koffie schenken. Het motto van de denktank was: BELEVING. Het publiek beleeft zo het verleden: de stoomtrein èn de kleding uit die tijd.

Diezelfde klederdrachten die nu in vitrines staan in een museumzaal, waarvan temperatuur en vochtigheid nauwlettend gevolgd worden en die de conservator slechts met witte handschoenen mag beroeren.

Nog tijdens de hoorzitting kreeg ik al enge visioenen:

Een medewerkster van de stoomtram, iets aan de mollige kant, hijst zich in één van onze klederdrachten. Erwin Krol heeft een warme zomerdag voorspeld. De trein zet zich in beweging en de dame schenkt koffie uit een thermoskan, terwijl het voertuig onverwachte schommelingen maakt. Terug in het provinciestadje levert deze dame haar kledij weer in bij de vitrine: mouwen uitgescheurd, zweetplekken onder de oksels, koffievlekken alom. Over BELEVING gesproken: zo gaan we het beleven dat er van de collectie streekdrachten na één spoorwegseizoen niets meer over is.

 

De rest van de museumobjecten (en dat is de meerderheid!!) moet ontzameld worden. Wat betekent dat? In sommige gevallen terug naar de eigenaar, in enkele gevallen kan een ander museum in Nederland er nog iets mee, maar in meer dan 90% van de gevallen staat ontzamelen synoniem met “met een aanhangwagen naar de vuilnisstort rijden”.

  

Tijdens de hoorzitting kreeg ik steeds meer het idee, dat het hier een grap betrof. Dit kon toch niet waar zijn?

Elk moment verwachtte ik dat de wethouders schaterend op zouden staan en luidkeels “Eén april !!!” zouden roepen. Helaas kon dit niet want het was 25 oktober…

Maar het zou zo maar kunnen dat uit een zijdeur plotseling een lachende Frans Bauer binnen zou stormen: “Jullie zitten in Bananasplit !!”. Maar ook dat gebeurde niet.

Recht voor mij zat onze conservator met verbijstering alles aan te horen en bij het idee van de klederdrachten begon hij paars aan te lopen en kwam er stoom uit z’n oren. Ik had mijn mobiele telefoon gereed voor het geval ik 112 zou moeten bellen.

 

Gelukkig eindigt dit verhaal (zeer waarschijnlijk) met een positieve wending. Een meerderheid van bestuurders die wèl na kunnen denken en die wèl getuigen van realiteitszin hebben dit onzalige idee naar de prullenmand verwezen.

Gelukkig, de boze droom is slechts geschiedenis.

 

En de bedenkers van dit gedrocht? Die gaan gewoon verder met denken. Op naar de volgende blooper !!

1 reactie

Het is toch raar met de cultuur in zeeland op een rare manier bezuinigen en later roepen hadden we dat maar bewaard voor het nageslacht.

maar misschien is er nog een oplossing als er nu bussen met bezoekers tot voor het museum mogen rijden kunnen we daar ons voordeel mee doen,het museum hoort gewoon op deze plaats.

lobje

24 November 2010 om 18:10

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.