Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

22. Onder de wapenen (2)

1 reactie
22. Onder de wapenen (2)

Na 4 maanden militaire dienst werd het menens: we traden toe tot de parate troepen in een kazerne in Harderwijk. Onze hoofdtaak was om de Russen buiten Nederland te houden. Het was de tijd van de koude oorlog en het gevaar kwam in de jaren ’60 uit het oosten.

Het betekende ook dat je om de veertien dagen een weekend op de kazerne moest blijven, want we wisten niet precies wanneer ze zouden komen, dat bleef altijd een verrassing. Dat saaie weekend werd opgevuld met eten, slapen, klaverjassen, filmpje kijken. Door Harderwijk lopen mocht niet, want stel dat de vijand zich net op dat moment meldt bij de kazernepoort.

Veertien dagen zonder je vriendin is best wel lang, dus heb ik ooit het volgende serieuze voorstel gedaan:

Gewoon elk weekend naar huis en bij elke kazerne in Nederland een bordje hangen dat we er niet zijn, uiteraard met de Russische vertaling eronder.

 

 

Als ze dan komen en ze zien dat er niemand is, dan gaan ze zich stierlijk vervelen en wat doen Russen die zich vervelen?

 

Juist, die pakken de wodkafles, en nog één, en nog één. Als wij dan zondagavond laat arriveren kunnen we ze zo opvegen!! Helaas werd dit strategisch goed onderbouwde idee door de legerleiding niet serieus genomen….

 

Eén keer hadden we een langdurige oefening op de Lünebürgerheide, op minder dan 50 km van het IJzeren Gordijn, over uitlokken gesproken!! We moesten daar om beurten 2 uur wachtlopen met geweer in de aanslag en met het gezicht naar Moskou (weer eens iets anders dan Mekka).

Als we niets te doen hadden (en dat kwam nogal eens voor) dan spanden we een camouflagenet als doelnet tussen twee bomen en gingen we voetballen. Dat was een doorn in het oog van een etterig luitenantje. Het camouflagenet moest gebruikt worden om onze legertruck af te dekken, zodat een Russische Mig ons vanuit de lucht niet kon waarnemen. Gelukkig hadden we nog een extra net in de auto liggen, zodat we toch konden blijven voetballen. Uiteindelijk kwam bij hem het hoge woord eruit: Hij stond ons niet toe dat we onze tijd doodden met voetballen als de vijand elk moment kon binnenvallen.

De ervaringen met deze luitenant waren toch al niet positief. Vooral zijn manier van straffen getuigde van puur sadisme. Hoe kom je erop om iemand de kantinevloer te laten schoonmaken, slechts gebruik makend van één tandenborstel? Of om iemand een schuttersputje te laten graven met behulp van slechts één theelepeltje?

Gelukkig bleek hij ook menselijke eigenschappen te hebben. Toen hij op velddienst ’s avonds iets te enthousiast geborreld had, gebruikte hij ’s nachts zijn officierspet als toiletpot. De volgende ochtend stond hij op het appèl, getooid met zijn buitenhelm. Het incident ging als een lopend vuurtje door het bivak.

 

Dit soort gebeurtenissen verbraken de sleur van alledag, want u raadt het al, de dreiging uit het oosten ging uit als een nachtkaars. In september 1965 zwaaide ik af. De leukste dingen heb ik onthouden, maar zo werkt dat altijd.

1 reactie

geen
han44

12 February 2013 om 20:18

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.