Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

20. Een Middelburger vertelt over Vlissingen

4 reacties
20. Een Middelburger vertelt over Vlissingen

Overbekend is de rivaliteit tussen buurgemeentes: Middelburg tegenover Vlissingen, Domburg versus Westkapelle, en op wat grotere schaal: Arnhem versus Nijmegen en niet te vergeten Amsterdam versus Rotterdam.

Toen ik in een juniorenteam van de voetbalvereniging Middelburg speelde werd het er al meteen ingehamerd: jullie mogen van iedere club verliezen BEHALVE van Vlissingen, en daar hebben we ons (meestal) aan gehouden.

We hadden inderdaad helemaal niets met Vlissingen, maar eerlijk gezegd werd dit ons met de paplepel ingegoten door onze ouders. Was er dan niets wat ons aantrok in deze stad? Ja, toch wel, om precies te zijn 3 dingen: Fort de Ruyter, de tewaterlating van een zeeschip en de boulevard bij zware storm. En daar bleef het bij.

Fort de Ruyter bij de Buitenhaven was een unieke speelplek voor avontuurlijk ingestelde jongetjes.  Daar fietsten we heen en speelden er spelletjes als rovertje, soldaatje of piraatje. Restanten van het fort zijn er nog steeds, de nostalgische gevoelens van mijn kant ook.

Naast het fort was een vuilnisbelt, die (met grond afgedekt en met gras ingezaaid) omgevormd werd tot nudistencamping, later ook wel naturistencamping genoemd. Die laatste term doet vermoeden dat de bezoekers erg milieubewust zijn.

De camping ligt hoog op de belt en biedt uitzicht op de Westerschelde. Dit houdt in dat (andersom) het uitzicht vanaf de Westerschelde op de camping ook prima moet zijn. Hoeveel incidenten en bijna-strandingen zouden daar al plaatsgevonden hebben omdat een loods van een zeeschip zijn verrekijker instelde op een blote campinggaste, in plaats van de vaargeul in de gaten te houden? Dit roept herinneringen op aan “De Schone Waardin” enkele kilometers verderop en aan de Lorelei, waar een blonde nimf Rijnschepen op de rotsen liet lopen. Ik zeg niet dat het altijd vrouwen zijn die rampspoed veroorzaken, maar toevallig is het wel…

 

De tewaterlating van een oceaanreus op scheepswerf “De Schelde” was altijd spectaculair. Het silhouet van Vlissingen werd beheerst door grote kranen en middenin de stad lag er altijd wel een groot schip op de helling. Door de week was het een hels lawaai in het centrum door het slaan van de klinknagels, maar niemand die mopperde, want de scheepswerf hoorde bij de stad en velen verdienden daar hun brood. Hoe anders is het heden ten dage: iemand koopt een vakantiehuis vlakbij vliegveld Midden-Zeeland en dient prompt een klacht in bij de gemeente Arnemuiden (thans Middelburg) omdat er vliegtuigjes overkomen. Te zot voor woorden.

 

De tewaterlating van de schepen Kungsholm en Mapu heb ik persoonlijk meegemaakt. Een onvergetelijke aanblik, die nog steeds op mijn netvlies staat. Aan de overkant was de tribune voor de genodigden (later ook wel VIPS, bobo’s of hotemetoten genoemd). Waarom een tribune? Dat wordt aanstonds duidelijk. Een belangrijke dame gooide, in haar verspilzucht, een fles champagne van de Aldi kapot en meteen daarop begon het gevaarte te schuiven. Vanwege mijn geringe lichaamslengte mocht ik vooraan staan, wat echter deze keer ook een nadeel inhield. Als de oceaanreus in het water glijdt, geeft dat een enorme vloedgolf, zodanig dat ik nat werd tot aan mijn knieën, maar…. je moet concessies doen.

 

En dan de Boulevard. Als de voorloper van Erwin Krol (via de radio) windkracht 9 uit het zuidwesten voorspelde en als dit samenviel met opkomende vloed en met een woensdagmiddag, dan fietsten mijn vriendje en ik richting Vlissingen. Fietsen is een groot woord want af en toe werden we letterlijk van onze fietsjes geblazen. Maar uiteindelijk kwamen we toch bij “Michiel” en daar begon het feest.

Het was in de beginjaren ‘50 en er was nog geen glooiing voor de boulevard. De golven kwamen aanrollen en sloegen tegen de hoge muur, waarbij het water omhoogspatte. Leunend over het muurtje moesten we snel beslissen als er zo’n grote roller aankwam, òf we doken snel achter het muurtje weg òf we holden naar het trottoir aan de overkant. Eén keer heb ik geaarzeld, wegduiken of hollen. Ik koos (één seconde te laat) voor hollen. Middenop het wegdek werd ik geraakt door een enorme plens zeewater. Natter kan iemand niet worden.

 

Als de vloed nog hoger werd en de storm nog heviger werd je zelfs tegen de huizen kletsnat en dan zochten we de veiligheid van het Bellamypark op (zie foto boven de column).

De fietstocht terug naar Middelburg was een eitje.

 

Nee, ik had vroeger niet veel met Vlissingen en toch heb ik er onvergetelijke momenten beleefd.

4 reacties

Vlissingen heeft 3 dingen die Middelburg niet heeft.
Ze beginnen allemaal met een 'b'.

- bioscoop

- boulevard

- bus terug naar Middelburg

Knipoog

Cyberbel

05 November 2010 om 16:03

Heeft Middelburg geen bioscoop? Daar sta ik van te kijken! In de zestiger jaren in ieder geval wel, dat weet ik heel zeker omdat een vriendje me ooit eens meenam naar 'Et Dieu créa la femme,' met Brigitte Bardot. Stiekem, want hij was voor boven de achttien en ik was nog maar zeventien. Maar dit terzijde.

Mooie jeugdherinneringen, Han en je schrijft nou wel dat je niet veel met Vlissingen had, maar uit je column spreekt het tegendeel, hoor. Onvergetelijke herinneringen beleefd. Dat zegt genoeg, hè?

Tuinfluiter

05 November 2010 om 17:24

Dat klopt. De dingen die ik beschreven heb waren onvergetelijk. Maar over Middelburg zou ik ook mooie columns kunnen schrijven, vol met herinneringen.
han44

05 November 2010 om 17:42

De Kungsholm was dat mou het allerlaatste schip wat van deze helling ging?  Ik dacht dat op 4 oktober 1975 de Hoegh Trigger met bouwnummer 349 het laatste schip was wat tewaterlating ging!! 

cverkaart

13 November 2014 om 09:12

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.