Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

19. Confrontaties met justitie

3 reacties
19. Confrontaties met justitie

Ik zal er maar eerlijk voor uitkomen: ik ben in het verleden 4x door justitie opgepakt, 4x schuldig bevonden en ik heb precies 4x een taakstraf ondergaan.

Er zullen nu ongetwijfeld lezers van mijn column afhaken vanwege het criminele verleden van de schrijver. Echter, als verzachtende omstandigheid, kan ik melden dat genoemde misdaden lang geleden zijn gepleegd en dus in de categorie “jeugdzondes” vallen.

Plaats delict (4x): Middelburg, begin jaren ‘50

Leeftijd verdachte: 10 à 12 jaar oud

 

Het aantal auto’s in die jaren was heel beperkt. Als je met je vriendjes, met een blocnootje in de hand, bovenop de Hoge Brug aan de Kanaalweg auto’s zat te tellen, dan kwam je met enig geluk tot 10 à 20 per uur, terwijl het toch de hoofdverkeersader tussen Middelburg en de rest van Nederland betrof.

Aan de overkant van het kanaal, op de Loskade, zag het er allemaal veel spannender uit. Na een halfuurtje spelen en klimmen in de daar aanwezige houtstapels, was het opeens over met de pret. Een agent (met fiets) sommeerde ons om met hem mee te lopen richting bureau, alwaar ons een taakstraf werd toebedeeld. Daarover later.

 

Het volgende vergrijp vond plaats op één van de bolwerken. In het voorjaar groeiden daar wilgenkatjes en we wilden onze moeders verrassen met een boeketje. Hoe onschuldig!! Helaas werden we gesnapt door de veldwachter, die de hele dag de bolwerken op en neer fietste. Deze bromsnorachtige figuur begeleidde ons naar het politiebureau.

 

Wat is er aantrekkelijker voor jongetjes van een jaar of 10 om een dichtgetimmerd slooppand te betreden en daar het aloude “wegkruipertje” te spelen. Heel onschuldig, je doet er niemand kwaad mee, en toch…. U raadt het al: dwars door het drukke centrum van Middelburg werden we door oom agent afgemarcheerd richting bureau, waarbij we onderweg veel bekijks hadden en honende opmerkingen naar ons hoofd kregen. Wat moet een teer kinderzieltje een hoop verwerken op die leeftijd.

 

Het vierde vergrijp was serieuzer. Achteraf was het niet verstandig om een stinkbommetje kapot te trappen in een buurtwinkeltje met bederfelijke waar. Hoewel, waarschijnlijk waren de meeste producten toch over de datum, want een houdbaarheidscontrole was er toen nog niet. Via onze ouders werden we de volgende woensdagmiddag vriendelijk uitgenodigd om op het bureau te verschijnen. Op de bewuste datum hadden we met ons clubje besloten om niet te gaan; waarschijnlijk waren de agenten het hele geval toch vergeten. Dit bleek niet zo te zijn. We kregen een herhaal-uitnodiging: of we ons de komende twéé woensdagmiddagen wilden melden.

 

In alle gevallen werden we verwelkomd met een zedenpreek, die we de 4e keer bijna uit het hoofd kenden. Vervolgens werden we, voorzien van poetsdoeken, naar de fietsenstalling van de agenten gebracht.

Deze bevond zich in de oude graanbeurs aan de Dam en was geheel omgeven door hekwerk. Je voelde je als in een echte gevangenis. De bedoeling was om alle aanwezige fietsen weer te laten glimmen als nieuw. Intussen kregen we uiteraard de nodige opmerkingen van voorbijgangers aan de andere kant van het hekwerk.

De fietsen waren inderdaad heel vies, logisch als je bedenkt dat agenten af en toe stropers moeten inhalen op een modderig landweggetje in het buitengebied van Middelburg. Achteraf verdenk ik de politie ervan dat, als de fietsen erg vies waren, ze speciaal op zoek gingen naar groepjes met stoute jongetjes.

Bij het schoonmaken van de velgen raakten we wel eens (per ongeluk) de ventielen die we (per ongeluk) losdraaiden, waarbij (per ongeluk) de banden leegliepen.

En zeg nou zelf, een agent met platte banden is toch sterk in het nadeel als hij boeven moet vangen. Achteraf heb ik wel eens wroeging gehad over die lege banden. Het zou zo maar kunnen dat wij mede verantwoordelijk waren voor de afname van de pakkans, een toename van het aantal onopgeloste misdaden en dus ook voor de explosieve groei van de criminaliteit…..

 

Tegen de avond werden we altijd opgehaald door onze vaders. Eén vader wilde altijd een goed figuur slaan en gaf zijn zoon een geweldige draai om z’n oren, waarna de andere vaders niet achter konden blijven. De agenten sloegen dit tafereel glimlachend gade.

Hoe anders zijn nu de tijden: deze vaders zouden nu zelf een werkstraf moeten ondergaan, wegens verregaande kindermishandeling.

Daar heb ik later, in mijn onderwijscarrière ook het nodige van meegemaakt. Toen ik een leerling eens een schouderklopje gaf als beloning, is dit nèt geen rel geworden….

 

Ik voel me na het schrijven van deze column erg opgelucht. Het is er eindelijk uit !!

3 reacties

ik ken die verhalen over die veldwachter en jongens op de bolwerken

en het pak slaag dat die kregen als ze kastanjes aan het knuppelen waren Huilen

Cyberbel

01 November 2010 om 17:49

Ik wilde inderdaad eerst afhaken, Han, want met criminelen wil ik me niet inlaten. Gelukkig maar dat ik de rest ook gelezen heb. Jeugdzonden, ach, wie heeft ze niet? Zelfs ik heb belletje getrokken en oude vrouwtjes laten schrikken. Had je niet van mij gedacht, hè?
Tuinfluiter

01 November 2010 om 18:33

De echtgenoot, waarmee ik al bijna 45 jaar de sponde deel, kon er ook wat van. Samen met zijn vriend. Mijn huidige zwager.
Gelukkig maar dat mijn man geen stukjes op het weblog kan/wil/mag zetten.
Ik zou met een gebogen grijs hoofd door Tholen moeten wandelen.
Want zelf was/ben ik van onbesproken gedrag!Onschuldig
Jopie Meerman

01 November 2010 om 18:48

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.