Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

8. Door een hond aangevallen !!

1 reactie
8. Door een hond aangevallen !!

Je zelfvertrouwen gaat er niet echt op vooruit, als je op je toerfiets tegen een stevige wind opbokst, en je wordt ingehaald door een bejaarde dame, die ook een rondje aan het fietsen is. Vroeger kon je de fietsen met trapondersteuning goed herkennen aan de accu, maar deze stoppen ze tegenwoordig zo goed weg, dat bij mij de twijfel toeslaat of die bejaarde dame misschien echt zo simpel tegen windkracht 7 infietst. Zonder hulpfiets, zonder EPO, gewoon: clean ….

Die gedachte maakt je niet vrolijk, dat kan ik je wel vertellen.

En als dan tevens opvalt dat de honden geen belangstelling meer tonen voor je stevige kuiten, maar gewoon ongeïnteresseerd blijven liggen bij het tuinhek, dan slaat de paniek toe: “Ik denk dat ik echt oud word”.

 

Vroeger kwam ik gemiddeld tot 2 hondenbeten per week. Dat was altijd een heel gedoe: de schrik, de pijn, de verbandmiddelen (je kon toen nog geen € 23 aftrekken voor de huisapotheek), de schadevergoeding aan pantalon of sportbroek, de schuldvraag (ooit kreeg ik zèlf de schuld: “u vertoonde vluchtgedrag”) en niet te vergeten de gebruikelijke tetanusprik.

Het aardige was dat je een leuke band opbouwde met de charmante tetanusprikzuster, vooral als je hoorde dat je haar meest trouwe klant was: “Dag meneer, daar bent u weer. Wat denkt u, zullen we vandaag de linkerbil nemen? Laat u de broek maar even zakken”. Inmiddels ben ik beveiligd tot 2035.

 

Zoals gezegd, de laatste jaren kwam de klad erin. De honden hadden geen belangstelling meer. Ik ben niet meer interessant als slachtoffer. Toch lok ik ze nog steeds uit. Ik sport voldoende: fietsen, hollen, skeeleren, dus …… bewegende beentjes genoeg, zou ik zo zeggen. Maar ze willen niet bijten. En zoiets vreet aan je. Je voelt je als een oud stuk pluimvee, een taaie kip, die alleen nog dienst doet om bouillon van te trekken.

 

Maar…….. deze week ben ik na lange tijd weer eens aangevallen door een hond.

Fietsend in de buurt van Kats werd ik opgemerkt door een boerderijhond die mijn kuiten nog mals genoeg vond. Mijn ego ging met sprongen omhoog. Dat ik dit nog mocht meemaken!

De hond was vastbesloten om mij, na de eerste beet, compleet op te vreten en dus besloot ik om opnieuw vluchtgedrag te vertonen. Op volle snelheid wegfietsend hoorde ik dat de hond mij op de hielen zat. Het regelmatige getik van de voortsnellende poten: kedeng, kedeng, kedeng, kedeng, een soort Guus Meeuwis-achtig geluid dus. Eindelijk bleek mijn tempo het beest te machtig en toen de hond het opgaf (ik hoorde nog een laatste teleurgestelde blaf) kon mijn dag niet meer stuk: ik lig nog steeds in de markt bij de trouwe viervoeters èn mijn conditie is nog prima. Laat die dametjes met die hulpfietsen maar komen !!

 

Mijn zelfvertrouwen kan voorlopig niet meer stuk !!

1 reactie

Woef
han44

12 February 2013 om 11:39

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.