Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

1. Handleiding voor een bezoek aan Amerika

1 reactie
1. Handleiding voor een bezoek aan Amerika

Het eerste wat opvalt als je geland bent in de USA is het personeel van de immigratie en douane (custom officers). Deze mensen hebben een opleiding gehad tot ROBOT. Het laatste restje menselijkheid is definitief uit hun brein verwijderd, zodat het inderdaad lijkt alsof je met een computer te doen hebt.

Hoe anders is het als je later winkel- en of horecapersoneel ontmoet. Met een vrolijk "How do you do, sir?" of "How are you today?" of "How is your day today?" word je begroet. Enthousiast begon ik de eerste keer te vertellen hoe mijn dag tot nu toe was verlopen en wat we verder van plan waren. Aan de stomverbaasde reactie begreep ik al snel dat dit NIET de bedoeling is !! De interesse in de medemens is slechts gespeeld !! Op de vraag "How are you today?" dien je even nietszeggend te antwoorden met "How are yo?" en dat is dan meteen het einde van de conversatie.

Mijn eerste eet-ervaring in de States was een "turkey sandwich" Een heel onschuldige bestelling, meende ik. Wat kan hieraan fout gaan? Er was eigenlijk ook niets mis mee toen de waitress met een bord aan kwam lopen waarop een ENORME sandwich lag. Hierin lag alle overdaad verscholen waar dit land om bekend staat. De hoeveelheid "turkey" was onafzienbaar. En om de situatie nog ironischer te maken: er werd géén bestek bijgeleverd: zie maar wat je er mee doet.

Later, in een American Diner (soort snackbar-achtig restaurant met formica tafelbladen en TL-buizen om het "cosy" te maken) waren we getuige van de pogingen van een jonge Amerikaan, om een enorme pizza, zonder bestek uiteraard, naar binnen te werken. Onze eetlust was op slag verdwenen toen het gezicht van de man eruit begon te zien alsof er een bom met tomaten en mozzarella ontploft was.

De gemiddelde Amerikaan heeft niet veel op met het hanteren van bestek. Het is uiterst lachwekkend om te zien hoe een stuk vlees gesneden wordt en hoe de vork constant wisselt van linker- naar rechterhand. Het tafereel heeft nog het meest weg van de Anatomische Les, het befaamde schilderij van Rembrandt.

 

Een ander fenomeen: een restaurantje pikken in de USA !!

Aangekomen bij het restaurant van je keuze word je ontvangen door een dame achter een soort balie. Deze wijst je een waitress aan en die brengt je naar een tafeltje dat zíj voor jou uitkiest. Zelf een tafel kiezen is een soort doodzonde en argumenteren over een andere mogelijke tafel is “not done. De waitress stelt zich voor: "Hello I'm Susan. I am your waitress for tonight. The specialties for tonight are ........ " De volgende 3 minuten hoef je alleen maar te luisteren naar allerlei vage gerechten die opgesomd worden. Kort na de bestelling arriveren de drankjes. Je hoeft hier niet zuinig mee te doen: er is altijd en onbeperkt "refill". Helaas smaakt de cola naar chloor (voor de duidelijkheid: benzinestations kennen het verschijnsel "gratis refill" NIET)

Elke keer als ze langsloopt vraagt Susan of alles okay is; maar ze wacht het antwoord niet af want ze is druk bezig met andere klanten. Na afloop van de maaltijd dien je het pand zo spoedig mogelijk te verlaten.

Natafelen is er niet bij. Susan deponeert de rekening opzichtig op de tafel. Dan volgt er een verplicht nummer. Het is in de States gebruikelijk om 15% fooi te geven. Speciaal voor slechte rekenaars is er een zogenaamde tip-calculator in de handel. Deze kan slechts één handeling doen: de fooi berekenen. Leg het totaalbedrag op een schoteltje en verlaat de zaak. (Susan komt géén afscheid nemen)

 

Terrassen zijn in de States dungezaaid. Het is zeldzaam als je op strategisch mooie plekken een gezellig zitje tegenkomt. En keer hadden we geluk: aan een oever van de Chesapeeke Bay lag, pal aan het water, een terras met een schitterend uitzicht. Snel uitstappen en genieten van een kop koffie aan het water. We maakten de onvergeeflijke fout om neer te ploffen aan één van de mooist gelegen tafeltjes. Ondanks dat het terras praktisch leeg was, kwam de ontstemde eigenaresse ons persoonlijk verplaatsen naar een veel minder aantrekkelijk tafeltje. Wat een brutaliteit van die Hollandse toeristen !!!!

 

Als je met de auto door Pennsylvania rijdt moet je op het volgende voorbereid zijn: Na de drooglegging (het algemene alcoholverbod) is deze staat blijven steken in het verleden. Je kunt GEEN alcoholische dranken kopen in supermarkten of benzinestations. Een vreemde gewaarwording als je op zoek gaat naar een paar flesjes Heineken Export om de avond aangenaam door te brengen. Niets van dit alles. Kun je dan helemaal geen drank kopen? Ja, toch wel, in speciale liquor-stores, maar.... je moet wel je liquor-licence kunnen tonen wat je bij de burgemeester (Lord Mayor) kunt aanvragen. Zelfs in het restaurant, waar ik 's avonds een wijntje wilde proeven, werd mij gevraagd naar mijn licence. En…… géén licence, géén liquor !! Zelfs als je beweert dat je in Nederland een verstokte alcoholist bent, maakt dat geen indruk.

Eén keer meende ik de regels te kunnen omzeilen: in een gas-station zag ik blikjes root-beer staan, dus snel een blikje aangeschaft en wegwezen. Gadverderrie, wat smaakt dat spul vies. “Root beer" is een koosnaampje voor gemberlimonade, dat op kinderfeestjes nog al eens gedronken wordt. Wat een blooper !! Ik heb me toen maar neergelegd bij deze belachelijke traditie van Pennsylvania. Gelukkig reden we de volgende dag de staat Maryland binnen en daar mocht je weer volop zondigen, dus even snel een “inhaalslag" gemaakt.

 

Als je in de States wilt overnachten dan is er het verschijnsel “motel". Deze gigantische slaaphuizen staan op de meest onaantrekkelijke plaatsen, zoals naast de afrit van een snelweg. Op de snelweg zijn deze afritten altijd genoemd naar de voorzieningen: je kent een zogenaamde food-exit (restaurant naast de afrit), een fuel-exit (benzinestation) en een lodging-exit (een motel dus). Bij sommige afritten staan alle drie de borden. Het gevolg: je slaap wordt verstoord door benzinestank. Een Amerikaan is niet kieskeurig. Hij overnacht het liefst zo dicht mogelijk bij de highway, dan kan hij de volgende morgen meteen verder.

Soms heb je als toerist geluk: in een dorpje of stadje vind je soms ook een motel, maar dat is dan hoge uitzondering. Maar als je dat geluk hebt en je wil nog even in het centrum van het plaatsje rondkijken dan wacht je een enorme teleurstelling: het centrum bestaat slechts uit  twee compleet uitgestorven kruisende straten met een stoplicht daarbij. Dat is alles !! De omgeving heet daar “downtown" met het woord “down" in de betekenis van “neerslachtig".Alle voorzieningen (restaurants en winkels) zijn ruim buiten de bebouwde kom geconcentreerd in een zogenaamde “mall". In Nederland begint zoiets ook op te komen: een outletcentre, een meubelboulevard, etc.


Ernstige waarschuwing: wees uiterst beleeft tegen oom agent !! Deze sheriffs maken zèlf de highway onveilig door met hoge snelheid en loeiende sirenes van verkeersovertreding naar verkeersovertreding te racen. En waag het niet om een weerwoord te hebben tegen de arm der wet. Zij hebben gelijk en jij bent hun slachtoffer. Waar je in Nederland de verbalisant de huid vol mag schelden, is één verkeerd woord aan de sheriff al voldoende om uit je auto gesleurd te worden en met de handen op het autodak, de benen uit elkaar getrapt, in de boeien geslagen te worden. 
 

Nog een typisch staaltje van overdaad in de States: ga eens een Starbucks winkel binnen. Als je hier koffie in een bekertje bestelt, heet de kleinste maat “tall". Natuurlijk bestelden we dat kleinste bekertje. De hoeveelheid (gloeiend hete) koffie die je dan krijgt is zodanig dat je er in Nederland 3 à 4 kopjes mee kunt vullen. Menende dat er een vergissing in het spel was, vroeg ik de waitress of we niet per abuis een “extra-large" hadden gekregen. Dat was niet het geval en ze sprak toen de inmiddels legendarische woorden: “tall is small". Deze uitspraak is typerend voor vele zaken in de USA …………….

  

En dan die ergerlijke drang tot patriottisme: “God bless the United States of America"; de overige landen in de wereld moeten het zonder Onze Lieve Heer doen.  In the Old Post Office in Washington is een fotograaf die je, tegen een fiks bedrag, op de foto zet samen met mr. president, destijds George Bush. Onbegrijpelijk dat iemand met Bush op de foto wil, maar vooruit….. 

Bush kwam niet zelf vanuit The White House aanstappen, maar je mocht helemaal alléén op de foto en in een mum van tijd werd mr. president erbij ge-photoshopped. Daarbij steekt hij amicaal zijn duim omhoog. Als je nog iets meer betaalde werd er een speciale versie van de voorpagina  van de Washington Post gedrukt met een artikel getiteld: “Dutch tourist meets mr. Bush", met een heleboel onzin erin en natuurlijk ook de bewuste foto. Wat een land waar dit soort uitwassen “gewoon" gevonden worden.


Veel plezier in de States!! God bless you!!

1 reactie

   
han44

12 February 2013 om 11:32

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.