Gerwi's weblog

Kwestie van urgentie

0 reacties

Urgentie. Dat wat heel dringend gewenst is. Zeg maar een dringende noodzaak. Voorbeelden genoeg: of het nu gaat om een medische urgentie, een woonurgentie of een andere urgentie, duidelijk moge zijn dat het gaat om kwesties die je graag zo spoedig mogelijk opgelost ziet worden. Voor jou geldend als prioriteit nummer 1. Ondertussen flitsen er vast een aantal kanshebbers door je hoofd.

 

Heb je direct jouw koploper te pakken? Dat moet wel een echte urgentie zijn. Niet dralen, gelijk weten wat je wilt. Iets waar menig politicus – of politica – in zijn/haar hart best jaloers op zal zijn. Mijn politieke week barstte van belangrijke aangelegenheden. Maar net wanneer je denkt “ja, die zou met stip op 1 moeten,” volgt er alweer een ander vraagstuk dat, bij wijze van spreken, nog meer voorrang verdient.

 

“Ha, ha, laat me niet lachen”, merk jij nu op, gevolgd door: “Politici en prioriteiten stellen. Dat is toch geen vraag? Je weet van te voren dat ze het belang van hun eigen partij – en achterban – voorop zetten. Kijk maar, een half jaar na de Tweede Kamerverkiezingen zijn de hoofdrolspelers nog geen steek verder. De formatie zit muurvast.” Ik snap je redenering. Tot deze week was daar geen speld tussen te krijgen.

 

Maar na de troonrede heb ik op woensdag en donderdag met interesse de algemene politieke beschouwingen gevolgd. Of het nu aan de demissionaire status van het kabinet lag, of aan het gegeven dat dit steeds verder uit elkaar valt weet ik niet, maar opvallend vond ik dat men opeens hechtte aan de inhoud. Het ging ergens over: de woningnood, eerlijker delen, energierekeningen omlaag, betere beloningen voor mensen werkzaam in de zorg, het onderwijs enz. En niet te vergeten het klimaat! Waarom de hoofdrolspelers gedurende 6 maanden niet verder kwamen dan elkaar uitsluiten en nu op zoek (b)lijken te gaan naar vrienden worden? Mij volstrekt onduidelijk. Maar de vorming van een nieuw kabinet lijkt me inderdaad een kwestie van urgentie.

 

“Makkelijk gezegd want daar ga jij niet over. Meer benieuwd naar jouw Zeeuwse nummer 1 van deze week?” hou je me voor, scherp als je bent. Tja, dat is nog niet zo eenvoudig te zeggen. Laat ik je meenemen in mijn overwegingen. Vrijdag trapten we af met de vraag of het slim zou zijn een extra bestuursorgaan op te tuigen om te komen tot een slagvaardigere wijze van besluitvorming rond grensoverschrijdende belangen. Best interessant ja, maar nee, geen topprioriteit op dit moment. Daarover zijn we het eens.

 

Wat te denken van de aftrap van de protestfietstocht vanaf de Abdij tegen kernenergie, georganiseerd door WISE Nederland? De gedeputeerde nam een manifest in ontvangst waarin wordt uitgelegd waarom deze vorm van energie niet past in de energietransitie op weg naar 2030. Voor de fietsers, actievoerders en het linker smaldeel uit de Provinciale Staten was, is en blijft dit zo klaar als een klontje. De christelijke- en rechtervleugel hebben nog een zetje nodig – en waarschijnlijk een flinke zet – om dat belang in te zien schat ik in, het plein met aanwezigen overziend. Best een kwestie van urgentie zou ik zeggen.

      

Na de koffie met heerlijke bolus – ja, actievoerders worden in Zeeland gastvrij ontvangen, of het nou gaat om boze boeren of activisten tegen kernenergie – startte binnen deel 3 van de commissievergadering Ruimte: over de vervuiling van de Westerschelde door PFAS. Je weet wel: die niet afbreekbare troep, die vanuit de Antwerpse haven de Westerschelde wordt in geloosd. En zich daar ophoopt in vissen, mosselen en zeegroenten. Kunnen we die nog eten? En wat te doen met dat vervuilde slib?

 

Tal van partijen, van GroenLinks tot SGP, waren het daarover snel eens. Goed dat de gedeputeerde alle zeilen bijzet om betrokken overheden, bedrijven en  milieuorganisaties aan tafel te krijgen. Dat is gelukt. Komende week verder overleggen om te komen tot een stop op die enorme vervuiling langs harmonieuze weg? Prima. Maar hou de (juridische) druk op de Vlaamse ketel, want het geduld van veel partijen in de Staten is op. Niet langer een houding van “zo-lang-niets-bewezen-is-kunnen-we-gewoon-doorgaan,” maar steun voor acties die passen bij de insteek “gezondheid-gaat-voor-economie.” En dus maar even geen vis, mosselen of zeekraal eten en geen inlaat van vervuild slib in de Hedwigepolder. Kwestie van urgentie.

 

Kon de slotetappe van de dag daar nog over heen? De opstellers van de klimaatadaptatiestrategie Zeeland hadden hun best gedaan. “De klimaatwat?” denk je nu misschien bij jezelf. Niet zo gek. Maar het gaat daarin over hoe Zeeland het best kan omgaan met klimaatverandering. Hiervoor zijn allerlei belanghebbenden geraadpleegd. Van boeren, burgers, bedrijven tot buitenlui. En dies meer. Want klimaatverandering ontkennen heeft geen zin, we hebben er allemaal mee te maken: extreme droogte, hitte en wateroverlast komen steeds vaker voor, terwijl overstromingen nadrukkelijker op de loer liggen nu de zeespiegel stijgt. De gekozen volksvertegenwoordigers van de Zeeuwse gemeenten, provincie en het waterschap moeten nu ieder voor zich bepalen of het goed is samen de voorgestelde wegen te volgen.

 

Dwarsverbanden met andere grote opgaven als bijvoorbeeld de energietransitie, zoetwater, stikstof, biodiversiteit, verduurzaming van landbouw, industrie en transport - maar ook wat kan je zelf doen in je eigen huis of tuin – ontbreken niet. Wat komt bij de uitwerking van al die plannen op het bordje van de gemeente, van de provincie, van het waterschap, van bedrijven, van boeren en van jou of mij? Veel voorzetten staan erin. Die mogen hier en daar nog concreter en wil je echt de doelen van Parijs halen, dan horen daar eveneens concrete inzetten en metingen bij om de CO2-uitstoot te verminderen stelde mijn partij. Dat kan je best in cijfers uitdrukken. Schouwen-Duiveland laat dat bv. al zien. Kwestie van urgentie.

 

“Wat wordt jouw nummer 1?” informeer je nieuwsgierig. Ik (h)erken de dringende noodzaak bij al die kwesties. En ik signaleer nog iets. Zonder inbreng van onze partners komen we er niet. Niet alleen van onze Zeeuwse, ook het Rijk is onontbeerlijk. Ga maar na: zij gaat over wel of geen verlenging/uitbreiding van kernenergie, de aanpak van de PFAS-vervuiling en zij fungeert als katalysator voor de (Europese subsidies ten behoeve van) klimaatmaatregelen.

 

Zo bezien komt de urgentie uiteindelijk toch te liggen bij de vorming van een nieuw kabinet. Het liefst een meerderheidskabinet. Dan kunnen we zaken doen. Niet alleen voor bovenstaande kwesties. Ook graag richting een ander bestuursklimaat. Kwestie van echte urgentie.  

 

             

      

 

Hartelijke roodgroene groet,

Gerwi.      

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.