Gerwi's weblog

Spitting Image

1 reactie

Spitting Image. Voor wie niet gelijk denkt aan de Britse satirische poppenserie op tv van 1984 tot 1996 een korte opfrissing. Leden van de koninklijke familie, sporters, tv-sterren, acteurs en vooral politici werden als karikaturale pop neergezet en op de korrel genomen. Het programma was razend populair en kende de nodige Nederlandse varianten.

 

“Ha leuk,” veronderstel jij nu gelijk hardop. “Heb je eindelijk tijd gevonden jezelf en je collega’s neer te zetten als een karikatuur?” Hoewel ik daar wellicht de tijd voor zou kunnen vrijmaken – er waren deze week immers eens geen openbare vergaderingen en/of dito bijeenkomsten – waag ik me daar maar niet aan. Het imago van een idealistische geitenwollen sok(pop) die overal tegen is, dateert toch meer vanuit die jaren 80/90 (hoop ik) terwijl ik me evenmin een brave jaknikker voel. Nee dat laat ik liever aan jou.

 

Ik relateer(de) dat spitting image op een andere manier aan mijn politieke bezigheden deze week. Meer specifiek in mijn rol als volksvertegenwoordiger. Want een rustig weekje werd het niet. De mailbox ontplofte nog net niet, maar ook telefonisch begreep ik aan het begin van de week al dat velen zich ongerust maakten over wat er nou aan de hand is met/bij de Zwarte Polder rond Nieuwvliet Bad (gemeente Sluis, Zeeuws-Vlaanderen). Aangelegd in 1623, overstroomd in 1802 en inmiddels deels herdijkt met in- en uitstromend zeewater via een geul. Nabij het Natura2000 gebied rond het strand en de zee aldaar. Het beheer wordt geregeld via HZL. Het Zeeuws Landschap. En bovendien houden vele omwonenden en liefhebbers de schoonheid goed in de gaten, o.a. met behulp van de facebookpagina “De-zwarte-polder-is-opnieuw-verdronken.”  

 

Wat was het geval? Een heel arsenaal aan graafmachines, bulldozers en ander zwaar materieel was op en rond de dijk gestationeerd. Graafwerk. Aardeverplaatsing. Sloopwerk. De onrust (b)leek terecht. Mag dit zomaar? In en nabij een natuurgebied? Foto’s op facebook spraken boekdelen (waarvoor dank). Werk aan de winkel dus.

 

Bellen, mailen, speuren met (vertegenwoordigers van) diverse instanties die er mee te maken zouden kunnen hebben. Uit de gemeente Sluis, de provincie, maar ook van het waterschap, SBB, RWS en HZL. Allen heel erg bedankt. Spitten in vergunningverleningen, akkoordverklaringen etc. leverde uiteindelijk het volgende beeld op, dat ik gedeeld heb met alle vragenstellers.

 

Al in 2015 wilde Roompot, de beheerder van een camping en recreatieverblijven in die buurt een loopbrug vanuit de polder over de zeewering in plaats van de huidige overgang. Veel veiliger stelde men voor o.a. de gasten. De gemeente verschafte in 2017 een vergunning en ook de provincie en het waterschap verklaarden zich akkoord. HZL ging iets minder makkelijk overstag. Daar zag men meer in een win-win-situatie. Een loopbrug is ok, op voorwaarde dat Roompot de natuur in en rond de polder ook zou versterken. De geul was verzand, zou uitgediept moeten worden. En het nabijgelegen strand diende nodig opgehoogd te worden ten behoeve van de broedvogels. Bovendien waren de houten plankiers – als wandelpaden door de polder – wel toe aan een opknapbeurt.

 

Zo gezegd, zo gedaan? Nou nee. Er gaat 5 jaar overheen waarin ogenschijnlijk niets gebeurt. Het plan raakt in de vergetelheid. Tot er dus van de week ineens met groots vertoon gestart wordt met de werkzaamheden. Zonder enige communicatie. Navraag leert dat er een maand geleden achter de schermen inderdaad wel over gesproken is binnenkort toch eindelijk tot actie over te gaan. Over wanneer en hoe zou nog afstemming plaatsvinden met HZL. Blijkbaar kon de aannemer toch niet wachten tot die beheerder terug was van vakantie. Dat is inmiddels het geval. Voor duidelijkheid gaat alsnog gezorgd worden.

 

Neemt dat dan alle zorgen van de bellers/mailers weg? Dat zou ik niet direct durven zeggen. Er loopt namens een van de omwonenden immers al lang een bezwaar waarover nog geen uitspraak is gedaan. Rechtsgeleerden beweren dat Roompot toch wel zou mogen starten wanneer men veronderstelt dat dit bezwaar weerlegd wordt. Mocht dit niet zo zijn, dan moet de recreatieondernemer de consequenties aanvaarden. Is hier inderdaad sprake van een theoretische veronderstelling? En hoe zit het met de uitvoerders van de werkzaamheden? Zijn die daartoe wel bevoegd? Zomaar een paar vragen die nog leven. En mij – plus mijn collega’s uit de regio – aanzetten tot nog meer spitwerk. Als fractie waren we in deze week zonder vergaderingen overigens ook op een ander front dieper aan het spitten, maar daarover wellicht later meer.

 

“Ha, een soort Momfer de Mol met een stevige schep in zijn poten dus,” hoor ik je nu, ad rem als je bent, roepen. Zo lang je dat niet letterlijk bedoelt – ik heb echt twee LINKSE handen hihi – en doelt op de noodzaak om als volksvertegenwoordiger dieper te duiken in vragen van burgers, bedrijven en/of instellingen, dan kan ik daarin meegaan. Niet zozeer als spitting image, maar meer vanwege dat spittende imago. Daar kan ik best mee leven. Jij ook?              

 

    

  

Hartelijke roodgroene groet,

Gerwi.

1 reactie

En zo zie je maar weer dat oplettende oogjes heel belangrijk zijn in het vaak ingewikkelde politieke traject annex vergunningenpad. Hulde!

Toos van Holstein

23 September 2020 om 12:56

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.