Gerwi's weblog

Zo in mijn sas

0 reacties

 

Zo in mijn sas. “Met badedas.” Flitste dat ook automatisch door jouw hoofd bij het lezen van deze titel? Dan ervaar(de) je wat een sterke reclame kan doen, zelfs na meer dan 20 jaar. Jaap Toorenaar, bekende Zeeuw uit Wilhelminadorp, schreef er vorig jaar een boek over: “Hoe verzinnen ze het?” en verstrekte daarbij 5 vuistregels voor het maken van onvergetelijke reclames.

 

Bij de vierde – hanteer rijm, ritme en alliteratie – haalt hij de slogan van bovenstaande bad- en zeepproducent aan. Omdat ie lekker kort is en tegelijkertijd ruimte biedt voor allerlei mooie (droom)beelden. Niet dat ik uit ben op het aanprijzen van dergelijke producten. Dat mag niet, maar hoeft ook niet. Daar zorgt de overheid de laatste tijd ongewild zelf voor, want we doen immers niet anders dan handen wassen.

 

Politiek gezien wasten we onze handen niet in onschuld. Voor mij ging deze week de vlieger op van “zo-in-mijn-sas-met-hoe-het-was.” Een week zonder digitaal vergaderen! Met weer ontmoetingen face to face. Waaronder enkele commissievergaderingen. Je weet wel – of misschien ook niet – van die voorbereidende besprekingen over onderwerpen die binnenkort op de agenda van PS staan. GS wordt gevraagd voorstellen toe te lichten en ondertussen tasten partijen elkaar af om te onderzoeken of er collega’s te porren zijn voor wat aanpassingen op de plannen.

 

Afgelopen vrijdag viel mij de eer te beurt zo’n commissie te mogen voorzitten. Om precies te zijn die van de Cie SO, dat staat voor Strategische Opgaven. Daarin komen onderwerpen aan bod, die meerdere invalshoeken kennen, waarover ook meerdere partijen beslissen – vaak draait het om maatschappelijke opgaven waarin de 3 O’s (overheid, onderwijs en ondernemingen) gezamenlijk opereren – en waarbij sprake is van de nodige dwarsverbindingen met andere grote uitdagingen. Denk bijvoorbeeld aan de energietransitie, het inspelen op klimaatverandering, goed (openbaar) vervoer of Zichtbaar Zeeland.

 

Vrijdagmiddag kwam stikstof aan de orde. Als er één onderwerp in Nederland verstikkend gewerkt heeft dan is het wel de constatering door de Raad van State dat er teveel stikstof neerdaalt waardoor de natuur in de knel komt. 5 jaar geleden hadden we nog zo’n mooi plan bedacht. De PAS, Programma Aanpak Stikstof, dat er op neerkwam dat we nu vast konden bouwen en de stikstofeffecten op de natuur later zouden gaan compenseren. Hoewel ook toen al partijen riepen – ik zal geen namen noemen – dat dit plan geen stand kon houden, duurde het tot begin dit jaar voordat we inzagen dat het anders moe(s)t.

 

Minder hard rijden, ander voer voor dieren en het opkopen van o.a. varkensbedrijven waren maatregelen voor de korte termijn. Dat je het daarmee niet redt, maakte de cie Remkes duidelijk door gaandeweg met steeds meer adviesrapporten voor de regering te komen. Over hoe het anders zou moeten. Het kabinet nodigde de stikstofgedeputeerden van de 12 provincies daarom frequent uit in de Haagse Residentie om (on)mogelijkheden door te nemen. Immers het thema natuur is sinds enige jaren overgeheveld naar de provincie. En juist daar trachten ook boeren hun brood te verdienen.

 

Zo is uiteindelijk de SAS tot stand gekomen. “De wat?” hoor ik je mompelen. De SAS: de Structurele Aanpak Stikstof. In het verlengde van Remkes eindrapport: “Niet alles kan overal” spraken wij vrijdag over hoe een en ander vertaald zou moeten gaan worden naar de Zeeuwse situatie. De belangen van de natuur, de boeren, de bouwers. Hoe krijg je die op een lijn? Als voorzitter bedacht ik vooraf dat het er nog weleens heet aan toe zou kunnen gaan, ook al ging het in dit stadium meer om de oplossingsrichting dan concrete stappen. En heet werd het. Maar dan vooral door de zon.

 

Interessante debatjes, pittige interrupties en felle pleidooien voor de goede zaak, ze ontbraken niet. Maar vanaf mijn stoel zag ik vooral de non-verbale signalen. Het leek wel of iedereen in zijn sas was met de SAS en mogelijkheden zag. Ga maar na: Zeeland (b)lijkt misschien wel een uitzondering. Hier is minder stikstofneerslag. En veel zou vanuit Vlaanderen binnen dwarrelen. Dat kan allemaal waar zijn, maar dat betekent niet dat de industrie, bouw en agrarische sector in Zeeland niets hoeven te doen. Daarover was iedereen het eens.

 

En ook over de oplossingsrichting viel eensgezindheid te noteren: die robuuste Zeeuwse natuur is het hoofddoel, hou daarbij vooral de Zeeuwse belangen in het oog en communiceer hier duidelijk over. Of we dit resultaat ook bereikt hadden met video-vergaderen? Wie zal het zeggen, maar ik constateerde in elk geval opgetogen gezichten. Ook al zat er anderhalve meter tussen.

 

Een moment later zag ik 4 andere opgetogen gezichten. De persconferentie over het eindrapport van dhr. Wientjes, betreffende de ruimhartige compensatie vanuit Den Haag voor de marinierskazerne, stond op punt van beginnen. Alle 4 duidelijk in hun sas. Of GroenLinks nu ook zegt: ”Zo in mijn sas met het alternatief voor MarKaz?” Wie weet levert dat pakket veel meer reclame – en werkgelegenheid - op voor Zeeland dan dat de makers ooit hadden kunnen bedenken. Wij willen “Wind in de zeilen” eerst nader bestuderen. En bespreken, ook met andere volksvertegenwoordigers. Gelukkig kan dat weer fysiek. Zo blijf ik in mijn sas. Hopelijk jij ook.        

 

 

 

 

Hartelijke roodgroene groet,

Gerwi.

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.