Gerwi's weblog

(Op)stijgende ambities

2 reacties

 

 

 

Ambities. Wie heeft ze niet? Dat streven om carrière te maken of bepaalde doelen te bereiken. Soms gepaard gaand met de wens naar eer of roem. Herkenbaar? Of “beperkt” jouw eerzucht zich tot een ik-ben-tevreden-met-wat-ik-heb-en-wie-ik-ben? Dat kan natuurlijk ook. Daar is niets mis mee. Alleen vermoed ik dat er dan geen politieke drijfveren in je genen zitten.

 

Mijn politieke week stond bol van de ambities. Sommige stegen zelfs tot ongekende hoogte. Laat ik je chronologisch meenemen langs al die vooruitzichten. Of vergezichten zo je wilt. Te beginnen op maandag alwaar ik de conferentie over slimme mobiliteit bijwoonde. Over hoe we in de toekomst van A naar B kunnen reizen. Ongeacht of dit nu voor je werk, je ontspanning of een andere reden is. De ambities spatten er vanaf: het moet sneller, schoner, slimmer, safe, share (veilig en gedeeld kan ook, maar dat begint niet met een s) en vooral samen.

 

Met een app – of een ander digitaal, privacyproof hulpmiddel – plan je je reis van deur tot deur met een te kust en te keur aan hoeveelheden (deel)voertuigen die dan tot je beschikking staan. Weliswaar blijft de inzet zoveel mogelijk kilometers collectief te verrijden (of vervaren), maar de hoeveelheid leeg rondrijdende bussen zal drastisch gedaald zijn terwijl elektrische (snel)fietsen en een dito soort autootjes (die ook kunnen functioneren als een helikopter) voorbeelden zijn uit dat brede arsenaal die steeds vaker ingezet zullen worden. Volg een college van Carlo van de Weijer, expert op dit terrein uit Eindhoven, en zelfs de grootste scepticus onder ons gaat erin geloven. Duidelijk een voorbeeld van – letterlijk opstijgende – ambities nietwaar?

 

Realistischer – en ook al daadwerkelijk in uitvoering – is het project SD op weg. Een uit nood geboren, ambitieus plan met als grootste kracht dat het vanuit de samenleving zelf komt. Wat was/is het geval? De school in Zonnemaire sloot in de zomer van 2018 haar deuren. Ouders besloten niet allemaal achter elkaar rijdend hun kroos naar diverse scholen in de buurt te brengen, maar de krachten te bundelen en vrijwillig om en om als chauffeur te fungeren op een busje. Naast dat leerlingenvervoer is er tijd om bijvoorbeeld ouderen naar familie of ziekenhuis te brengen. De gemeente verstrekte elektrische busjes en de animo is nu zo groot dat er met een heus logistiek planbureau gewerkt wordt. Gerund door vrijwilligers, waarvan er inmiddels 1 doorstroomt naar de reguliere arbeidsmarkt. Voorbeeld van alsmaar groeiende ambitie zou ik zeggen.  

 

’s Avonds schoof ik aan bij het stamppotoverleg. Een van de twee momenten dat Statenleden en GS in een informele setting met elkaar de stand van zaken doornemen om te kijken wat er terecht komt van de ambitie – verwoord aan het begin van deze Statenperiode – om beter samen te werken aan grote maatschappelijke uitdagingen. Onderling, ieder vanuit zijn eigen rol, maar ook met andere overheden (Zeeuwse gemeenten, het waterschap) en partners zoals bedrijven, onderwijsinstellingen en maatschappelijke organisaties. Ik zal niet uit de school klappen, maar die ambities staan. En dat we met die intenties op de goede weg zitten is eveneens een klare zaak – want denken dat je uitdagingen als bijvoorbeeld de energietransitie, het omgaan met klimaatveranderingen, de mobiliteit, goede voorzieningen voor iedereen etc. in je eentje kunt realiseren is een utopie en zou ook niet kunnen rekenen op draagvlak – maar dat er nog werk aan de winkel is om die weg overal geplaveid te krijgen, tja, dat zal je niet verrassend in de oren klinken.

 

Dat brengt me bij het meest ambitieuze plan ooit en “de verrassing van de week”: de bouw van een nieuwe marinierskazerne in Vlissingen. De geboortestad van de oprichter van het korps mariniers, Michiel Adraanszoon de Ruyter (1607-1676). Landoorlogen, zoals de tachtigjarige oorlog met Spanje, werden destijds vaak op zee voortgezet waardoor infanteristen als soldaat meevoeren op (handels)schepen. Vandaar de noodzaak. Sinds 2012 is bekend dat deze specialisten voor amfibische operaties een nieuw onderkomen zouden krijgen in de stad van de flessentrekkers.

 

Die vergaande ambitie – wat zou het toch mooi zijn wanneer de experts in gevechtshandelingen op de grens van water en land konden opereren onder de ogen van hun voorvader – was niet zomaar een verwachtingsvol plannetje hetgeen de vicepremier ons vrijdag wilde doen geloven. Vanaf 2014 zijn er keiharde overeenkomsten getekend, is er jarenlang met man en macht gewerkt aan de oplevering van het beoogde terrein om niet waarvoor bedrijven, campings en bewoners hun vertrouwde stekkies moesten verlaten. De provincie stak er 15 miljoen in, de stad 3 miljoen en het rijk ook nog eens ruim 20 miljoen. Alleen pure voorbereidingskosten. Dan praat ik nog niet over het gemis van zo’n 28 miljoen euro per jaar waar de komst van die mariniers en hun gezinnen voor zou zorgen. En evenmin over de vele uren die ambtenaren, politici e.a. hierin hebben gestoken. 

 

Of die bijnaam nou de reden was dat de heren – en dames – van het elitekorps geen ambitie vertoonden om hun thuisbasis te verleggen naar de Zeeuwse kust of omdat ze niet onder moeders pappot vandaan durfden zal wel nooit duidelijk worden. Wel werd vrijdagmiddag overduidelijk dat niet alleen mariniers zich bezighouden met geheime militaire operaties. “Die Zeeuwen” konden volgens de woordvoerders van ons kabinet – vicepremier dhr. De Jonge (Zeeuw van geboorte) en big smiley staatssecretaris mw. Visser – achter het net vissen omdat zij dansten naar de pijpen van defensie. Die bleek al bijna een jaar bezig met haar eigen geheime militaire zoektocht naar alternatieve locaties voor de marinierskazerne. Vrijdagmiddag pas, en ook toen nog niet rechtstreeks aan de contractpartners uit Zeeland, kwam boven water dat Nieuw-Milligen mag uitkijken naar de komst van de mariniers.

 

Het resultaat van die voorgenomen besluiten van het kabinet om niet naar Zeeland/Vlissingen te gaan maar wel voor deze contreien op zoek te gaan naar een forse compensatie? Verslagenheid, verbijstering, ongeloof, voorbeeld van bijzonder onbehoorlijk bestuur, een tot diep onder nul geschaad vertrouwen in het kabinet, politiek gepruts, zo ga je niet met elkaar om, het zoveelste voorbeeld van spelletjes spelen met regio’s buiten de Randstad (denk ook maar aan Groningen) enz. Klik hier en hier voor meer voorbeelden uit de media.

 

Waar we niet omheen kunnen: de ambitie om hier een marinierskazerne te bouwen is ons ontstegen tot ongekende hoogte. Om daar als een zeepbel uit elkaar te spatten.. Gelukkig zijn onze ambities niet uiteen gespat, want met zo'n krakkemikkig verhaal zijn wij natuurlijk niet tevreden. Genoeg ideeën bijvoorbeeld om die compensatie in te vullen, maar het lijkt me niet gepast daar nu op in te gaan. Wordt vervolgd.

 

     

Hartelijke roodgroene groet,

Gerwi

2 reacties

Maar dat er een compensatie voor deze daad van onbehoorlijk bestuur dient te komen, staat natuurlijk als een Zeeuwse paal in een strekdam ruim boven water.

Toos van Holstein

19 February 2020 om 17:09

Thank you for this very good site, really a mix of good and interesting ideas. Above all, continue like this. Good luck
cordially.

voyance en ligne

claudine95

26 February 2020 om 12:26

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.