Gerwi's weblog

Water(vallen)

1 reactie

“Drommels, drommels, drommels”. Wie kent deze gevleugelde uitspraken niet? Wanneer jij je nu enigszins meewarig afvraagt “waar heeft ie het over” behoor je waarschijnlijk tot het jongere deel van mijn lezersgroep. Geen nood, want je kent zonder twijfel Bassie & Adriaan. Deze clowneske acrobaten wisten kinderen – en volwassenen – eind jaren tachtig niet alleen te vermaken met de nodige grappen en grollen.

In hoorspelen en jeugdfilms getuigden ze keer op keer over bekwame speurneuzen te beschikken waarmee ze telkens het goede van het kwade wisten te ontrafelen. Hoe dichter ze bij die ontknoping geraakten hoe harder De Baron – telkens de verpersoonlijking van de mensen met slechte ideeën – “drommels, drommels, drommels” begon te roepen tot ie uiteindelijk van het toneel verdween, uitgeteld (tot een volgende keer, dat dan weer wel, want het kwaad liet zich ook toen al niet in een keer beteugelen).

“Had je van de week niets beters te doen dan naar meeslepende verhalen te luisteren?” vraag jij je nu misschien stilletjes af. Ja en nee. Want mijn politieke werk werd vooral in beslag genomen door verhalen. Als ware spraakwatervallen kletterden ze over mij heen. En niet alleen over mij. Ook over jou. Of heb je niets meegekregen van de campagnes om ons over te halen toch vooral de 23e te gaan stemmen voor – of tegen zo leek het soms wel – het Europees Parlement?

Gloedvolle betogen. Over het belang van Europa voor Nederland (of juist niet). Met over het algemeen de constatering dat (nog meer) samenwerking nodig is, zeker op die terreinen die zich van landsgrenzen niets aantrekken zoals het klimaat, het milieu, vluchtelingen, droogte/overstroming etc. Een enkele keer gelardeerd met filmpjes – toevallig of niet, maar vooral van euro sceptische makelij - die m.i. bij lange na niet het niveau haalden van Bassie & Adriaan. Enfin, eerlijk gezegd hebben die audio- en visuele spraakwatervallen mij niet op andere gedachten gebracht wat mijn stemkeuze betreft. Jou wel? Het definitieve effect zullen we zondagavond horen en zien.

Donderdagmiddag werd ik meer gegrepen door een drietal ware spreekstalmeesters in het theater van Bergen op Zoom. En met mij volgens mij zo’n 400 andere vertegenwoordigers uit het bedrijfsleven, het onderwijs en de overheid in de Zuidwestelijke Delta tijdens de 11e editie van de Ravelijnlezing (een ravelijn was/is het buitenste vijfhoekige verdedigingsbolwerk van een vestingstad zoals Bergen op Zoom). Ditmaal was het thema water. Met alle bedreigingen en kansen die daar bij horen.

De nieuwe Deltacommissaris Peter Glas had niet veel tijd nodig om duidelijk te maken waarom zijn baan als verbinder tussen diverse overheden en organisaties die zich bezighouden met water anno 2019 nog altijd van kardinaal belang is. Of het nu om onze veiligheid gaat of de kwaliteit van het water. Of het nou om zoet of zout water gaat. Aan de hand van de geschiedenis – vloedgolven, overstromingen, watersnood vanuit de zee en/of het rivierenlandschap – en getroffen maatregelen zoals de Deltawerken en de verhoogde dijken, nam hij ons mee naar hedendaagse vraagstukken als moeten we toch niet hier en daar weer wat land teruggeven aan het (zoute) water? Juist om ons beter te beschermen? Vraagstukken waar ook Zeeuwse politici – en anderen! – zich de komende jaren over buigen, dat is zeker.

Rijksbouwmeester Floris Alkemade adviseert de regering gevraagd en ongevraagd over de architectuur van het Rijksvastgoed in ons koninkrijk. Waar dreigen gevaren (door het water bijvoorbeeld)? Kunnen gebouwen of gronden hergebruikt worden of kunnen we ze beter van de kaart halen? Al meer dan 200 jaar is zo’n architect des Konings in de weer om ons land voor te bereiden op dat wat kan komen. Ook al is de regering lang niet altijd blij met de degelijke adviezen van Floris en zijn voorgangers, zeker niet wanneer ze ongevraagd binnenkomen, toch wordt er wel vaak rekening mee gehouden op het gebied van stedenbouw, monumenten en de aanleg van wegen, dijken en moderne infrastructuur als bekabeling. Floris laatste meesterwerk is Panorama Nederland – nog te zien in Bergen op Zoom – met de vraag hoe wij dat lokaal gaan vertalen. Eveneens een boeiende spraakwaterval waarin ik niet eenmaal het “drommels, drommels, drommels” gehoord heb.

De laatste spraakwaterval kwam daar nog het dichtst bij in de buurt. Net als in de verhalen van Bassie & Adriaan slaagde deze jongste spreker – spreekster moet ik zeggen – erin de spanning op te voeren. Hoe zij en haar team het kwade een halt toeriepen. Liselotte Kruf wist als directeur van een lokale bierproducent letterlijk leven in de brouwerij te brengen door te focussen op de goede rol van water in de verduurzaming van het bedrijf. Hoe zij iedereen in de onderneming – en in de zaal – meegekregen heeft en krijgt: knap hoor. Een mooi voorbeeld van gedrevenheid, van hoe je met lef, durf en geloof in de toekomst samen kunt werken aan iets moois! Veel campagnevoerders kunnen er een voorbeeld aan nemen. En zij had er niet eens een filmpje voor nodig. 

Na afloop hoorde ik menigeen met zo’n heerlijk koel glas gerstenat in zijn of haar hand toosten op iets dat verdacht veel leek op het “drommels, drommels, drommels”. Ik mag hier geen reclame maken, maar laat 1 letter weg en je begrijpt waar het over ging en hoe positief dat “watermerk” daar binnenkwam.

In elk geval heel wat beter dan de koude douche die de eurosceptici deze week over zich heen kregen. Hun “drommels, drommels, drommels” klinkt mij juist weer meer als muziek in de oren. Jou ook?

 

Hartelijke roodgroene groet,

Gerwi

1 reactie

Ik ben 't helemaal met je eens. Dat 'drommels' klinkt nu heel goed!

Toos van Holstein

29 May 2019 om 12:27

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.