Gerwi's weblog

'n Kikadewadootje

0 reacties

’n Kikadewadootje. Een kikadewat? Voor jou – en mij – een raadselachtig woord, tenzij je bij de krijgsmacht zit. Dan weet je dat daar een eigen taal floreert en dat ‘n Kikadewadootje staat voor “Een fluitje van een cent” of “Een kind kan de was doen”. Voor het eliteonderdeel van de krijgsmacht, het Korps Mariniers, verwacht je dat een verhuizing van de kazerne van Doorn naar Vlissingen een peulenschilletje zou moeten zijn. Zeker wanneer je hun wapenspreuk kent: “Qua Patet Orbis”. Vrij vertaald: “Zo wijd de wereld strekt”.

 

Al sinds de oprichting van het Korps Mariniers in 1665 – door Michiel Adriaenszoon de Ruyter (je weet wel: een van onze grootste zeehelden, afkomstig uit Vlissingen) en Johan de Witt – worden deze zeesoldaten overal ter wereld ingezet. Hun voorlopers hoefden na afloop van de 80-jarige oorlog niet meer met koopvaardijschepen mee en de ondergang van de zeesoldaten leek een feit. Totdat de Gouden Eeuw aanbrak en Nederland de wereldhandel domineerde. Vanaf dat moment worden deze elitesoldaten tot op de dag van vandaag weer overal ingezet, doorgaans opererend op de grens van land en water.

 

Nu de kazernes op Texel, in Rotterdam en in Doorn niet meer kunnen bieden wat anno 2018 gevraagd wordt aan opleiding, training en onderkomen, leek het in 2012 ‘n Kikadewadootje dat Vlissingen de eer te beurt zou vallen als locatie te mogen dienen voor zo’n nieuw onderkomen. Deels als tegemoetkoming voor al die overheidsdiensten die uit Zeeland waren vertrokken. Maar vooral toch ook omdat de geboortestad van ’s werelds grootste admiraal aller tijden de ideale plek (b)leek waar zeesoldaten zich thuis zouden voelen. Zeker toen dit besluit vanaf 2014 nog eens bekrachtigd werd in een vijftal overeenkomsten met handtekeningen van de gemeente Vlissingen, de provincie Zeeland en het Rijk (ministerie van Defensie) eronder leek alles in kannen en kruiken.

 

Gemeente en provincie zijn aan de slag (gegaan) en willen waarmaken wat toegezegd is: het beoogde terrein schoon en groot genoeg opleveren. Daarvoor is al veel geld uitgegeven/opzij gezet. 17 a 18 miljoen om precies te zijn. Anno 2018 blijkt echter dat onze elitestrijders toch ook maar gewone mannen – en vrouwen – zijn die het liefst bij moeders (of vaders) pappot blijven wonen. GroenLinks kamerlid Isabelle Diks pikte als goed volksvertegenwoordiger die signalen vanuit de samenleving op en acht(te) het niet zinvol een kazerne te bouwen waar straks niemand naar toe wil. Ze stelde daarom tot 2x toe indringende vragen aan de staatssecretaris hoe het nou precies zit. Wat er waar is van de klachten? En wat eventueel aanpassingen zouden moeten kosten. Zijn er misschien alternatieven mogelijk?

 

Voor veel media was/is dit ’n Kikadewadootje: de Tweede Kamerfractie van GroenLinks wil de mariniers in Doorn laten.. Dat was voor mij – als Zeeuwse volksvertegenwoordiger van die groenrode partij – het sein toch ook aandacht te vragen voor de Zeeuwse kant van het verhaal. En niet alleen voor mij: ook mijn partijgenoten uit de gemeenteraad van Vlissingen togen in eerste instantie mee naar de hoorzitting in de Tweede Kamer over dit onderwerp, ergens in het voorjaar.

 

Echte helderheid kon niet geboden worden. Er waren – en zijn – nog teveel vragen/onduidelijkheden. O.a. over de medezeggenschap. Wat voor mij in elk geval wel als een paal boven water staat is dat de redenering van de commandant van het Korps Mariniers tekort door de bocht is wanneer hij stelt dat mariniers nu al zijn eenheid verlaten omwille van “de dreiging dat zij straks naar Vlissingen moeten”. Dat straks duurt nog zeker 3 a 4 jaar en dan geef je echt je baan nog niet op hoor. Zeker niet als je zo betrokken voelt bij het lot van je huisgenoten. Nee, ik denk dat het korps – en meerdere onderdelen van de krijgsmacht – verlaten wordt omdat men elders betere werkomstandigheden kan vinden met hogere verdiensten. Bijvoorbeeld als particulier bewaker op koopvaardijschepen voor de Somalische kust waar piraten actief zijn.. Zou de Gouden Eeuw voor hen op die manier herrijzen? Mij lijkt het in elk geval een schone taak voor het Kabinet - en de Tweede Kamer - om de arbeidsvoorwaarden in de publieke sector flink op te waarderen.

 

Als regionale politicus heb ik minder invloed. Toch ben ik blij dat we binnen GroenLinks korte lijnen hebben tussen de lokale, provinciale, landelijke en Europese fractie. Zo hadden wij al sinds mei de toezegging van mevrouw Diks dat zij het Zeeuwse belang niet uit het oog zal verliezen en bereid was naar onze provincie te komen om die kant van het verhaal met eigen oren te horen. En met eigen ogen te zien. Hoewel het niet bepaald ’n Kikadewadootje bleek om dat nog rond te krijgen, was ik wel blij dat zij afgelopen week haar belofte gestand deed.

 

Samen met mijn collega fractievoorzitter uit de gemeenteraad van Vlissingen, een wethouder uit haar College van B&W, een lid van GS namens de provincie en enkele deskundige ambtenaren hebben we met mevrouw Diks alle aspecten van de verhuizing van de MarKaz (Mariniers Kazerne), waarvoor dus getekend is, nog eens uitgebreid de revue laten passeren. En aanschouwelijk gemaakt. “Wat er dan gezegd en getoond is?” wil jij nu weten. Tja, daar mag/kan ik helaas (nog) niet op ingaan. De reeds eerder door haar geuite optie van dat er misschien wel douaniers naar Zeeland moeten komen als de Brexit doorgaat omarmen wij natuurlijk. Maar dan wel in een en-en-variant en niet in plaats van. Want voor die optie is nog niets getekend. En wie zegt dat de Brexit doorgaat?

 

Hoewel evenmin ’n Kikadewadootje hebben we na afloop een moment weten te creëren voor de media om verslag te doen van dit werkbezoek. Zowel in de PZC als op Omroep Zeeland heb je kunnen vernemen dat wij er in elk geval in geslaagd zijn een aantal onduidelijkheden voor haar weg te nemen en het Zeeuwse belang nog eens nadrukkelijk onder de aandacht te brengen. Dat neemt ze mee naar Den Haag – en die zal ze in het oog houden - wanneer daar het grote debat over de MarKaz gaat plaatsvinden.

 

Wordt vervolgd zullen we maar zeggen. Een marinier schijnt nog een lijfspreuk te hebben: “Eens een marinier, altijd een marinier”. Met “Qua Patet Orbis” op je netvlies lijkt mij Vlissingen dan niet(s te) ver meer. Maar daar ga ik niet over. Wel over mijn eigen uitspraak: “Voor een betrouwbare overheid zou moeten gelden: afspraak is afspraak”.

Dat is voor mij dan wel weer ’n Kikadewootje.

 

 

 

Hartelijke roodgroene groet,

Gerwi

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.