Het andere geluid ......

Treinleven

0 reacties

Vandaag met de trein op weg naar Amsterdam. Het eerste deel van Goes naar Rotterdam met de intercity die in Zeeland bij ieder stationnetje stopt. Je kunt ook in deze trein blijven zitten tot Amsterdam. Ik kies voor een overstap in Rotterdam op de intercity direct. Je hebt dan zestien minuten overstaptijd om koffie te drinken en per saldo ben je nog een half uur eerder in Amsterdam. Belevenissen in de trein kun je op twitter delen met de hastaq treinleven. Tot Roterdam ging dat goed maar in de intercity direct - een soort metro waarvoor je een toeslag van zo’n anderhalve euro moet betalen - heb je geen wifi. Tijd om dit eerste stukje te schrijven. Wat opviel in de intercity vanaf Zeeland was dat het nog een redelijk nieuw treinstel was. Je kunt dat vooral zien aan de toiletten. Meestal zijn ze te vies om op te zitten. Als man kun je dan blijven staan, maar in een schommelende trein wordt het er dan niet schoner op. Maar in deze nieuwe trein blonk het toilet je tegemoet. Je ging voor je plezier zitten. Maar zo zittend met mijn tas tussen m’n voeten zag ik toch al weer de eerste teksten op de fraai getekende muur. Het begin van de verloedering. Ik vraag me dan af waarom mensen met een spuitbus vreemde tekens spuiten in zo’nruimte. Zou het kunstzinnige ambitie zijn. In Goes hebben we prachtige murals, zouden ze daarvoor oefenen? Ik wilde er een foto van maken maar in de nauwe ruimte lukte dat niet. Ik zou het in de ruimte daarvoor kunnen doen. Dan moet ik wel met mijn voet de automatisch sluitende schuifdeur tegen houden. Maar juist in dat gangpad zat een mistroostig kijkende heer. Toch wat genant om in die houding een foto te maken. Dan maar op facebook en twitter een stukje met foto van de treincoupé met het advies aan de ‘graffitikunstenaars’ om eerst thuis op het toilet te oefenen.

 
Aangekomen in Amsterdam op zoek naar de bus van lijn 22. Ik loop het centraal station uit aan de zijde van het stadscentrum. Alleen trams te zien. De meeste mensen zijn toeristen die ook niet weten waar de bussen staan. Zie een meneer met een oranje hesje en een schoonmaakatribuut. Die vertelt me dat ik door het centraal station moet naar de andere zijde. Ik loop terug met in- en uitchecken met OV-pas en vraag me af hoe buitenlandse toeristen dit doen. Later zie ik dat aan de zijkant de Amstelpassage is, een overdekt winkelcentrum. Maar goed, ik sta aan het IJ met de veerpont voor de deur. Maar moet ik nu naar links of naar rechts? Geen bord te zien die naar de bussen verwijst. Een taxichauffeur wijst me de weg naar boven. Na een half uur zit ik dan toch in de bus richting Spaarndammerstraat.
 
Door de Hemstraat loop ik naar Oostzaanstraat waar museum Het Schip zit. Ik loop een wijk met robuuste woonblokken, gewelfde patronen en beeldhouwwerken van de stadsbeeldhouwer Hildo Krop (1884-1970). Een arbeidersbuurt uit het begin van de twintigste eeuw. Ik vraag me af wat dit destijds gekost heeft en of veel arbeiders de huur konden betalen. Het museum is gevestigd in een oud schoolgebouw dat er eerder stond dan de woningen. Architect Michel de Klerk (1884-1923) heeft dit zeer kunstig in het gehele woonblok geïntegreerd. Het was de openbare kleuterschool De Veulens die in 1913/1914 is gebouwd en tot 2016 nog als school dienst heeft gedaan. Tijdens de rondleiding hoor ik ook dat - zoals met meer van deze projecten - de bouwkosten ongeveer het drievordige waren. De huur die een arbeider 100 jaar geleden gemiddeld betaalde was zeven gulden per week. Voor deze woningen was dat veertien gulden per week. Het gevolg was dan ook dat de doelgroep uit de krotten en kelderwoningen dit niet konden betalen. De eerste bewoners waren dan ook vooral de middenklasse zoals onderwijzers, diamantbewerkers, e.d. Het waren bevlogen mensen zoals Wethouder Wibaut (1859-1936) die dit mogelijk maakten. ‘Als we de arbeider goede woonruimte geven en in aanraking laten komen met kunst, dan worden het betere mensen.’ Het verheffingsideaal. De huur werd wekelijks opgehaald waarbij ook gelijk gekeken wordt of men wel ‘netjes’ leefde. Wasgoed mocht niet te drogen gehangen worden op de balkons. Het moest een wijk worden waar men over honderd jaar nog met bewondering naar zou kijken. Dat laatste klopt, al lijkt me die sociale controle van destijd wel benauwend.

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.