Het andere geluid ......

Leuven (2)

1 reactie

Een column van een wat luchtig onderwerp moet nooit te lang zijn. Meestal zo’n 500 woorden. De spanningsboog is dan niet te groot waardoor mensen deze ook uitlezen. Ik hou me daar ook maar aan. Ik ben gisteren met mijn ‘reisverslag’ gestopt, en hier het vervolg.

Op mijn rondgang door Leuven had ik al verschillende bordjes met bezienswaardigheden gezien. Zo hebben ze een kleine en een grote Begijnenhof. De richtingen waren tegengesteld en de afstanden stonden niet vermeld. Ik besloot de bordjes met het grote Begijnenhof te volgen. Geen idee hoe ver het was. Het was al warmer geworden en de dag vorderde. Vol goede moed ging ik op stap in de aangegeven richting. Het mooie van zo’n route is dat je onderweg van alles tegenkomt dat mijn nieuwsgierigheid opwekt. Het eerste was een klein kerkje. Ik ben niet gelovig maar vroeger maakten ze wel mooie bouwwerken. En in een kerk is het altijd koel, dat was met deze temperatuur mooi meegenomen. Het was de St. Antoniuskapel met de Pater Damiaancripte. Die naam kende ik al wist ik niet meer precies wat hij gedaan had. Pater Damiaan is op 3 januari 1840 pgeboren als Jozef de Veuster. Hij werd priester en missionaris. Het was de tijd dat mensen met een besmettelijke ziekte werden verbannen naar de rand van de samenleving. Medicatie was er niet en als je die mensen afzonderde konden ze in ieder geval niemand besmetten. Op Hawai gingen die mensen naar een onbewoond gedeelte van het eiland. Ze verwilderden en gingen dood. Pater Damiaan vond dat die mensen toch minimaal een priester moesten hebben. Op zijn verzoek werd hij geplaatst in deze kolonie met zo’n 1000 melaatsen. Uiteindelijk kreeg hij ook zelf deze ziekte en overleed op 15 april 1889. Ruim honderd jaar later werd hij heilig verklaard. Zijn lichaam was al in 1936 in de kapel in Leuven geplaatst.
 
Verderop een smalle spleet in een muur met een traptje met het bordje ‘Wolvepoortpad’. Het voerde naar een kruidentuin met veel kruidachtige planten, maar vooral brandnetels. Die muur blijkt het restant te zijn van een oude stadspoort, de Wolvenpoort die in 1779 is afgebroken. Weer verderop in de straat (ja, het was steeds maar rechtdoor lopen) kwam ik langs gerestaureerde panden die of de administratie van de universiteit voerden, dan wel studenten huisvestten.  Het was het Zwartzusterklooster, gesticht in 1438 voor de ziekenzorg en waar in de negentiende eeuw nog een vleugel aan was gebouwd waar tot 1969 ‘zwakzinnigen’ werden verpleegd. Het is allemaal keurig te lezen op bordjes.  Nu is het een universiteitsgebouw. En tenslotte na zo’n anderhalf uur kwam ik bij het Groot Begijnhof. Een woonvorm die daar in 1232 werd gesticht. Het is inderdaad groot. Een compleet dorp met kapel, parkachtig gebied met een snelstromende rivier en straten met een groot aantal woningen en andere bijgebouwen uit de zestiende tot de achttiende eeuw.
 
Terug naar het stadscentrum waar je volgens de beschrijving het grootste terras van Europa hebt. Het is inderdaad immens. Enkele grote pleinen die samen een groot terras vormen. De student mag dan tot een armlastige doelgroep behoren, hier merk je er weinig van. Schaakspelend of gewoon aan een biertje met een een pizzadoos op je schoot. Ik ben nooit student geweest maar in mijn jonge jaren was ik ook niet zo spaarderig. Toppunt van burgerlijke truttigheid. Geld moet rollen, en zo als ik later begreep was dat goed voor de economie. Als pensionado lever ik daar nu met mijn spaarzaamheid maar een slechte bijdrage aan.
 
Een van de grootste pleinen in Leuven is het Martelarenplein voor het station. Door de Bondgenotenlaan van 1 kilometer loop je recht het stadscentrum in. Het is de grootste winkelstraat met ook de meeste lijnbussen. Leuk zijn weer de Vlaamse teksten die je tegen komt. Bij enkele bolvormige glascontainers ‘Steek het in uw bolleke’. Op een tijdschriftenkiosk ‘Dankzij HUMO staat hier geen andere onzin’. Is er in Nederland wel eens discussie over het verleden waarin sommige namen niet meer kunnen vanwege een verleden dat toch minder glorieus was. In Leuven vinden we nog het café ‘Het Moorinneken’. Vakantie wordt blijkbaar aangeduid als ‘Het Groot Verlof’. Tegenover het monumentale stadhuis staat een kleurg houten bouwwerk met die naam. Een kunstzinnige uiting met zitelementen en een glijbaan.

1 reactie

Een leuk verslag. 't Is duidelijk, het is al weer veel te lang geleden dat ik voor het laatst in Leuven was.

Toos van Holstein

03 July 2019 om 10:03

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.