Het andere geluid ......

Kunst

0 reacties

Dit lijkt abstracte kunst. Ik ben geen kunstkenner maar wel liefhebber van deze vorm. Het abstracte van een omgeving. Het kleurenpallet gezien door de ogen van de kunstenaar. Boeiend vind ik dat. Eindeloos kan ik er naar kijken. Iedere keer zie je weer een ander detail. Een schilderij van een pot azalea’s kan ook mooi zijn  maar op een gegeven moment ben ik daar op uitgekeken. Het kan heel knap geschilderd zijn, levensecht. Maar het blijft een pot azalea’s. Het abstracte blijft mij boeien. Razend knap vind ik het hoe zo’n kunstvorm tot stand komt. Dat kan een abstract schilderij zijn maar ook een abstract beeld. Ik ben een laatbloeier op dit en vele andere gebieden. Ooit irriteerde ik me aan een opmerking van schrijver/dichter Hans Warren die de beeldengroep ‘wachtende reizigers’ van Beijsens bij het NS-station in Goes kleuterschoolboetseersels noemde. De uitspraak is wat chargerend maar nu zoveel jaren later vind ik wel dat Warren gelijk heeft. Het zijn leuke en aardige beeldjes, maar daar blijft het dan ook bij. Het raakt niet de emotie. De beeldjes staan er nog steeds al zijn ze wat verscholen tussen het openbaar groen. 

Lyrisch kan ik worden van abstracte vormen. Zo was ik ook gelijk geraakt door een beeld van de Vlaamse kunstenaar Guy Timmerman in een parkje aan de Willem Klooslaan in Vlissingen. Het is spierwit en oppervlakkig gezien een verzameling vormen die met elkaar verbonden zijn. Zoals vaker met abstracte kunst roept ook dat reacties op. Het draagt als titel ‘Ik ben een god in mijn gedachten’, een dichtregel van Willem Kloos. Eigenlijk ook magnifiek uitgebeeld, want zijn we niet allemaal een god in onze gedachten? Of je nu schrijft, schildert of een kippenhok in elkaar knutselt, we zijn allemaal scheppend bezig.
 
Zo kreeg ik een boek dat vol staat met foto’s die doen denken aan abstracte kunst. Maar dat is het niet. Wat je hier ziet is een luchtfoto van Goes, genomen op 5 mei 1989 om 11.15 uur. De foto staat in de Foto-atlas van Zeeland. De hele provincie is van maart tot mei 1989 vanuit een vliegtuig op een hoogte van ongeveer 3800 meter gefotografeerd door de Topografische Dienst. Fascinerende foto’s zijn het met een vlakverdeling als in een surrealistisch landschap. Door de hoogte van het vliegtuig en de beweging van het vliegtuig zijn de beelden vertekend. Door deze onnauwkeurigheden zijn de luchtfoto’s niet als kaart te gebruiken. Objecten zijn ook moeilijker te herkennen. Nu laten we een drone boven een gebied vliegen en hebben we haarscherpe opnamen. In 1989 was het de fotograaf die moest navigeren en de piloot aanwijzingen moest geven voor de te vliegen koers. Boeiende beelden levert het op. Op deze foto zie je horizontaal in het midden de A58. Bovenin de bebouwing van Goes. Boeiend toch?
 
 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.