Het andere geluid ......

Beestenboel

0 reacties

Dat hebben we ook weer gehad, Dierendag. Onze huisdieren zijn vertroeteld, met dank aan de commercie kregen ze een extra lekker hapje, gemaakt van andere dieren die onder erbarmelijke omstandigheden hebben geleefd, om te eindigen als een blikje honden- of kattenvoer. Zouden die blikjes ook in scharrelvlees te koop zijn? We kunnen tevreden zijn met zoveel dierenliefde.

Ik ben als stadsjongen opgegroeid met beesten. We hadden kippen zodat we met het hele gezin van zeven personen regelmatig een eitje konden eten. En we hadden konijnen. Iedere zomer werd ik er op uitgestuurd om met mijn kleine knuistjes klavers en melkwiet (zo noemen we in Zeeland het groen van de paardenbloemen) te plukken. Wat was ik blij als het december was. Dan werden de konijnen voor de kerst geslacht en was ik een paar maanden verlost van het plukken.

Toen ik in de jaren zeventig zelfstandig een huishouden ging voeren kwamen er ook beesten. Daarvoor had ik voor mijn verjaardag al eens een vogeltje gevraagd. Opgezet, dat kostte de minste verzorging. Ik kreeg een opgezette fazant. Jaren heeft het beest in de kamer gestaan. Daarna heb ik het aan een basisschool gegeven. Die zagen er wel wat in voor de biologieles. Maar er kwamen ook levende beesten. Vogeltjes, duiven, konijnen, vissen en katten. Nooit een hond. Het leek me niets om zo’n beest zesmaal per dag in de druilerige regen uit te laten. En nu moeten we ook nog een schepje en zakje bij ons hebben om de drollen op te ruimen. Nee, mij te veel werk.

Toen we kinderen kregen gingen we onverdroten verder met de beestenboel. Het kreeg een educatief karakter. Kinderen leren dat een beest een levend iets is dat je aandacht en voeding moet geven. Konijnen in te kleine hokjes, cavia’s in een stinkende kooi en een kat met een kattenbak in de keuken, want in de kamer vonden we dat zo’n rot zicht. Ook in de schoolklas hadden ze een schoolkonijn met een naam die ik al weer vergeten ben. Verschillende schoolvakanties hebben we dat beest gastvrij opgenomen in ons gezin. Vanwege de vele allergieën die kinderen nu schijnen te hebben, mogen er geen beesten meer in een klaslokaal.

Beesten hebben een hogere status bereikt, wat wil je ook in een land waar we een dierenpartij en een dierenpolitie hebben? Prachtig allemaal, ik zal ze ook geen haar krenken. Ze zeggen wel eens dat mensen op hun huisdier gaan lijken. Vooral op honden. Of is het andersom dat een mens een hond koopt die op hem lijkt? Een schriel dametje met een klein keffertje. Dat heb ik dan weer liever dan een macho met een hond als een kalf die ongegeneerd in je nek gaat lopen hijgen.

Mensen met veel geld hebben weer andere beestenhobby’s. Een luipaardvel op de vloer of een hermelijnen bontjas, al is dat laatste wel een risico om daar mee te lopen. En het toppunt is natuurlijk een safari in een Afrikaans wildpark. Zelf een leeuw, olifant of giraffe afschieten en daar trots mee poseren voor de foto.

Vorig jaar is er in Artis een olifantje geboren. De verzorgers hadden het Sanuk genoemd. Dat mag niet vond de directie, in hun strijd tegen de vermenselijking van het dier.  Een beest is geen mens en hoeft dus ook geen naam te hebben. Voorkomen moet worden dat kinderen anders gaan vragen: “Hoe heet-ie?” in plaats van “Wat voor beest is het?”

 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.