Het andere geluid ......

Weerzien

1 reactie

Als kinderen van 12 jaar verlieten we in 1959 de lagere school, een imposant gebouw in Vlissingen. Een klas met ruim 50 kinderen van de eerste naoorlogse geboortegolf, de babyboomgeneratie. De meesten gingen nog een paar jaar naar het voortgezet onderwijs om daarna de arbeidsmarkt op te gaan. Zaterdag – bijna zestig jaar later – zagen ze elkaar weer voor het eerst terug. Even goed kijken, maar bij het noemen van de naam een blik van herkenning. Verbazing dat we na zoveel jaren de gezichten van vroeger nog weten te herkennen. Ongeveer vijfentwintig oud-leerlingen van die lagere schoolklas kwamen bijeen voor een reünie. Sommigen hadden enkele jaren in deze klas gezeten, anderen hadden de volledige zes jaar bij elkaar gezeten. Ruim zestig namen en adressen moesten worden opgespoord. Een aantal waren er overleden, anderen konden niet gevonden worden en dan waren er nog een aantal die geen zin hadden om te komen.

Het was een gemêleerd gezelschap. Een klasgenote die met moeite de lesstof kon volgen, acht jaar over de lagere school had gedaan en toen is gaan werken. Blij dat ze het gehaald had, iets dat niet voor ieder kind gold. Daarnaast die klasgenote die gestudeerd had aan de universiteit. Anderen hadden over de hele wereld gezworven. Mensen die hun hele leven in Vlissingen waren blijven wonen, maar ook mensen die de provincie uitgegaan zijn, twee zelfs naar Canada of Spanje.  Iedereen die aanwezig was kon terugkijken op een arbeidzaam leven waarin ze geslaagd waren. Het halen van die lagere school was wel belangrijk. Het was de basis voor het  verdere leven. Door iedereen werd die laatste schooldag, het verlaten door die grote hal met de schoolbel gezien als breuk in de tijd. Je ging een nieuw leven tegemoet.  In mijn eerste sollicitatiebrieven schreef ik nog dat ik zonder doubleren de lagere school had doorlopen. Het was iets om trots op te zijn.

Er werden herinneringen opgehaald en foto’s gemaakt. Er werd verteld wat of men gedaan had na die lagere schooltijd. Er werd gepraat en gelachen over kleinkinderen, maar ook over minder leuke kanten van het ouder worden, zoals ziekte of dood. De herinneringen aan leerkrachten kwamen boven. Wie was de favoriete leerkracht en met wie klikte het helemaal niet? Er werden vergelijkingen getrokken met het huidige onderwijs. Toen was een tik op je vingers met een meetlat van de onderwijzer of een draai om je oren normaal. Maar als kind konden we ook onbarmhartig zijn, zoals die keer dat een oudere leerkracht, de orde in zo’n grote klas niet meer kon bewaren en zich moest ziekmelden. We juichten op het schoolplein. Bij die herinnering  kwam er alsnog schaamte. Of dat meisje dat er niet was en waarvan iedereen wist dat ze gepest werd. Een oud-klasgenote zei het als volgt: “Jammer dat ze er niet is want dan had ik alsnog mijn excuus aangeboden. Ik zal vast wel meegedaan hebben aan dat pesten.” We kenden nog geen anti-pestprotocol en aan kringgesprekken deden we ook niet. Verbazing over de tijd van toen. Kinderen kwamen nieuw in de klas of verlieten de school zonder dat daar aandacht aan geschonken werd. Hoe anders met de huidige tijd.

Mijn gedachten gingen uit naar al die oud-leerlingen die geen zin hadden om op de reünie te komen. Hadden ze een trauma aan die overvolle schoolklas overgehouden? Waren ze minder geslaagd in het leven? Wat had ik ze graag willen ontmoeten.

Schoolkaart%20Zeeland.jpg?1507032540007

1 reactie

Een mooi beeld van het onderwijs toen, vergeleken met de situatie nu. Wat een wereld van verschil toch! TOOS

Toos van Holstein

03 October 2017 om 15:04

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.