Het andere geluid ......

Buren

0 reacties

Op de Dag van de Dementie begon ook de Week van de Eenzaamheid. Er was zelfs een Nationaal Eenzaamheidscongres. En dan hadden we ook nog Nationale Burendag, gesponsord door Nederlands grootste koffiebranderij. Wie dergelijke dagen en weken verzint weet ik niet. Zou het een slimme marketingstrategie zijn? Een goede doelenclub die zich wilt profileren? In de participatiemaatschappij zijn buren steeds belangrijker geworden. Was vroeger burenhulp vanzelfsprekend, nu is het big business. Op twitter is er volop aandacht voor deze dagen. Iedereen probeert de aandacht te trekken voor zijn club die iets doet op dit terrein. Mensen met ideële motieven proberen goed te doen. Het geeft zo’n goed gevoel. Een paar jaar geleden ben ik eens langs de deur gegaan. Gewoon vragen wat of een buurtorganisatie voor de buurt zou kunnen betekenen. En vooral wat of de buurtbewoners zelf voor hun buurt kunnen betekenen.

Ze zat daar in haar kamer wat voor zich uit te staren toen ik aanbelde. De zuurstofslang uit haar neus en het ziekenhuisbed een paar stappen vanaf haar plaats in de woonkamer. Haar enige dochter woont enkele honderden kilometers van haar vandaan. De man met wie ze deze dochter had was er al jaren geleden vandoor gegaan. Nooit meer gezien. Zelf kon ze niet zoveel. Ach ze kon nog wel naar de buurtwinkel maar verder kwam ze ook niet. Wie zat nu op haar te wachten? Ze was wel eens naar een bingomiddag geweest maar daar kende ze niemand. En niemand zei iets tegen haar. Contact met de buren had ze niet, die zijn allemaal maar hun werk mopperde ze. En ze vervolgde haar relaas dat niemand haar vuilniscontainer buiten wil zetten. Ze had het wel eens gevraagd en dan wordt het een keer gedaan. Niemand die dat iedere keer uit zich zelf doet klaagde ze onverdroten verder. Ze woonde bijna naast een woonzorgcentrum. Of ze daar wel eens was geweest vroeg ik. Ze doen daar iedere dag iets leuks voor ouderen probeerde ik haar te enthousiasmeren. Nee, ook daar was ze nog nooit geweest. “Ik ken daar ook niemand” ging ze verder.

Ik liep naar de straat om de hoek. Een man die zich voorstelde als Kees deed open. Een aardige hulpvaardige man. Hij was tot zijn veertigste een verstokte vrijgezel. Indachtig het liedje “Trouw niet voor je veertigste” was hij dertig jaar geleden met een weduwvrouw getrouwd. Samen hebben ze het nu knus en doen ze iedere dag hun wandelingetje. Hij zit in het beginnende stadium van de ziekte van Alzheimer. Geen prettig vooruitzicht, maar ze houden de moed er in. Trouw – als een automatisme – zet hij iedere week de vuilniscontainer van zijn tachtigjarige buurvrouw aan de trottoirrand. Zijn vrouw let dan even op dat hij weer terug komt. Je weet het maar nooit met zo’n ziekte.

Ik ga een deurtje verder naar die tachtigjarige buurvrouw. Vol enthousiasme doet ze haar verhaal. Vol lof over buurman Kees, hij is niet zo slim, maar een hart van goud. Zelf is ze al jaren weduwe. Het alleen zijn is wel eens moeilijk maar het heeft geen zin om daarover te kniezen. De hartelijkheid spat er vanaf. En als een waterval stromen de woorden uit haar mond. Ze kan niet meer zoveel en ’s avonds gaat ze de deur niet meer uit. Haar zuster woont een paar straten verderop. De tuin probeert ze nog een beetje bij te houden. Het was voor haar man zaliger zijn lust en zijn leven.

Zomaar drie buurtgenoten.

 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.