Overkomingen van een schrijver

Deel de fragmenten van een schrijver/dichter

Gestript

2 reacties

De oversteek naar Engeland verliep ook deze keer niet vlekkeloos. Ik was er al aan gewend, juist ik werd uitgekozen voor een nadere kennismaking met ambtenaren van het gezag. De doorgeroeste Peugeot, mijn lange krullen, ongeschoren gezicht en versleten lederen motorjack gaven de douanebeambten een extra motivatie.

       Een hondje werd in de auto losgelaten om zoveel verdovende middelen op te sporen als hij maar kon. Het arme beestje werd danig in verwarring gebracht door de lege verpakkingen van candybars, gevulde koeken en ander welriekende rotzooi. Kwispelend verliet het mijn auto en kreeg de opdracht de kofferruimte te doorzoeken, waar het een nog grotere bende was. Na een kwartier was het er niet in geslaagd ook maar iets te vinden wat Engeland niet in mocht. De dienstdoeners hadden twijfels over het reukorgaan van het vrolijke diertje, het werd ook nog op het motorblok gezet. Mijn tot in den treuren gescande paspoort kreeg ik nog steeds niet terug. Ik vroeg of het nog lang ging duren want ik zag mijn afspraak later die dag de mist in gaan. Een star kijkende agent mompelde iets van;

Dat merk je vanzelf wel.

Ach, u vertrouwt mij niet, de hond niet, mijn paspoort niet, mijn auto niet. Dit kan dus nog wel even duren?

 

Mijn opmerking werkte blijkbaar averechts, de hele auto werd gestript. Werkelijk alles werd van en uit de wagen gehaald. Het hondje kreeg op zijn mieter, omdat het zich mijn sleepkabel als speeltje had toegeigend.

   De Peugeot was inmiddels ontdaan van alle stoelen, de bekleding van de portieren, vloerkleden, hoedenplank en wielen. Ook de stoffering van de kofferbak was verwijderd.

Mijn afspraak kon ik wel vergeten en aan mijn terugtocht naar Holland durfde ik nog niet te denken. Waarschijnlijk was mijn uiterlijk van een dusdanig penozeaard, dat de beambten er niet aanwilden dat het misschien ook mogelijk zou kunnen zijn, dat er gn drugs in de auto aanwezig waren.

Na ruim twee uur controleren en zoeken, staakten zij hun werkzaamheden om... thee te drinken.

   Ik kon protesteren zoveel ik wilde, het plotselinge besef van hun ingebakken gevoel voor chauvinisme kreeg voorrang. Nog eens een halfuur later kwam een korte, corpulente vrouw van middelbare leeftijd met een enorme boezem, mijn paspoort terugbrengen. Ik kon mijn ogen niet van haar voorgevel afhouden, ook niet toen ze tegen me sprak. Het scheen allemaal in orde te zijn. Ik sprak haar borsten met klem tegen, mijn auto zag er allerminst in orde uit. Goddank, bleek op internationaal niveau afspraken te zijn gemaakt, dat onder dergelijke omstandigheden, het voertuig weer in de oorspronkelijke staat moest worden hersteld. In traag tempo en onder veel gezucht, werd de wagen weer in elkaar gezet. Meer dan drie uur had deze belachelijke vertoning geduurd. Maar ik mocht vertrekken in een, in mijn ogen, keurig opgeruimde auto.

2 reacties

Welkom hier in weblogland, veel plezier en succes. liefs wilda (weblogwgm)
Zeeuwse dame

18 January 2007 om 15:01

THX wilda, tot nog eens
vanDale

18 January 2007 om 15:39

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.