Hier van Os !

Korte verhalen en columns.

Nieuwjaarsdag 2020

0 reacties

 

Helaas regende het dit jaar alwéér niet op oudejaarsnacht. Begin december start ik al met mijn regendansje in de hoop dat het de laatste dag van het jaar volle bak klereweer is met regen en harde wind. Ik heb zo’n verschrikkelijke hekel aan vuurwerk tijdens de jaarwisseling. Dit jaar was het mistig en dan blijft die rook hangen. Altijd wat. Maar goed, allereerst de aller, allerbeste wensen voor dit nieuwe jaar! En dat wens ik mijzelf ook toe, gezien de huidige staat waarin ik verkeer. Ik heb net na vijf uurtjes slaap mijn warme bed verlaten en ik moet jullie bekennen dat ik het nieuwe jaar ben ingegaan met een enorme kater. Mijn lieve hemel, wat ben ik ziek.                                                                                                                         

Dit jaar waren wij aan de beurt om vrienden en kennissen uit te nodigen en te feesten bij ons thuis. Volgens mij  was het heel gezellig. Ik ben nu voorlopig uitgefeest, maar de spelden in mijn hoofd willen daar nog niet van weten en gaan rustig door met lol maken. Wat ben ik blij dat ik vandaag niet hoef te werken. Gelukkig ben ik nog twee dagen vrij en die tijd heb ik zeker nodig om weer te herstellen van deze eindejaaruitspatting. De schade van een paar dagen vet voedsel en overmatig alcohol misbruik is niet te ontkennen. Ik moet een paar keer goed op de klok kijken, maar uiteindelijk zie ik dat het bijna half twaalf in de ochtend is. De hele familie ligt nog heerlijk te ronken, dus geeft mij dat de gelegenheid om ongestoord mijn eerste verhaaltje van 2020 te schrijven. Ik kan jullie niet beloven of het wat wordt en verder wil ik jullie vragen niet op mijn spelfouten te letten. Ik ben nog niet helemaal bij de les. Sorry daarvoor.

Terwijl ik met half geopende ogen door de woonkamer banjer, spoken er plotseling  de woorden ‘goede voornemens’ door mijn aangetaste breintje.Goede voornemens, tsja…hummm. Eerst een kop sterke koffie en dan praat ik verder met mijzelf over goede voornemens. Ik loop als een zombie richting de keuken, maar bij het aanrecht aangekomen weet ik totaal niet meer wat ik daar te zoeken heb. Oh ja, koffie….. Ik zou koffie gaan zetten. Bij het zien van de enorme bende op het aanrecht, zakt de moed in mijn pantoffels. Hier tussen die chaos van lege flessen, glazen, afgekloven appelflappen en overvolle asbakken moet zich ergens het koffiezetapparaat bevinden. Daar ik mijn beide ogen nog niet geheel open heb, moet ik veel op de tast doen. Na enig voelwerk herken ik gelukkig het apparaat. Dit moet ‘m zijn en met trillende handen probeer ik mijn missie zo goed mogelijk te voltooien. Na een tijdje druppelt het bruine vocht de koffiekan in. Zo, dat is gelukt. Voorzichtig, zodat het daglicht niet te snel de keuken binnenkomt draai ik het zwarte rolgordijn omhoog en probeer een blik te werpen op de straat. De zon schijnt flauwtjes, maar het licht doet toch pijn aan mijn ogen. Met beide armen leunend op het aanrecht zie ik dat het ondanks het vroege uur al vrij druk is in ons straatje. Ik zie buren de stoepen en de rijweg schoonvegen met bezems. Ik heb geen vuurpijl afgestoken, dus ik voel mij niet geroepen om mee te helpen. Zou niet lukken ook, dus dat is simpel. Hebben deze mensen niet doorgehaald vannacht? In ieder geval hebben ze minder drank op dan ik. Dat is zeker.

De koffiepot pruttelt er lustig op los. Dat betekent dat de koffie haast klaar is. Het wordt nu tijd om mijn vrouw naar beneden te roepen. Naar boven schreeuwen dat er koffie is, lijkt mij vanwege de pijn in mijn hoofd geen goed idee. Ik moet wat anders verzinnen om haar naar beneden te krijgen. Ondanks mijn traag werkende hersentjes kom ik op het lumineuze idee haar te bellen met mijn mobiel. Bij de vierde  poging contact met haar te krijgen, besluit ik maar haar voicemail in te spreken in de hoop dat ze mij vandaag nog terugbelt. Zo voorzichtig mogelijk schenk ik bevend mijn koffiemok vol en strompel ik tergend langzaam terug naar de zithoek. Onderweg moet ik goed uitkijken waar ik loop. Behendig probeer ik de op de vloer liggende obstakels in de vorm van kerstkaarten, oliebollen, champagnedoppen en een aantal kapot gevallen kerstballen te omzeilen. Ongeschonden bij de bank aangekomen zak ik door mijn hoeven en probeer een vrij plekje te vinden om mijn koffiemok neer te kunnen zetten. De salontafel staat vol met glazen,verlepte oliebollen, lege en halflege bierflessen, uitgedroogd stokbrood en schalen met botjes wat eens kippenvleugeltjes geweest moeten zijn. Dat verklaart de vieze, gore smaak die ik in mijn mond proef. Volgens mij moet daar vannacht een hele kip in zijn overleden.

Met mijn afstandsbediening zet ik de radio aan en luister naar het nieuws van twaalf uur op Radio 2. Clemens Peters verteld dat het tijdens de jaarwisseling relatief rustig is gebleven in Duindorp en er in Australië nog zeker zo’n 150 bossen in brand staan. Verder was het zoals ieder jaar mega druk in de oogziekenhuizen en is de verliefdheid tussen Trump en Kim Jong voorbij. Nooit geweten dat die twee wat met elkaar hadden? Jammer, de TOP 2000 is weer voorbij en heeft plaats gemaakt voor liedjes die het niet gehaald hebben. Wat hebben we hier thuis weer enorm genoten van al die prachtige nummers en de sfeer die daarbij hoort. Terwijl ik terugdenk aan de gezellige Kerstdagen en de geweldige avonden in de warme wintertent op het Bellamypark in Vlissingen, gaat plotseling mijn mobieltje over. Nieuwgierig kijk op het scherm wie mij nodig heeft in het nieuwe jaar. Het is mijn vrouw. “Had jij gebeld?” vraagt ze met een schor en dof stemgeluid. “Jazeker, er is koffie. Maar niet schrikken hoor als je naar beneden komt.” waarschuw ik haar. “Nee !!!” hoor ik haar nog net brullen en toen was de verbinding verbroken. Ik besluit mijn eerste sigaret van het nieuwe jaar op te steken, maar na de eerste hijs ga ik van de lucht haast over mijn nek. Behendig drop ik de peuk ik een halfvol champagneglas en met een sissend geluid blaast deze zijn laatste adem uit. Ik zou per direct moeten stoppen met deze vieze en slechte rotgewoonte en meteen is het eerste goede voornemen van 2020 een feit.

Terwijl ik nadenk over nog meer goede voornemens, gaat de kamerdeur langzaam open en zie ik iemand die verrekt veel op mijn vrouw lijkt. Na twee keer goed kijken kom ik erachter dat ik gelijk heb. Het is mijn vrouw. Ze ziet er alleen wat anders uit. Ook aan haar is te zien dat ze net als ik een aantal zware dagen achter de rug heeft. Bij de deur blijft ze stokstijf staan, slaat haar handen voor haar mond, draait zich om en verdwijnt weer terug naar boven. “We laten morgen wel een gerenommeerd schoonmaakbedrijf komen om dit slagveld op te ruimen. Ik kom voorlopig niet meer naar beneden”, hoorde ik haar nog zeggen. Wat is ze toch briljant, denk ik terwijl ik nog maar een kop zwarte koffie inschenk. Ook ik besluit ook de boel de boel te laten en een gezonde nieuwjaar wandeling te gaan maken. Ik heb enorme behoefte aan frisse lucht. Warm aangekleed trek ik even later de voordeur achter mij dicht.  “Gelukkig Nieuwjaar buurman,” roep ik beleefd, maar zoals altijd zegt ‘ie niets terug. Misschien hebben we een beetje te veel herrie gemaakt vannacht. Ik trek de muts van mijn vrouw wat verder over mijn oren en sjok richting de duinen van Dishoek. Gelukkig regent het niet, want daar heb ik zo'n hekel aan.                                                                                                     

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.