inkijkje

stukjes met een knipoog

testtesttesttest

0 reacties

We hebben de uitnodiging voor de griepprik weer binnen.

Onmiddellijk hoor ik weer, dat veel mensen in de zorg zich niet laten inenten. Daar gaan we weer, denk ik. 
Ik heb een zeer hoge pet op van de zorggevers. Onder grote druk proberen ze hun clienten zo goed mogelijk te verzorgen. Onder meer door ze in te enten tegen van alles. 
Hoe kan het dan, dat die zelfde personen zich niet laten prikken?

Nee, je krijgt er geen autisme, hernia, hamertenen of een bochel van.

En ja, het is maar 40% werkzaam.

Laat ik  nu toevallig genoeg hebben gehad aan die 40% ?

Als ik de prik niet had gekregen, was ik de afgelopen lente gaan hemelen.

En mijn omgeving dacht ook dat dit ging gebeuren. zelf dacht ik dat trouwens niet.

Doe hetzelfde als ik en miljoenen anderen, die de prik al jaren overleefd hebben en sluit je aan in de rij wachtenden. Het is nog gezellig ook en je komt er oude bekenden tegen. Reden om even bij te babbelen.

met alleen goed je handen wassen, een zeer goede start, kom je er niet.

Tot ziens in de rij.

griepprik 2, daar gaan we weer.

24 OCTOBER 2018 - 0 REACTIES

We hebben de uitnodiging voor de griepprik weer binnen.

Onmiddellijk hoor ik weer, dat veel mensen in de zorg zich niet laten inenten. Daar gaan we weer, denk ik. 
Ik heb een zeer hoge pet op van de zorggevers. Onder grote druk proberen ze hun clienten zo goed mogelijk te verzorgen. Onder meer door ze in te enten tegen van alles. 
Hoe kan het dan, dat die zelfde personen zich niet laten prikken?

Nee, je krijgt er geen autisme, hernia, hamertenen of een bochel van.

En ja, het is maar 40% werkzaam.

Laat ik  nu toevallig genoeg hebben gehad aan die 40% ?

Als ik de prik niet had gekregen, was ik de afgelopen lente gaan hemelen.

En mijn omgeving dacht ook dat dit ging gebeuren. zelf dacht ik dat trouwens niet.

Doe hetzelfde als ik en miljoenen anderen, die de prik al jaren overleefd hebben en sluit je aan in de rij wachtenden. Het is nog gezellig ook en je komt er oude bekenden tegen. Reden om even bij te babbelen.

met alleen goed je handen wassen, een zeer goede start, kom je er niet.

Tot ziens in de rij.

griepprik 2, daar gaan we weer.

24 OCTOBER 2018 - 0 REACTIES

We hebben de uitnodiging voor de griepprik weer binnen.

Onmiddellijk hoor ik weer, dat veel mensen in de zorg zich niet laten inenten. Daar gaan we weer, denk ik. 
Ik heb een zeer hoge pet op van de zorggevers. Onder grote druk proberen ze hun clienten zo goed mogelijk te verzorgen. Onder meer door ze in te enten tegen van alles. 
Hoe kan het dan, dat die zelfde personen zich niet laten prikken?

Nee, je krijgt er geen autisme, hernia, hamertenen of een bochel van.

En ja, het is maar 40% werkzaam.

Laat ik  nu toevallig genoeg hebben gehad aan die 40% ?

Als ik de prik niet had gekregen, was ik de afgelopen lente gaan hemelen.

En mijn omgeving dacht ook dat dit ging gebeuren. zelf dacht ik dat trouwens niet.

Doe hetzelfde als ik en miljoenen anderen, die de prik al jaren overleefd hebben en sluit je aan in de rij wachtenden. Het is nog gezellig ook en je komt er oude bekenden tegen. Reden om even bij te babbelen.

met alleen goed je handen wassen, een zeer goede start, kom je er niet.

Tot ziens in de rij.

gedeelde smart....

13 AUGUST 2017 - 0 REACTIES

 

Vissen doe je voor je lol, uit kunde, maar niet voor je rust.

Hier op het dorp, hebben we een club, waarvan het ledental te overzien is.

Tevens kent iedereen elkaar en komen ze altijd wel even babbelen.  Daar zal de naam "zeeuwse babbelaar " wel vandaan komen.

 

Een paar maal per jaar schrijven we een koppelwedstrijd uit.

Er wordt gevist met 2 man/vrouw op een gedeelde plek.

Alles wordt gedeeld.

1 bak lokvoer, 1 bak maden, 1 schepnet en 1 leefnet.

De gezamelijke vangst wordt gewogen, de prijs, als je er een gewonnen hebt, ook gedeeld.

De partner waar je mee gaat hengelen, kies je zelf uit.

Die van mij heeft altijd een reden om niet te gaan. Dus mag haar eega mijn partner zijn.

Voor mij een geluk, voor hem een reden extra zijn best te doen en zijn zegeningen dan maar te tellen.

 

In het leven heb je winners and losers

Tegen de tijd dat ik een made aan mijn haakje heb, heeft hij al 5 vissen gevangen.

Gelukkig hoeft mijn maat mijn zegeningen niet te tellen. Dan zijn 2 handen voldoende.

Aan het eind van de wedstrijd blijken we gewonnen te hebben. Samen ruim 10 kilo.

 

Mijn aandeel is ook niet gering. Ik heb wat gevangen, voor de hete koffie gezorgd, de mentale steun en de vrolijke noot.

Misschien hoopt mijn maat stiekem, dat de volgende keer zijn eega niks beters te doen heeft en hij zelf iemand kan uitzoeken.

Ik vrees, dat er dan geen prijs gedeeld gaat worden.

 

 

 

ouderwets

07 AUGUST 2017 - 0 REACTIES

Onze kleinkinderen zijn al wat ouder, 4 en 7.

Dan wordt het tijd, de uitpuilende speelgoedkist eens nader te bekijken.

Een deel kan zo naar de rommelmarkt, maar er zijn een aantal knuffels waar ik zelf moeilijk afscheid van kan nemen. 

De jongens mogen er elk een uitzoeken, voor als ze blijven slapen.

Er zit een rood bokje bij, die gegeven is door de dochter van een vriendin.

Het ging geluk brengen in mijn nieuwe baan. En dat klopte.

Die mag dus zeker niet weg.

Er zijn nog genoeg knuffels over. Ze gaan de wasmachine in. Je weet nooit of er de vloer mee is aangeveegd.

Ik stuur de lokale kinderopvang een bericht. Willen zij ze hebben?

Het antwoord verbaast me. Ze willen ze niet hebben.

Ik denk, ze barsten van dat spul. Maar dat is de reden niet.

We zouden ze graag willen hebben, maar we hebben 4 kinderen met allergien in het groepje.

Bedankt voor het aanbod.

Ik frons mijn wenkbrauwen. 4 ????

Het zal wel.

Toevallig gaat op dat moment een filmpje van Sire in premiere.

Of we jongens gewoon jongens willen laten blijven.

Het moet niet gekker worden.

Waar is de tijd, dat kinderen gewoon konden ravotten, vieze handen hadden, builen vielen, een gevallen stuk snoep gewoon in hun mond staken, zonder dat de ouders in paniek raakten?

Er zou, verplichte kost voor de ouders, 2 keer per jaar een huisarts op school moeten komen.

Die hun zou vertellen, wat een watjes ze aan het kweken waren.

 

Mijn kleinzoons zijn kerngezond en soms flink vuil.

En ik zal wel hopeloos ouderwets zijn.

 

 

 

 

VISWEDSTRIJD VOOR DAMES

09 JULY 2017 - 0 REACTIES

Vandaag was officieel de eerste wedstrijd voor de dames van onze visclub.

Prachtig weer, zonnetje, fijn briesje.

De meisjes waren allemaal op tijd, natuurlijk.

Sommigen hadden hun gemaal meegenomen voor het sjouwwerk.

Ondergetekende deed alles zelf in en uit de fietskar.

Eerst even gezellig babbelen. We hadden toch tijd genoeg. Hier en daar werden er wat kleinkind-foto's uitgewisseld.

Ik begon aan mijn gym-oefeningen voor deze dag. Het op en neer klimmen naar de lager gelegen steiger.

Mijn mede-visseressen lieten dat, geheel in stijl, aan hun eega's over. Dan de spullen maar in orde maken.

Water bij het voer, wat maden erin. Doos maden uit de zon.

Hengel in orde maken. De top van de hengel was nergens te bekennen. Ik had hem net nog in mijn handen gehad.

Ik gluurde door de mazen van de steiger. Ja, daar lag hij.

Door de droogte van de laatste tijd, was de waterstand nogal laag. De mazen van de steiger waren van die mooie blokjes.

ik zag het patroon al voor de rest van de week in mijn knien staan. En dan is het handig, als de visseres naast je, haar eega mee heeft.

Als een galante heer, ging hij op zijn knieen en viste de top uit het water. Dank dank dank

De lijn op maat maken. oei, even zei ik iets, wat niet hoort op zondag. De haak zat dwars door mijn vinger. Ik zuchte en loste het dit maal zelf op.

We zaten er klaar voor, de strijd kon beginnen. Mijn buurvrouw ving de eerste minuut al vis. Nou, dat begon al goed.

Een nieuwe made dan maar. Ik haalde mijn hengel op en een windvlaag joeg hem in het leefnet. Voor de tweede keer zei in iets onzondags. Ik riep de galante heer nogmaals. Deze beet de lijn door en zette er een nieuw, piepklein haakje aan.

Ik gooide in, en jawel, IK HAD BEET. Uhh, de haak zat ergens verborgen. Wederom hielp de galante heer, hij had toch niks beters te doen, een nieuwe haak dan maar.

Ik had weer beet. De lijn werd de plompeblaren ingetrokken. Dag vis, dag lijn, dag helemaal opnieuw beginnen.

Nu heb ik het geluk, altijd een fan te hebben. De jongeman is 85, schuifelt achter een rollator en komt altijd achter me zitten. Soms geeft hij een aanwijzing, ook altijd even een babbeltje.

Je herkent hem aan zijn oorbellen. Hij heeft 2 gehoorapparaten model buitenslak. Van die grote, ouderwetse dingen. Hij heeft nieuwe, ze moesten ze over de grens bestellen. spierwit.

Als er een wedstrijd is en ik doe mee, maakt hij altijd verse koffie. met de hand gezet. echt lekker.

Dan worden er op het zitje van de rollator 2 kommen gezet. tot voor kort had hij kopjes en schoteltjes. Dan dronk ik zijn koffie met de pink omhoog. Naast de kommen komt een suikerpot ( zoetjes is voor watjes ) en een flesje koffiemelk.

Als alles klaar staat, wordt je geroepen, dan komt een witte papieren zak uit de tas, de koffiekoeken.

Hij gaat op tijd naar huis, de tour kijken.

2 steigers verder horen we een grote plons. Een grote vis, valt vlak voor de steiger, terug het water in.

Naast me is de visseres haar hele lijn kwijt, Van de hengel geschoten.

Nadat ze een mooie rietvoorn heeft gevangen, komt de plaatselijke fotograaf even een kiekje maken. De vis wordt terug gezet. Naast het leefnet. Die telt dus niet meer mee. Gelukkig hebben we de foto's nog.

Het was een hele, vooral gezellige, middag.

We kijken allemaal uit naar de volgende wedstrijd.

 

PAARDENBEULEN

19 MAY 2017 - 0 REACTIES

 

HET IS MOEDERDAG.

FEYENOORD SPEELT VANDAAG EROP OF ERONDER....
DE LOKALE VOETBALCLUB SPEELT OOK EROP OF ER ONDER. ZE BUNGELEN ONDERAAN.
AANGEZIEN EEGA BELANGEN HEEFT BIJ DE LOKALE CLUB, GA IK VANDAAG MAAR EENS NAAR BUITEN. HET IS TENSLOTTE STRALEND WEER. NIET TE WARM.
EEN FRAAIE DAG OM PLAATJES TE SCHIETEN.

IK BEN NOG NIET IN DE AUTO GESTAPT,OF IK ZET DE RADIO AAN. NOG VOOR IK DE AUTO GESTART HEB, ZET KUYT ZIJN EERSTE DOELPUNT. EEN ZUCHT VAN VERLICHTING. DIE IS TENMINSTE BINNEN.
IK RIJ DOOR DE POLDERS, HEERLIJK RUSTIG. JE ZIET GEEN MENS.
LANGS EEN AFGELEGEN PAD, ZIE IK WAT PAARDEN. ZE ZIJN WAT AAN HET SPELEN. IK ZET MIJN AUTO LANGS DE KANT EN GA FOTO’S NEMEN. ER KOMT EEN OUDE FRIES BIJ STAAN. EEN PRACHT BEEST.
EIGELIJK BEN IK NIET ZO VAN DE PAARDEN.
IN EEN VER VERLEDEN HEB IK OOIT EENS 1 LES GENOMEN. HET ENIGE WAT DE MIJ TOEGEWEZEN KNOL DEED, WAS ETEN UIT DE HOOIBALEN.
MAAR DIT IS HEEL WAT ANDERS. DE PAARDEN TREKKEN ZICH VAN MIJ TOTAAL NIKS AAN.
TOT MIJN GROTE VREUGDE, HEEFT KUYT ONDERTUSSEN ZIJN TWEEDE DOELPUNT GEMAAKT.
ER KOMT EEN MAN OP MIJ AF.
HIJ KIJKT ME AAN EN VRAAGT; WAAROM FOTOGRAFEERD U DE PAARDEN?
OMDAT ZE MOOI ZIJN, ZEG IK. IK VRAAG ME AF OF HIJ MISSCHIEN COMMERCIELE BELANGEN HEEFT, ERGENS.
O, ZEGT HIJ. IK DACHT DAT IEMAND, OP EEN VERLATEN WEG ALS DEZE, MISSCHIEN RARE DINGEN VAN PLAN WAS.
O, U BEDOELT HET VERMINKEN VAN PAARDEN, ZEG IK.. NOU, ZOALS IK FOTOGRAFEER, ZAL DE VERMINKING WEL BIJ DE FOTO BLIJVEN.
NOU, ZEGT HIJ, HET GAAT OOK OM HET STELEN VAN PAARDEN. DAAR HAD IK NIET AAN GEDACHT.
UW GEZICHT KOMT MIJ BEKEND VOOR ZEG IK. EN STEL ME NETJES AAN HEM VOOR.
BENT U VAN DE VISCLUB UIT DEZE POLDER?
JA, ZEGT HIJ. NOU , IK HEB U DAN PAS OP EEN VERGADERING GEZIEN.
NU IK MEZELF BEKEND HEB GEMAAKT, KAN IK GEEN SLECHTS MEER DOEN.
TJA, IK STA BIJ HET KIJKEN NAAR BEESTEN, NIET STIL BIJ STELEN EN VERMINKING.
IK STAP WEER IN DE AUTO EN ZWAAI NAAR HEM.
IK VERGEET HELEMAAL OM DE RADIO WEER AAN TE ZETTEN.
NA EEN TIJDJE SCHIET HET ME WEER TE BINNEN.
NET OP TIJD, OM TE HOREN DAT FEYENOORD KAMPIOEN IS GEWORDEN
DE NUCHTERE IK, KRIJGT EVEN RODE OOGJES.
GELUKKIG RIJ IK OP AFGELEGEN WEGGETJES, NIEMAND HEEFT HET GEZIEN.

test 2

08 MAY 2017 - 0 REACTIES

het miezert

Test

02 MAY 2017 - 0 REACTIES

Een test item

ABN

30 APRIL 2017 - 0 REACTIES

 

 

 

 

Het is mooi weer. Ik rij op mijn gemak in België.

Als je vlakbij een landsgrens woont, doe je aan beide kanten van die grens, je boodschappen.

Ik heb alle tijd.

Al een tijdje trek ik, voor de oudjes onder ons, van Drees.

Dat is de generatie, die zegt, dat ze tijd tekort komen.

Dat is natuurlijk niet zo, we doen alles in een veel slomer tempo.

Ik kan ook nooit begrijpen, dat er tijdgenoten van me zijn, die zo’n haast bij de kassa hebben. Om weer zo snel mogelijk je plaats in te nemen achter de, net bewaterde, geraniums.

 

Voor mij, op de rijbaan, rijd een rolstoel. Nou ja, rijden is een groot woord.

Hij wordt voortgeduwd met 1 gerimpelde hand. De eigenaar van die hand, is een stokoude man. Over Drees gesproken, hij trok er allang van.

Met zijn andere hand houdt hij een kruk vast.

Stukje voor stukje gaat hij vooruit. De rolstoel zelf is uit het geboortejaar van onze schepper.

Ik kan het niet aanzien en parkeer mijn auto.

Als ik naar hem toeloop, zie ik, dat de man ook bijna van dat zelfde bouwjaar is.

Ik buig me naar hem toe en vraag; kan ik u helpen?

Tes moar onderd meetre,

Ik versta hem niet. Zijn mond is een tandeloze versnellingsbak en bij het praten, sproeit hij als de trevi fontein.

Je zou er bijna muntjes naar toe gooien.

Ik vraag het hem nogmaals.

Tes moar onderd meetre, sproeit hij nogmaals.

Ik gok er maar op, dat hij best een duwtje wil hebben.

De man is geen lichtgewicht, maar ik ook niet.

Ik duw me een ongeluk.

Even verderop is de stoep met een opritje.

Zal ik de stoep oprijden, vraag ik.

Aoh beneet, dan goat de karre kantelen.

Tes goe, zegt hij.

Jonge dame, bedankt.

Hij pakt zijn kruk, frommelt zijn jas wat op orde en strompelt voetje voor voetje naar zijn bestemming. Ik veeg ondertussen het water van mijn gezicht, en zie, met lede ogen, dat hij de kroeg ingaat......

 

 

 

st. Josef

09 APRIL 2017 - 0 REACTIES

Een vriendin van mij heeft haar huis in de verkoop staan. Toevallig staat die van haar dochter ook te koop.

Ze belde me. Kun jij, als je toevallig in de buurt bent, 2 beeldjes voor mij halen van st. Josef?

Een voor mij en een voor mijn dochter. Die moeten we aan elkaar geven.

Met het hoofd naar beneden, aan de voordeur zetten. Het moet er wel een met  werkschort en timmerkist zijn.Het schijnt, dat je dan je huis sneller verkoopt.

Ik ben niet te beroerd om een stukje om te rijden voor de goedgelovige zaak.

In de winkel aangekomen, werd die bemand door een dame van in de tachtig.

Verder was er niemand. iedereen zat op het terras. Het was een echte rokjesdag.

We raken aan de babbel, over van alles en nog wat.

Dan komt het gesprek over een opvolger voor de zaak.

Tja, we hebben een paar jongens, maar die gaan het niet doen.

Een heeft zijn vrouw al verloren, de ander heeft, samen met zijn eega, een kleine supermarkt.

Die hebben al eens een kind verloren door een verkeersongeval. Alsof het nog niet genoeg was, kregen ze er nog wat bovenop.

Op een mooie zonnige dag, zoals deze, zei ze, kwamen er 2 overvallers de winkel binnen. Het pistool werd aan hun hoofd gezet.

Binnen 2 minuten was de overval gedaan.

En jaaaren de schrik in je lijf.

 

Daarna begon ze over Josef. En alle regels die bij de ceremonie horen.

 

Het afrekenen was in de winkel er naast. voetje voor voetje ging ze me voor.

Ik bedankte haar voor haar verhalen. Ik had wat om over na te denken, zij had een beetje haar hart kunnen luchten.

 

En in mijn tas zitten 2 witte beeldjes, Josef met werkschort en timmerkist.

 

Ik weet nu wel heeel zeker, dat de woningen snel verkocht zijn.

 

 

 

OBESITAS

31 MARCH 2017 - 0 REACTIES

De zomertijd heeft geen vat op mij. Om kwart over vijf heb ik lang genoeg liggen sluimeren.

Lekker, niemand in de buurt. Ik kan gewoon mijn gang gaan. De dagelijkse taken wachten. Ik ben van 1950, dus van de klassieke garde.

Ergens heb ik ook altijd een beetje last van mieren in mijn gat. Vandaag de dag noemen ze dat Altijd Druk, Heel Druk.

Vroeger kreeg je daar een draai om je oren voor.

In die tijd , halverwege de jaren 50, kreeg je controle op school. Medische wel te verstaan. Als alles goed was, hoorde je niets. Ik moest met mijn moeder op gesprek. Ik was niet zo heel erg gezond, dus werd ik naar , wat wij noemde, een vakantiekolonie gestuurd.

In Bakkum, aan zee met veel bossen. Dat ligt bij Egmont.

Een mesterij voor bleekneusjes. 6 weken op krachten komen. Daarna op de weegschaal. Ik was niet genoeg aangekomen. Eigenlijk nog maar eens 6 weken erbij. Ik jankte dat ik naar huis wilde. ik miste dat grote gezin thuis.

De bodem was gelegd voor OBESITAS.

Wat daarna volgde, was 40 jaar vechten tegen de kilo's.

Onder druk van al de gruwelijke beelden van de meest afgrijselijke ziektes, gestopt met roken. Plus 25 kilo.

Ik sport, nee geen dammen, ik zwem,doe aan badminton, ben Druk, Heel Druk,eet veel groente en ben veels te zwaar.

Het is nu 11 uur. Een kop koffie met een zoetje of thee zonder, en tijd voor het ontbijt. Ik ben  tenslotte al een flink deel van de dag aan het werk geweest.

Het is vrijdag, dus trakteer ik mezelf op een uitsmijter rosbief. dat doe ik 1 keer per 2 weken.

De uitsmijter ziet er prachtig uit, zo uit de folder, mijn thee staat er naast, ik ga er voor zitten.

 

Dan komt op de radio de mededeling dat ze het woord geven aan een deskundige op het gebied van OBESITAS

Ik kijk naar mijn bord, vol schuldgevoel, en gok naar het aantal calorien.

De helft van mijn  bord eet ik nog leeg, de rest is voor de kraaien.

 

Over 2 weken zet ik de radio even een uurtje uit.

 

 

 

 

 

WAAR DE KLAPPEN VALLEN.

14 JUNE 2016 - 0 REACTIES

 

Vanmiddag moest ik in de mediamarkt zijn.

Mijn buuv vroeg of ik haar I-Pad mee kon nemen. Die vertoonde alle kleuren van het spectrum.

Alles was al geprobeerd, niets hielp.

Ik had mijn vriendin mee, die heeft ong. dezelfde.

Zij is een beetje de pc-techneut van ons 2.

De medewerker ging voor ons aan de slag. Aan zijn gezicht kon je al zien dat het apparaat beter kon worden ingeleverd bij de stort.

Hij keek in zijn scherm naar elke mogelijke oplossing. Hij had dit probleem nog nooit gezien. Een paar collega's kwamen ook even buurten en hun voorzichtige mening geven.

Bijna werd er een nummer van Mieke Telkamp gedraaid. Voor de jongeren, dat was de nr 1 hit bij begrafenissen.

Opeen stonden er een paar oplossingen op het scherm van de media markt.

Een ervan was; geef een harde klap onder de tablet. De jongen gaf een klap en het beeld ging op zwart.

We schrokken nogal. Het was tenslotte niet onze I-Pad.

Mijn vriendin zei nog net niet dat de jongen een watje was, pakte het ding over en gaf er een knal onder.

TARAAAA, hij werkte weer als een zonnetje. Weer wat geleerd.

 

Nu heb ik thuis een e-reader waar ik geen afstand van kan nemen. Gekregen van de kinders. Dood als een pier.

Die heb ik nu een paar hoeken verkocht.

En meteen maar nieuwe boeken opgezet. Die gaat weer mee met vakantie.

 

 

 

goedgelovig 2

12 JUNE 2016 - 1 REACTIE

 

De badmeester met het gruwelsprookje op zijn arm, heeft uitleg gegeven.

 

De jongenskop die erop staat, is zijn veel te vroeg overleden broertje.

Jarenlang hebben hij en zijn familie gevochten voor zijn gezondheid. Het mocht niet baten.

Het pistool is, omdat hij lid is van een schietvereniging.

zo staan er nog veel meer dingen op.

Hij zelf is reuze aardig. Altijd een vrolijke zwaai.

Als je al die prenten op zijn lijf ziet, ben je geneigd een negatief oordeel te vellen.

Iets als Hells Angel of Satudara. Niets is minder waar.

Ik zelf zal al mijn vooroordelen eens flink bij moeten stellen.

Een beetje zelf-censuur kan geen kwaad.

Niets is wat het lijkt.

Zucht..

 

 

Moederdag

08 MAY 2016 - 0 REACTIES

 

moederdag

 

Jaren geleden was het met moederdag ook zo warm.

Onze zoon was al een tijdje het huis uit, dus er werd 's morgens niet met spanning gewacht op de kleurplaat met bijbehorend gedichtje. Ik heb er nog 1 bewaard, met Bambi erop.

Geen moederdagontbijt wat in elkaar geknutseld was.

Dus ook geen bergen kruimels in het bed.

Eega vroeg wat ik wilde doen die dag. Hij ging maar eens niet naar de voetbal.

Het antwoord was eenvoudig. Gooi de lpg tank even vol, dan gaan we een stuk rijden.

We zijn dwars door het vlaamse landschap gereden. Ergens achter Antwerpen was het open-tuinendag. Dat was boffen. Een oud landgoed vol met mooie planten. Na een uurtje begon ik zelf bijna wortel te schieten en zijn weer de polders in gereden. Welke route? geen idee.

Een beetje heuvelachtig en zeer rustig.

Tot we het bord Hoegaarden tegen kwamen.

Voor de goede orde, ik drink geen bier.

Op een terrasje vlak bij de kerk, toch maar een  Hoegaarden van de tap genomen. In een dun glas. de condens zat aan de buitenkant. In die hitte,!!!  Het bier siste naar binnen. Ik bestelde nog een tweede glas. De wenkbrauwen van eega schoten omhoog. Jij bier??

We rekenden af. 64 frank, madam. Voor 4 glazen en een glimlach.

Misschien is dat cafeetje er nog. Het zat op een hoek, Een paar wankele tafeltjes op een planken ondergrond. Parasolletje erboven.

Daar kon geen sterrenzaak tegenop.

Maar vandaag is het weer als vanouds  de voetbal. En ik zie wel wat ik ga doen.

 

PADDESTOEL

06 MAY 2016 - 0 REACTIES

Het is vandaag rokjesdag. IK ben al een aantal dagen bezig de tuin helemaal lui-proof te maken.

Nu nog de kussen van de tuinstoelen uit de kussenkist halen.

Ik zie genoeg slakken om een behoorlijk aantal 3 sterren restaurants mee te bevoorraden.

De kussen zijn bezaaid met slakkenpoep. Niet echt een feestelijk gezicht. Alhoewel, bij nadere inspectie zijn er een paar bij, die heel mooi gevormd zijn. Menige hond zou jaloers zijn.

Dan de kussens maar op de zonnige tuintegels om de boel te drogen. Daarna een voor een de wasmachine in.

Het is duidelijk dat daar vandaag niet meer op geluierd gaat worden.

Ik ga verder met opruimen. Het plasticzeil van de BBQ. Morgen is er weer een warme dag en zus en zwager komen .

Ratelend vallen daar de slakken ook af, maar de schade valt mee. Ze waren zeker bang, geroosterd te worden.

 

Dan de tuinstoelen.

Ik pak de hoes waaronder de stoelen zich verschuilen beet. Opeens zie ik er wat zwarts onder vandaan kruipen.

In eerste instantie denk ik aan een egel.

Dan kijk ik eens heel goed. Een grote, dikke zwarte pad.

Onder mijn stoelen.

Nu weten we meteen waar de naam PADDESTOEL  vandaan komt .

 

 

 

SOMS PECH, SOMS GELUK

28 APRIL 2016 - 1 REACTIE
soms geluk, soms pech
 
Er komt een bericht binnen op mijn antieke smartphone. Het ter reparatie aangeboden produkt is binnen. Het is de mediamarkt in Middelburg. Dat is toch weer een stukje rijden. De zeeuws vlaming noemt dat ;de overkant" Sinds 2003 kunnen we door de tunnel. Daarvoor ging dat nog met de boot.
In dit geval was het dan de veerpont van Bresjes naar Vlissingen. Het had ook zijn charme. Met mooi weer had je kijk op de langskomende schepen. Met mist kon je nog wel eens op het veerplein blijven plakken.
6 jaar lang ging ik zelf altijd met de pont van Perkpolder. De vaste hap zat altijd op de hoge krukken. Elke morgen met een bak koffie even bij-praten. Het zag er altijd blauw van de rook.De niet-rook salon was altijd leeg. Men keek niet zo nauw. Je ging daar waar de gezelligheid was.
De gsm stond nog in de kinderschoenen. er werd nogal eens nep gebeld. Als er toevallig een begon te piepen, riepen we massaal "jup aan boord "
Menig oud-boot ganger denkt met heimwee terug aan de gehaktballen en broodje kroket.
 
Vandaag rij ik de weg weer terug en zie het bord branden bij de tunnel. Ze hebben problemen. Ik ben natuurlijk al door het tolpoortje. Even later sta ik keurig aangeschoven in de rij. Het gaat nog wel even duren.
Het zonnetje schijnt uitbundig in mijn gezicht. Jammer dat het te koud is om buiten te gaan hangen tegen de railing.
 
Een uur later, heb ik al mijn oude programma's weer op mijn phone gezet. De wachttijd is nuttig besteed.
Ik babbel wat met een medewachter en maak me niet druk.
We kunnen doorrijden. Nog even snel naar de winkel, die is tot 8 uur open. Ik haal mijn boodschappen, zet ze achter die van wat eerdere klanten op de band. De cassiere probeert tevergeefs haar kassa op te starten. Na 10 echte minuten gaat een andere kassa dan maar open. iedereen gaat weer in de achteruitstand. De volgende band wordt dan maar volgelegd. Een mevrouw kan zonder bril niet zo goed op de pin authomaat kijken. Tja, een beetje minder ijdel als je boodschappen gaat doen? Eindelijk  kan ik in de auto stappen. het is half 9 als ik thuis ben.
 
In de goede, oude tijd, was ik met mist nog lang niet thuis geweest, via Antwerpen.
 
Dus heb ik nu geluk
 

 

 

smart-foon

24 APRIL 2016 - 1 REACTIE

Het weer is halen en brengen vandaag. We hebben onze kleinzoon van 6 een paar dagen te logeren.

Het domein is te koud voor buiten. Op het moment dat wij naar binnen willen, wordt het opeens winter. Dat had ik gemist de laatste maanden.

We stappen weer in en rijden richting Sluis. Nee, niet om te winkelen. We gaan daar naar een kinderparadijs. Er wordt van alles uitgelegd. Buiten is ook van alles te doen. Maar daar mogen kleine kinderen alleen onder begeleiding van een volwassene spelen, Vanwege een waterbassin.

Onze kleinzoon heeft het geweldig naar zijn zin. Alles draait daar om het kind. Vast een kindervriend geweest, die ontwerper.

Buiten is er ook genoeg te spelen en de zon breekt vrolijk door.

Er is een soort zwembad met bootjes. Daar is het  een beetje moeilijk instappen.

Als jr. trek in pannenkoeken begint te krijgen, stapt hij in zijn haast met 1 been in het water. Ach, wat geeft het, oma staat er naast. Voor het geval dat.

Op dat moment ziet oma uit haar ooghoeken een peuter in een bootje stappen. Verderop staat een meisje van een jaar of 10 met een ander jongetje. ze heeft alleen daar oog voor. Oma begint te roepen, het meisje kijkt haar verdwaasd aan.

Oma vliegt naar de peuter, die op dat moment onder water verdwijnt. Niemand die het ziet. Er ligt immers een bootje voor.

Ze grijpt de peuter bij zijn kleren en trekt hem het water uit. Ze roept het meisje en dat kind kijkt nog steeds verbaast . Ze heeft niets in de gaten. Oma zegt haar dat ze het kind naar zijn moeder moet brengen. Die zit met wat andere vrouwen binnen op haar smartfoon te

klungelen. Als ze nu eens even niet bereikbaar zou zijn en een jong kind op haar kind te laten passen, zou ik niet zo geschrokken zijn.

Later zie ik de moeder de ballenbak ingaan met een peuter die in een hemdje en luier rondrent. Misschien toch wat geleerd.

Nu nog leren luisteren naar de instructies van het personeel en die foon even laten liggen en toch wat smarter worden. Doe ik ook

 

cadeautje

12 MARCH 2016 - 0 REACTIES

Het is oudjaar.

De boom van een vent is behoorlijk opgeknapt. bij hem is de lente al vroeg begonnen.

Er verschijnen al bladeren aan zijn kruin.

We hebben besloten, oudjaar hier te vieren. Het is meteen voor mijn verjaardag. 65 alweer. Als ik in de beslagen badkamerspiegel kijk, zonder bril, vind ik het nog best meevallen. 

We vieren het samen met een aantal familieleden, die vanaf de eerste dag voor ons klaarstonden.

Halverwege de avond roept een broer of ik even naar buiten wil komen.

Hij gaat om mijn nek hangen en zegt; zusje, omdat je een heel zwaar jaar hebt gehad, krijg je als cadeau 10 dagen Kreta. Samen met mijn eega. alleen jullie 2. We vinden dat je er even uit moet.

Ik ben tot tranen toe ontroerd. hoeveel kunnen mensen van je houden. Ik voel me een gezegend mens.

27 februari vertrekken we. Hun dochter woont op Kreta, die vertrekt meteen mee van hier.

We hebben prachtig weer, 20 graden en een  stralende zon bij windkracht 9. We worden op het strand gratis gezandstraald.

Hun dochter woont op een berg. prachtplek.

En af en toe lopen we helemaal naar beneden. En weer naar boven...

Ik heb spieren in mijn lijf ontdekt, waarvan ik het bestaan niet wist.

Het was een mooie week.

Ik ben uitgerust, mijn hoofd is een stuk lichter.

We kunnen er weer tegenaan.

Bedankt broer en schoonzus.

 

 

UITGEBAKKEN

25 OCTOBER 2015 - 2 REACTIES

Het is weer zover. Zondagavond. De keuze;

Sport of heel Holland bakt.

Omdat ik al weet, dat Feyenoord gewonnen heeft, is voor mij de keuze niet zo heel moeilijk.

Heel Holland bakt, een programma waar je bij tot rust komt. Mooi tempo, mooie onderwerpen.

Met jaloerse blik bekijk ik de creativiteit van de bakkers. Simpele [!] opdrachten worden met

verve verknalt.

De moeilijke taarten worden als kroonjuwelen geserveerd. Prachtig.

Een mens heeft zo zijn favoriet. Die van mij was Serena. Dat kwam door die chocoladetaart.

Geweldig zag die er uit.

Zelf ben ik een banketbakker van niks.

Een apfelstrudel gaat nog net. Dat komt door de vulling. ik heb een weckpot staan met klutsjes drank erin. Van alles. Daar gaan rozijnen bij, vijgen, sinaasappelschilletjes, gedroogde abrikozen. Als de pot weer wat leeg raakt, gooi ik er weer van alles bij wat voorhanden is. De strudel is dus nooit hetzelfde.

Ooit heb ik eens een poging gewaagd, een Wolkencake te bakken. Op het pak zag het er heel lekker en mooi uit.

Toen de cake uit de oven kwam, leek het of hij was gevallen op het spijkerbed van een fakir.

De dochter van een vriendin stuurde toen een foto van de taart die zij gebakken had.

Het schaamrood vliegt mij nog steeds naar de, een tikje, mollige kaken.

 

Ik koop de taart voortaan gewoon bij de bakker.

 

 

 

 

goedgelovig 1

20 OCTOBER 2015 - 0 REACTIES

Elke maandagavond gaan de buuv en ik , gewapend met handdoek en zwempak, naar de belgische 'zwemkom '

We zijn begonnen met 16 baantjes en hingen hijgend en verslagen aan de rand.

Nu doen we op het gemak 30. we proberen wel de tijd te verkorten.

We komen er telkens dezelfde gezichten tegen, meestal met zijn tweeen.

Behalve de badmeesters.Die wisselen.

Gisteren was er een, die een kompleet verhaal op zijn arm had laten inkrassen.

Heb hem gevraagd, of hij fan van de Efteling was en welk sprookje er bij hem opstond. Zelf ben ik een goedgelovige van sprookjes.

De 7 dwergen, zei hij.

Hij liet ons zijn arm zien. Er stonden een hoop tierelantijnen en een pistool op.

Ahh, vroeg ik, 6 dwergen en 1 omgelegd?

Ik was behoorlijk in shock.

Dit helpt meteen het geloof in sprookjes om zeep.

 

Gelukkig weet ik zeker dat de sint wel bestaat !!

 

Leids heimwee

07 OCTOBER 2015 - 2 REACTIES

Eens per jaar staat Leiden op zijn kop.

Dan wordt de overwinning op de spanjaarden gevierd in 1574. Dit dankzij o.a. de geuzen.

Daar hebben we ook onze universieteit aan te danken. De oudste van Nederland.

Het is de bedoeling dat elke rechtgeaarde Lei-e-naar hutspot, haring en wittebrood eet.

De haring en wittebrood wordt op 3 oktoberochtend uitgereikt in de Waag.

 

 Geen peekluts, pee en juun.

 

Leidse hutspot. Over het recept zijn de meningen een beetje verdeeld.

 

Die van mijn ma;

 

Klapstuk [rundvlees met vetrandje aan het stuk ]

ong. gelijke hoeveelheden uien en winterpeen

aardappels

peper, zout

klontje boter

 

vlees uren laten trekken met peper en zout

als het gaar is, eruit halen,

 

wortels en ui snijden of zakje kopen

in de bouillon garen, eruit halen.

aardappels schillen en koken in de bouillon.

afgieten, bouillon bewaren.

aardappels stampen, boter en groentes erdoor doen.

vlees aan stukjes snijden en doorheen roeren.

opdienen met jus.

het is een dag later nog veel lekkerder.

de echte Lei-e-naar eet de rest 4 oktober op een witte boterham voor het ontbijt.

 

De haring laat ik aan mij voorbij gaan.

 

Het was weer fantastisch.

Het zijn de enige dagen per jaar, dat ik heimwee heb.

 

Tot volgend jaar !!!!

 

 

 

een beetje moe 2

24 SEPTEMBER 2015 - 2 REACTIES

De boom van een echtgenoot is onder het mes geweest.

De prognoses zijn heel goed.

Alleen een chemo voor het geval DAT>

In tabletvorm welliswaar. Dat is wat minder belastend voor iemand van 74.

Vanaf de enkels tot de kruin is hij weer bijna de oude. Het enige waar hij last van heeft zijn de voeten.

Overal om je heen hoor je hetzelfde.

Toch de chemo blijven nemen, zegt de dok. Je weet maar nooit of we iets gemist hebben, iets dat niet te zien is. Dat beruchte kleine celletje.

Nog een paar maanden, dan kunnen we het nieuwe jaar inluiden met een prima vooruitzicht.

Dan komen er weer bladeren aan de kale kruin.

simpel

24 SEPTEMBER 2015 - 0 REACTIES

3 jaar is ze

Grote blauwe kijkers, een mooi kind.

Ik  loop in de super en kom haar tegen terwijl ze met haar moeder boodschappen doet.

Ze ziet me en begint honderduit tegen me te babbelen.

Even later kom ik haar weer tegen. In hun kar ligt een pak poffertjes. Een tweede pak houdt ze stevig vast.

Vast een verjaardag op komst, denk ik nog.

Oh, zeg ik. Dat is lekker.

Mag ik bij jou komen eten?

Ze blijft staan, haar poffertjes nog steviger vasthoudend en denkt diep na.

Dan draait ze zich om en wijst naar het koelvak achter haar. Daar liggen ze, zegt ze.

Nou, dat weten we dan ook weer.

 

een beetje moe 1

24 APRIL 2015 - 2 REACTIES

De boom van een echtgenoot had een beetje veel last van vermoeidheid. Ach, ik word een dagje ouder,73 is al een beetje respectabel, zei hij tegen zijn eega.

Uiteindelijk werd hij een beetje erg hijgerig onder het lopen.   IK MANKEER NIKS!!!, riep hij hard. De woorden kwamen luid en duidelijk uit zijn, nog steeds, gespierde borstkast. Naar de  dokter, dokter?  Ik voel me prima.

Eega dreigde met maatregelen achter zijn rug om. Nouja, ik moet toch in de buurt zijn, dan ga ik wel  even langs.

Je vrouw heeft gelijk, ga maar even naar de hartdokter en doe meteen maar een bloedtest en als je daar toch bent, ook maar de internist.

een flinke bloedarmoede

 

Eega was ooit bloeddonor geweest en kreeg nu 2 zakken terug met rente.

Aaah, bloeddoping!. hij knapte zienderogen op.

Hij voelde zich weer kiplekker.

Alleen  zijn binnenkant moest nog bekeken worden, via endoscopie.

Dinsdag zijn we om de uitslag geweest. Er werden geen doekjes om gewonden. Kanker aan de dikke darm.

We weten niet of het is uitgezaaid

 

Donderdag krijgen we de uitslag van de scan.

We gaan maar uit van het meest gunstigste.

 

En dat de boom straks weer nieuwe blaadjes krijgt.

 

GOEDE VOORNEMENS

01 JANUARY 2015 - 0 REACTIES

Het nieuwe jaar is begonnen. met prachtig vuurwerk van de diverse buren.

Dat de boel wat later mocht worden afgeschoten , gaf best wel rust. Tot 4 uur, toen was er geen houden meer aan.

De jongelui hielden zich prima aan de afspraak, de boel niet naar mensen en auto's te gooien.

Voor 2015 heb ik maar 1 voornemen; een stap terug doen.

Mijn beroep is bemoeial en geef, zoals ze dat noemen, mijn mond soms een zwaai.

of is dat  aandachttrekkerij?

Het zal een zware klus worden, me aan het voornemen te houden en ik zal ook dit jaar af en toe eens worden terug gefloten. Helaas duren leer-momenten vaak zo kort.

Mijn lijn; daar heb ik geen voornemen over gemaakt

 

Het leven moet een beetje leuk blijven

Ik wens iedereen een optimistisch jaar toe.

 

 

VUURWERK

30 DECEMBER 2014 - 1 REACTIE

Het einde van het jaar nadert.

Van alle kanten al volop te horen.

Zondagnacht werden we al opgeschrikt door siervuurwerk met knallen. de eerste was net na middernacht, de tweede een uur later.

Nu ben ik een liefhebber van vuurwerk. Op een afstandje dan.

Ik pak met bravoure een lont, steek die aan en dan gaat de fik in het sterretje.

Ieder jaar weer is daar de discussie over vuurwerk.

en natuurlijk, als je ruchtbaarheid -zeg maar reclame- geeft aan een klaagnummer, ha, dan klimmen wij, als rechtgeaarde Nederlanders, onmiddelijk in onze gsm. Zo kan ik het ook.

De gemeente zou voor een centraal vuurwerk moeten zorgen, zeggen de randstadse  ( ben er zelf ook een ) politicie.

dus: b.v. Terneuzen doet een prachtvuurwerk aan de Schelde.

Wij van de randdorpen, vegen de poedersuiker van onze mond, zetten het glaasje prik neer, doen onze jassen aan, stappen in de auto en rijden 17 km naar Terneuzen.

Na afloop wensen we iedereen om ons heen nog snel een goed jaar, en rijden terug.

 

Ik heb geen zin meer in die feestelijke champagne die we nog zouden ontkurken.

Ik heb slaap, wens iedereen goede nacht en ga naar bed.

 

Ze noemen het buitengebied toch slaapdorpen? Nou, dan klopt dat dus ook.

Dan ben ik in ieder geval op tijd wakker voor de nieuwjaarsduik.

 iedereen de beste wensen voor 2015

 

 

 

 

 

Rode konen

27 DECEMBER 2014 - 0 REACTIES

We rijden door een sneeuwstorm naar huis.Het is de eerste sneeuw sinds 2 jaar.

Het ziet er prachtig uit,alle viezigheid onder een wit kleed verborgen. Het enige wat je hoort is de motor van de auto en af en toe een stormvlaag. Het is glad, dus rijden we rustigjes aan.

Ondanks dat je extra moet uitkijken, geniet ik van de witte bomen en landerijen.

Ze zijn daarboven een beetje in de war, kerstmis was gisteren.

Raar eigenlijk, we kijken reikhalzend uit naar een witte kerst, daarna zeuren we al dat het warm water mag regenen.

Al bij de eerste vlokjes vergeten we onmiddelijk onze kindertijd. Sneeuwballen gooien en sleetje rijden wordt meteen iets voor imbecielen die niet aan het ongemak van onze oudere medenmens denken. Vanaf 1 januari mag je geen oudjes meer zeggen, anders had ik dit wel gedaan. Ga achter de geraniums zitten en kijk naar de spelende kinderen met rode konen en uitbundige pret. Misschien worden we dan  weer een beetje kind en denken we terug aan die jaren dat we zelf nog sneeuwpret hadden. Vraag de buren maar om voor 1 keer de boodschappen te doen. Of de stoep te vegen.

Laat mij deze winter nog maar een paar keer genieten. Met rode konen.

 

 

 

 

afscheid

04 MAY 2014 - 0 REACTIES

Het was een zwoele avond, zo rond 19.00 uur. Dokter Frank had dienst, maar was met zijn kinderen een rondje gaan toeren in de polder. Zo vaak hebben we hier geen stralend weer. Mevrouw Frank deed de deur open voor een mevrouw en een meneer. De man was flink in zijn arm gebeten door een hond. Mevrouw Frank schrok, hoe kon zij haar eega bereiken? Gsm was zoiets als een afkorting voor gemeentelijke stratenmaker. Ten leste belde ze naar de praktijk van dr. Du Puy, oftewel dr. De Puu. Maar die was naar nóg zwoelere oorden vertrokken. Dan maar zijn plaatsvervanger. De gebetene was ongeveer zijn eerste patiënt. Dé kans van zijn leven, dat, waar hij jaren voor had zitten studeren, in de praktijk te brengen. Hij zag er uit als een studentje, net droog achter de oren. Op de fiets. Een auto was voor de toekomst Hij bekeek de wond en wilde de paalsteek oefenen. Mevrouw Frank had geen idee waar naald en draad te vinden was. Het naaimandje was nergens te vinden. Ze werd wat nerveus en stak ook onze kersverse dokter aan. Die stond te uh-en en wat doen we nu-en. De mevrouw die was meegekomen zei : bel Sluiskil maar dat we er aan komen. dr. Widdeshoven werd van de tennisbaan geplukt. De deur van de OK stond open, mevrouw had een feestelijk zicht op de korte broek en blote kuiten van de chirurg. Ach, men keek niet zo nauw. Met dat studentje is het helemaal goed gekomen, met de paalsteek ook. Ik vraag me alleen maar af, heeft hij die fiets nog?

geluk zit in 2 kleine mannetjes

01 MAY 2014 - 3 REACTIES

Eindelijk is het zo ver. 

Vol spanning staan we te wachten op Schiphol. We zijn met een grote groep. Familie en vrienden. De knuffels puilen uit het cadeaupapier. De camera's in de aanslag. Goh, wat duurt wachten toch lang. Zien we ze nu in de verte? Nee, het zijn de andere geluksvogels. Die hebben ook een kindje uit China opgehaald. Ze waren met vier stellen. De band tussen hen is in die drie weken gegroeid. Hun gezichten stralen. Vol trots laten ze hun telg zien. Mooie kinderen zijn het. Dan komen eindelijk onze kleinzoons aan, bovenop de bagagekar. De tranen vloeien overvloedig. Ik krijg een brok in mijn keel. Ik til Kasper van de bagagekar en knuffel hem eens flink. Tenslotte gaat nu alle aandacht even naar zijn nieuwe broertje. Hij is nu de grote broer, prachtig vindt hij het. In de toekomst zal er vast nog wel eens  gezond gebakkeleid worden om het speelgoed. We  mogen Yong eigenlijk nog niet aanraken. Maar hij kijkt heel open naar al die mensen. En ja, na een tijdje krijg ik een lach, en opa ook. 

Dat belooft veel goeds voor de toekomst.

We kunnen niet wachten tot de twee jongens komen logeren. Tot die tijd moeten we ze een beetje met rust laten.

Meer berichten
 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.