inkijkje

vrouwenkul, een vrolijke kijk op het leven.

VISWEDSTRIJD VOOR DAMES

0 reacties

Vandaag was officieel de eerste wedstrijd voor de dames van onze visclub.

Prachtig weer, zonnetje, fijn briesje.

De meisjes waren allemaal op tijd, natuurlijk.

Sommigen hadden hun gemaal meegenomen voor het sjouwwerk.

Ondergetekende deed alles zelf in en uit de fietskar.

Eerst even gezellig babbelen. We hadden toch tijd genoeg. Hier en daar werden er wat kleinkind-foto's uitgewisseld.

Ik begon aan mijn gym-oefeningen voor deze dag. Het op en neer klimmen naar de lager gelegen steiger.

Mijn mede-visseressen lieten dat, geheel in stijl, aan hun eega's over. Dan de spullen maar in orde maken.

Water bij het voer, wat maden erin. Doos maden uit de zon.

Hengel in orde maken. De top van de hengel was nergens te bekennen. Ik had hem net nog in mijn handen gehad.

Ik gluurde door de mazen van de steiger. Ja, daar lag hij.

Door de droogte van de laatste tijd, was de waterstand nogal laag. De mazen van de steiger waren van die mooie blokjes.

ik zag het patroon al voor de rest van de week in mijn knien staan. En dan is het handig, als de visseres naast je, haar eega mee heeft.

Als een galante heer, ging hij op zijn knieen en viste de top uit het water. Dank dank dank

De lijn op maat maken. oei, even zei ik iets, wat niet hoort op zondag. De haak zat dwars door mijn vinger. Ik zuchte en loste het dit maal zelf op.

We zaten er klaar voor, de strijd kon beginnen. Mijn buurvrouw ving de eerste minuut al vis. Nou, dat begon al goed.

Een nieuwe made dan maar. Ik haalde mijn hengel op en een windvlaag joeg hem in het leefnet. Voor de tweede keer zei in iets onzondags. Ik riep de galante heer nogmaals. Deze beet de lijn door en zette er een nieuw, piepklein haakje aan.

Ik gooide in, en jawel, IK HAD BEET. Uhh, de haak zat ergens verborgen. Wederom hielp de galante heer, hij had toch niks beters te doen, een nieuwe haak dan maar.

Ik had weer beet. De lijn werd de plompeblaren ingetrokken. Dag vis, dag lijn, dag helemaal opnieuw beginnen.

Nu heb ik het geluk, altijd een fan te hebben. De jongeman is 85, schuifelt achter een rollator en komt altijd achter me zitten. Soms geeft hij een aanwijzing, ook altijd even een babbeltje.

Je herkent hem aan zijn oorbellen. Hij heeft 2 gehoorapparaten model buitenslak. Van die grote, ouderwetse dingen. Hij heeft nieuwe, ze moesten ze over de grens bestellen. spierwit.

Als er een wedstrijd is en ik doe mee, maakt hij altijd verse koffie. met de hand gezet. echt lekker.

Dan worden er op het zitje van de rollator 2 kommen gezet. tot voor kort had hij kopjes en schoteltjes. Dan dronk ik zijn koffie met de pink omhoog. Naast de kommen komt een suikerpot ( zoetjes is voor watjes ) en een flesje koffiemelk.

Als alles klaar staat, wordt je geroepen, dan komt een witte papieren zak uit de tas, de koffiekoeken.

Hij gaat op tijd naar huis, de tour kijken.

2 steigers verder horen we een grote plons. Een grote vis, valt vlak voor de steiger, terug het water in.

Naast me is de visseres haar hele lijn kwijt, Van de hengel geschoten.

Nadat ze een mooie rietvoorn heeft gevangen, komt de plaatselijke fotograaf even een kiekje maken. De vis wordt terug gezet. Naast het leefnet. Die telt dus niet meer mee. Gelukkig hebben we de foto's nog.

Het was een hele, vooral gezellige, middag.

We kijken allemaal uit naar de volgende wedstrijd.

 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.