inkijkje

vrouwenkul, een vrolijke kijk op het leven.

afscheid

0 reacties

Het was een zwoele avond, zo rond 19.00 uur. Dokter Frank had dienst, maar was met zijn kinderen een rondje gaan toeren in de polder. Zo vaak hebben we hier geen stralend weer. Mevrouw Frank deed de deur open voor een mevrouw en een meneer. De man was flink in zijn arm gebeten door een hond. Mevrouw Frank schrok, hoe kon zij haar eega bereiken? Gsm was zoiets als een afkorting voor gemeentelijke stratenmaker. Ten leste belde ze naar de praktijk van dr. Du Puy, oftewel dr. De Puu. Maar die was naar nóg zwoelere oorden vertrokken. Dan maar zijn plaatsvervanger. De gebetene was ongeveer zijn eerste patiënt. Dé kans van zijn leven, dat, waar hij jaren voor had zitten studeren, in de praktijk te brengen. Hij zag er uit als een studentje, net droog achter de oren. Op de fiets. Een auto was voor de toekomst Hij bekeek de wond en wilde de paalsteek oefenen. Mevrouw Frank had geen idee waar naald en draad te vinden was. Het naaimandje was nergens te vinden. Ze werd wat nerveus en stak ook onze kersverse dokter aan. Die stond te uh-en en wat doen we nu-en. De mevrouw die was meegekomen zei : bel Sluiskil maar dat we er aan komen. dr. Widdeshoven werd van de tennisbaan geplukt. De deur van de OK stond open, mevrouw had een feestelijk zicht op de korte broek en blote kuiten van de chirurg. Ach, men keek niet zo nauw. Met dat studentje is het helemaal goed gekomen, met de paalsteek ook. Ik vraag me alleen maar af, heeft hij die fiets nog?

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.