GAL: Oeh! Bitter!

Feest voor de Geest

Paddo's

0 reacties

Omdat het paddoverbod voor de deur staat leek het me aantrekkelijk eens een tripreport van mezelf te plaatsen. Het is een lang verhaal, maar leest vrij makkelijk. Het is de versie die ik opstuurde naar een vriendin nadat ze naar m'n ervaringen had gevraagd, zij is dan ook degene die hier en daar met 'je' en 'jou' wordt aangesproken, maar wees alstublieft zo vriendelijk uzelf in het verhaal te betrekken.

Nog één kleine uitleg over de SET en SETTING waarin we tripten (HEEL belangrijke zaken voor een tripper): Ik tripte met Bram, dat is wel zo'n beetje m'n beste vriend, of toch in ieder geval iemand waar ik me altijd goed bij voel. We tripten bij hem thuis. Hij woont in een studentenflat nabij Amsterdam op de begane grond (veilig) en heeft een ruime woonkamer/keuken waar we lekker op de banken kunnen chillen, en die bovendien vrolijk is ingericht met slingers e.d.. Wanneer één van ons even alleen wilt zijn (meestal ben ik dat; met mensen in de buurt vind ik het soms moeilijk m'n mond te houden, terwijl zwijgen juist zo zalig is tijdens een trip) kan hij zich terugtrekken op Brams kamer en daar lekker muziek luisteren. Daar gaan we:

 De Trip

 Zoals ik al had verteld zou ik met Bram en Gavin gaan trippen bij Gavin thuis: hij heeft z'n keuken ingericht als schildersattelier en daar zouden we wel even flink gaan huishouden. Bovendien heeft hij zo'n blitse grondlamp van Philips met verschillende LEDjes erin waarmeeje dus de kamer kan vullen met alle mogelijke kleuren die je je maar voor kunt stellen. Dit zou ons ook van een boel positieve vibraties kunnen voorzien.
 
Aan mij was de taak opgedragen om vantevoren even de stad in te gaan en 3 porties 'Hawaiiaanse' te halen. Paddo's heb je in verschillende soorten en de Hawaiiaanse staan er om bekend dat zij vrij sterk zijn en zeker de meest visuele ervaring opwekken, in tegenstelling tot bv. de colombiaanse, een soort van middelmatige sterkte waarvan ik gehoord heb dat hij een wat strengere en soberdere trip geeft. Wij zijn nogal van de maffe lolligheid met leuke visuele dingetjes om te bekijken en dan zijn de hawaiiaanse dus ideaal. (verplichte waarschuwing: Ik spreek altijd zeer positief en met veel liefde over psychedelica, maar het zijn geen stofjes voor iedereen en zeker niet voor ieder moment, want als het fout gaat, gaat het ook goed fout! Dus laat je niet verleiden om zelf een keer paddo's te gebruiken (ookal is het maar een klein beetje van een laag-potente soort) door mijn verhalen maar lees je van te voren goed in!)
 
Ik had de paddo's dus gehaald maar werd later die middag door Bram gebeld dat Gavin naar centerparks was gekidnapt door zijn vrienden en niet meer mee zou doen. Jammer, maar niet onoverkommelijk. Bram en ik hadden nog niet met z'n 2en getript en dit werd dus een mooie gelegenheid om dat eens te proberen.
 
's Avonds eerst bij bram een lichte maaltijd gegeten (alhoewel het ook zou kunnen dat ik thuis heb gegeten), een jointje gerookt, en toen we het gevoel hadden dat ons eten al aardig verteerd was zijn we de paddo's gaan bereiden. Bram eet ze altijd rauw en ik zet er thee van omdat ze nog wel eens zeer ranzig willen zijn. Omdat Gavin niet meedeed hadden we nog een bakje over, waarvan ik de inhoud nog over 2 kopjes heb verdeeld en thee voor ons beiden van heb gezet.
 
Om een uurtje of 10 hadden we beiden onze portie op. Het eerste kwartier kan je er nog wel es misselijk van worden dus met de rest van de thee wachtten we nog maar even. Alles ging goed en toen bij mij na ong. 20 minuten de eerste symptomen van een trip begonnen op te treden (ik wordt altijd nogal zenuwachtig, rusteloos en voel een vreemde, electrisch-achtige spanning in mijn ledematen) namen we ook de rest van de thee tot ons. Het feest kon beginnen.
 
Dit is het dikgedrukte kopje van het werkelijke tripreport
We zaten tv te kijken, comedy central. Maar op een gegeven moment wordt dat steeds moeilijker te volgen. Ik had hier en daar al een subtiele visuele verandering waargenomen (kleuren in de kamer waren intenser geworden, schaduwen dieper, en de beweging van m'n vingers zag er soms een beetje schokkerig uit) en ik had genoeg van de spanning in mijn ledematen. Het was op dit punt, nog geen halfuurtje na het nemen van de paddo's, dat ik begon te voelen hoe volledig en dramatisch de wereld verandert tijdens een trip, dat je daar waarschijnlijk nooit aan went. Omdat de spanning eruit moest zetten we TMF op en schonken onszelf wat ranja in. De cheap-ass dansvideo'tjes die ze 's avonds op TMF uitzenden zijn ideaal voor een trip. Je lacht je kapot om de overdreven sexy aangeklede vrouwen en beseft hoe belachelijk de dansjes zijn die ze opvoeren. Zelf hadden we veel energie (meestal is dat niet zo bij een paddotrip) en begonnen we ook lekker door Bram's keuken/woonkamer te dansen, de pret was begonnen.
 
Vanaf dat moment zou de gekte in sneltreinvaart toenemen en een hoogtepunt bereiken. Nadat we begonnen met dansen verdween alle spanning vrij snel maar gelijkmatig uit mijn lijf en ik werd daarbij erg ontspannen. Het opnieuw in de trip belanden voelde als thuiskomen, een ietwat melancholisch maar overwegend heel prettig en ontspannen gevoel. Vanaf dit punt kan ik eigenlijk alleen nog maar anekdotisch vertellen aangezien 1: je je vooral wat rustiger houdt en veel tijd besteed aan rustig rare gesprekken voeren en het opnemen van je omgeving en 2: omdat je gevoel voor tijd langzaam totaal verdwijnt (klokken blijven leesbaar, maar je kan de tijd die je afleest maar heel moeilijk interpreteren. De tijd vertraagt letterlijk, in je hoofd gaat alles vrij snel en je indrukken zijn intens).
 
Kleuren waren onmogelijk overdonderend geworden; zelfs het meest fletse lichtgeel waar de muren van de gang mee waren beschilderd, waren een diep oker geworden, alle kleuren waren verzadigd. Subtiele schaduwen waren diep en hadden een mysterieuze kwaliteit. De schaduwen van vlaggetjes, kerstverlichting en spijlen van boekenkasten strekten zich in lengte EN diepte uit en leken van de energie te zinderen, soms hingen er in de hoeken van de kamer flarden schaduwen die op spinnewebben of hangend plantenmateriaal leken. Alles met een patroon (van 6 keukenkastjes op een rij tot feestvlaggetjes en bladeren aan een plant) leek te bewegen en zichzelf te vermenigvuldigen op z'n oppervlak, hoeveel keukenkastjes waren er nu uiteindelijk? Groeiden er zo snel bladeren uit een levende plant? Als trage groene vlammen strekten zij zich uit de stengels en takjes, krulden naar binnen en verdwenen weer. Bij nadere bestudering was ook het goedkope, enigzins gevlamde linoleum op de vloer al niet meer in orde; De kleurverschillen in de vloerbedekking smolten samen tot zich plaatselijk kleine riviertjes en meertjes van verschillende soorten blauw vormden.
 
De temperatuur in de keuken leek hoog, de lucht vochtig. De stilte was aangenaam en vergelijkbaar met het horen van de gesmoorde geluiden in een dicht bos. Het gezoem van de koelkast en het stromen van het water in leidingen in de muur gaf de stilte iets ademends en drukkends. Net als kleuren werden ook geluiden verzadigd, ze waren niet alleen duidelijker maar vooral beter gevuld, maar de auditieve vervormingen gaan lang niet zo ver als de visuele. Bij mij dan toch niet, Bram vertelt wel eens dat hij zelfs in totale stilte nog allerlei rare muziekjes, fluittoontjes, piepjes en geluidjes hoort tijdens een trip, maar ik heb dat niet.
 
We waren nu ruim een uur bezig denk ik.
 
We waren nog verder de trip ingegaan. Ik ging naar Brams kamer om wat muziek te draaien op zijn stereo. Ik had 3 goede cd's meegenomen; het sublieme 'Geogaddi' van Boards of Canada, de enige muziek die ik ken die je echt een eindje mee kan nemen zoals een goede trip. 'Memories of the Future' van Kode9 & The Spaceape, een dubstep-plaat vol prachtige, minimalistische synthesizermelodietjes bovenop angstig diepe bassen met spaarzame doch zeer penetrante en groovy reggae-percussie. 'Untilted' (niet 'Untitled') van Autechre, een experimentele electronica plaat vol vreemde, kleine, mechanische knettergeluiden en afwijkende, rollende ritmes. Ik weet niet meer welke plaat ik opzette, maar ik denk die van Boards of Canada. Ik lag op de vloer naar het plafond te kijken, waar alleen Bram's ronde lamp te zien was die als een zon z'n stralen over het plaffond deed kronkelen, en de hoeken van het plaffond, die fractals van zichzelf naar de zon toestuurden. De muziek was intens, maar ik moet zeggen dat ik op dat moment voornamelijk visueel gefocussed was.
 
Bram had in de keuken een jointje zitten draaien (de vorige had ik met heel veel pijn en moeite gedraaid [want ja, het gevoel in je vingertoppen is enorm versterkt en toch onnauwkeurig, als je je vloeitje of de shag/wiet beetpakt voel je het ook op andere plekken van je hand en ook als je eigenlijk niets vast hebt, HANDIG!] en vervolgens had Bram 'm rucksightlos in z'n eentje helemaal opgerookt terwijl ik erbij zat maar niks door had). Bram kwam de kamer binnen waar ik nog steeds op de grond lag. We gingen eerst dansen en dan die joint roken. Bram ging op z'n bank zitten, ik op z'n bureaustoel. Bram's kleren die hij aan had, de kleren op de bank waar hij tussen zat en de bank zelf kregen allemaal dezelfde bruine kleur. Bram was in de bank verzonken en z'n armen, hoofd en benen staken eruit. Hij had z'n bank aan. Van een joint merk je overigens vrijwel niets tijdens een trip, maar de rook die er vanaf komt maakt de meest magische vormen die zich eindeloos door de lucht lijken voort te planten en uit te strekken. Er is 10 keer zoveel rook als normaal.
 
Uiteindelijk eindigde de scene in Bram's slaapkamer ermee dat ik met m'n broek op m'n enkels, face down/ass up op de grond zat en naar patroontjes op de linoleum vloer aan het kijken was, terwijl ik met de schaduwen onder z'n bed aan het spelen was. Bram was met een Michelle aan het chatten op de pc, een 'scharrel' van hem vorig jaar, aardig meisje. Hij zei dat Michelle vroeg hoe IK (paul) wist dat ZIJ (bram en michelle) zulke goede seks hadden. Ik sta op en typ in het chatvenster: 'Hallo, ik ben Paul, maar Bram en ik weten hetzelfde... Je praat niet met twee personen, maar met één' want ja, dat was de waarheid. Waarop we volgens mij naar de keuken gingen.
 
Daar ben ik met m'n broek nog steeds op m'n enkels een discussie aangegaan met één van Bram's Ghanese buren (ik had nog wel m'n onderbroek aan, maak je geen zorgen) over of zij eigenlijk echt was of een hallucinatie, want ze was toch wel al erg onwaarschijnlijk lang aan het koken moet ik zeggen. Ze was echt, hield ze stug vol. Toen ik vervolgens met een oerkreet de keuken in sprong met de stok van een zwabber voor me uitgestoken als een lans, werd ze toch even bang, maar toen ik er vervolgens mee begon te dansen vond ze het wel weer in orde. Op de bank hadden Bram, de buurvrouw en ik een discussie over het afvuren van verkeerd geadresseerde taalbubbels uit ons linguistisch kannon, oftewel: waarom ze geen Nederlands sprak. Waarna ik de vlucht van een taalbalonnetje uit m'n mond voordeed met m'n handen.
 
Terug op Brams kamer, we zouden naar buiten gaan.
 
Eerst allebei een stropdas om uiteraard, en een jas aan, en m'n broek terug rond m'n middel.
 
Buiten was het fijn en donker. We hoorden de hele avond al muziek en hadden gekke mensen rond zien rennen buiten in witte gewaden en we wilden nu wel eens weten wat er eigenlijk aan de hand was. Er bleek een feestje op de 5e verdieping. Eerst even op het picknickbankje op een grasveldje naar de flats kijken. Achter de ramen verschenen donkere silhouetten die onze kant op keken, er waren zelfs een paar skateboarders bezig op de trappen in het trappenhuis zo te zien! We gingen naar het feestje. Op weg naar binnen kwamen er een boel mensen langsgelopen die de flat in gingen waarvan ik volhield dat zoveel mensen niet op dit uur naar binnen zouden gaan en dat ik ze volgens mij hallucineerde. Ik raakte er één of twee aan om te kijken of ze echt waren.
 
Met de lift naar de 12e verdieping. Duurde eindeloos. Daar aangekomen: spuitsneeuw op de ramen in het trappenhuis. Dat hadden die witte mensen natuurlijk gedaan daarnet! Ik rook de spuitsneeuw heel duidelijk, hij was nog vers en gaf af op je m'n vingers. De geur van de oplosmiddelen in het witte chemische goedje was intens en prikkelde m'n reukepitheel zo erg dat ik er bijna van moest nietzschen (haha)(nog grappiger is dat toen we later op de avond, na onze trip, terugkwamen, erachter kwamen dat het al hele oude spuitsneeuw was die er al weken zat (zo vertelde ons een bewoner van de 12e verdieping). Desondanks had ik 'm geroken, en het was geen wasbenzine, lijm of spiritus dat ik had geroken, maar spuitsneeuw, in volledig pallet en timbre, spuitsneeuw).
 
We daalden via de trappen af naar de 5e verdieping waar het feestje waarschijnlijk was. Iedere keer als we op een verdieping lager kwamen moesten we naar de andere kant van de verdieping voor de volgende trap omlaag. De reis leek eindeloos, en ik voelde me als zo'n figuurtje in een tekening van Escher dat een trap afloopt die tegelijkertijd omhoog terugvoert, naar de vloer op het plaffond, ik liep trappen af in m'n eigen hoofd en raakte hoe langer hoe meer in trance van het afdalen. Achter de ruiten van de deuren die toegang gaven tot de verschillende gangen zag ik mariabeelden, en verwijzingen naar het grote feest dat op de 5e verdieping gaande was.
 
Uiteindelijk bleek het feest op de 3e verdieping te zijn. Daar aangekomen maakten we een praatje met een dame die daar woonde en legden we uit dat we aan het spacen waren. 'Daar ging zij niet over', zei ze. Wij moesten daar om lachen. Er kwamen nog een boel mensen naar buiten uit de gang naar het trappenhuis en het werd een beetje vervelend druk naar onze smaak. Er was een ongelooflijk lelijke gozer die perfect een brommer na kon doen, 2 hele vervelende wijven die 1: lelijk waren, 2: een lelijke stem hadden, 3: een beetje vervelend deden tegen ons, heel druk enzo. Duidelijk niet bezig met het uitzenden van positieve vibraties. Een laatste dame was duidelijk wel heel erg geconcentreerd op het uitzenden van positieve vibraties. Naast de vrouw in de deuropening (die 'er niet over ging') stond namelijk een slanke jongedame van een jaar of 20, ong. 1.65m. Ze had knaloranje haar, een beetje sproetjes, een kleine mond met volle lippen die glimlachten en grote ogen. Ze droeg een knalgroen vestje over een groen jurkje met een veel te diep uitgesneden decolleté waaruit twee royale vrouwelijke rondingen ons toelonkten. Ze knipoogde naar ons. Wij werden gek en hebben naar haar staan staren zoals uitgehongerde gevangenen vanuit hun cel naar een feestmaal zouden staren; ongegeneerd gefascineerd met enorme ogen. Toen werden we plotsklaps de gang ingesleurd omdat we wel welkom waren en er was gratis bier en muziek en er waren in die gang nog meer mensen en ze waren allemaal onooglijk lelijk (behalve ZIJ! Ik weet zeker dat we nog sneller hysterisch weg waren gerend als zij er niet was geweest, want zij was de enige die bij de deur onze aandacht had vastgehouden. Tot op heden is de herinnering aan haar een heerlijkheid, een aanblik van een vluchtige godin) en ze zonden ook nog eens allemaal onbevatbare hoeveelheden zeer negatieve vibraties uit. WEGWEZEN. Ik verontschuldigde me nog vriendelijk met 'bedankt maar dit lijkt mij niet zo'n goed idee, ik space 'm iets te hard' en elleboogde me een weg naar het trappenhuis. Bram volgde en we werden met rust gelaten.
 
Verder naar beneden gegaan, met nog wat muziek het laatste halfuurtje rustig uitgetript en een jointje gerookt. Nagepraat. Ik voelde hoe de trip weer net zo snel aan het eindigen was als hij begonnen was. Een golf melancholie sloeg over me heen, intense heimwee, liefdesverdriet, je bent 5 jaar en iemand gaat op je favoriete stuk speelgoed staan, maar ik kon bevatten dat het noodzakelijk was. Dat het mooi was geweest. Een uur geleden had het leven niets meer geleken dan een vervelend interval tussen opeenvolgende trips, maar nu de werkelijkheid weer vorm kreeg, voelde de onafhankelijkheid en lichamelijke bewegingsvrijheid weer geruststellend. De grote melancholie nam snel af en ik voelde me rustig, enorm verwonderd en voldaan. Daarna de hort op met Bram's fotocamera om foto's te maken van de plekken waar we tijdens de trip geweest waren (sommige zijn aardig gelukt!), nog even met wat mensen in en om de flat gepraat, een jointje gerookt en gaan slapen.
 
Ik moet zeggen dat dit wel de raarste en heftigste trip was die ik tot nu toe heb gemaakt, maar dat kwam natuurlijk door die anderhalve portie die we allebei ophadden. De eerste trip met Bram en Lobke was minder heftig, maar een stuk intiemer en persoonlijker bijvoorbeeld.
 
Hopelijk heb je er een beetje lol aan beleefd en vond je het boeiend om te lezen. Het is erg moeilijk iets zinnigs over een trip te zeggen. Het doet heel veel met je, het gooit je emoties en gedachten nog veel meer om dan alles wat er BUITEN jezelf gebeurt. Het visuele aspect is maar één piep- piepklein deeltje van de trip, maar als ik de mentale aspecten goed aan je zou willen uiteenzetten, zou dat net zo onmogelijk zijn als uitleggen wat de kleur 'groen' is aan een blinde, echt, dat is de enige uitleg die ik je kan geven verder. Als je echt geïnteresseerd bent moet je het boek van Aldous Huxley eens lezen: 'The Doors of Perception'. Het is een klein en kernachtig boek over zijn ervaring met mescaline en hij beschrijft subliem, met grote menselijkheid en intellectualiteit, de betekenis en zelfs noodzaak van de Visionaire Ervaring en bovendien de ervaring zelf (zoals ik nu ook heb gepoogd). Je kan het boek overal vinden voor een tientje gok ik.
 
If the doors of perception were cleansed everything would appear to man as it is, infinite. - William Blake

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.