Hallo, hier Aarde

Wat is de oorsprong van onze gedachten, gevoelens en overtuigingen? Dat is de centrale vraag op de blog Hallo, hier Aarde. Vanuit de cultuurgeschiedenis probeer ik te achterhalen wat de herkomst is van onze culturele gebruiken, spirituele en religieuze denkbeelden en de psyche van de mens. De meeste artikelen zijn voorzien van door mijzelf gemaakte tekeningen, schilderijen of foto's. Onder de link Index vindt u een overzichtspagina met alle onderwerpen die op Hallo, hier Aarde aan bod zijn gekomen. Copyright Esther Hoff.

Off grid

0 reacties

No 244

Illustratie: Kinderfoto van mezelf met een gedicht uit 1990: ‘De tijd is nog niet rijp. Overstappen naar dat andere deel van de wereld. Hunkerend, verlangend, naar de wijde vrijheid. Het helder gele licht. De geluidloze stilte. Op een dag, op een dag. Vaarwel clowns, met jullie humorloze lach.’

Zoals de lezers van mijn blog misschien wel hebben gemerkt, is de frequentie waarmee ik mijn blogartikelen publiceer afgenomen. Dat heeft een reden: ik wil weg uit Het Systeem. Hoe pak ik dat aan?

Weg van het Indoctrinatie Systeem

Zolang als ik me kan herinneren wilde ik maar één ding: weg! Ik ben opgegroeid in armoede. Wij hadden zogezegd geen luis om dood te doen, uit pure frustratie doodden we dan maar elkaars ziel. Mijn ouders probeerden te ontkomen aan de Calvinistische maatschappelijke waarden en normen van hun ouders en dat deden ze door alles te doen wat de God van hun ouders verboden had. Ze gedroegen zich egoïstisch, recalcitrant, manipulatief, agressief, zelfdestructief en vernietigend. Daarmee ageerden zij tegen de gevestigde orde. Dat je regels breekt kan ik begrijpen, zeker als de gevestigde orde je naar de keel vliegt en je geen enkele ruimte laat om je hart te volgen en jezelf tot uitdrukking te brengen. Maar onze vrijgevochten ouders zijn tevens de generatie die gelijktijdig, vanaf het moment dat ze zelf kinderen kregen, juist volgens het boekje wilde leven. Dat resulteerde erin dat zij van hun kinderen verwachtten dat die zich keurig aan de Calvinistische gevestigde orde hielden, terwijl zijzelf hun kinderen en de maatschappij geen enkele zekerheid konden bieden. De kinderen van deze generatie kwamen terecht in een volledig kunstmatige wereld, met geen enkele sociale zekerheid, die torenhoge eisen aan hen stelden. De kinderen droegen de hele wereld op hun schouders, terwijl hun ouders vegeteerden op hun flower power lang leve de vrijheid levenshouding. Onze ouders hielden naar de buitenwereld de schone schijn op. Met een fles wijn in de ene hand en de zweep in de andere, geselden ze ons met de religieuze opvattingen waar ze zelf schijt aan hadden. Pronkzuchtig, zelfvoldaan, aardslui en meesters in manipuleren. De flower power levensstijl van mijn ouders was in feite een off grid bestaan. Zij trokken zich gewoon niets aan van het systeem. Als ze geld hadden, gaven ze het uit aan lust, zoals drank, kleren, elektrische apparatuur en ander uiterlijk vertoon. Ze consumeerden gulzig van de overvloed, die de door hen zo aanbeden Amerikaanse vrijheidseconomie met scheepsladingen tegelijk binnen werd gebracht. Mijn ouders hadden geen enkel begrip voor het verdriet van mijn ziel om het vernietigen van de natuur die dat tot gevolg had. De zweep erover, een schop onder je kont en boeten voor je ondankbaarheid. Ik wilde maar één ding: weg!

Off Grip

Inmiddels is de gehele maatschappij zo geworden. Ondanks de inspanningen van mijn generatie iedereen bewuster te maken van het milieu en het belang van de natuur. Alsof wij geen enkele zeggenschap over ons leven hebben, drukten onze ouders hun wereld met grof geweld door onze strot. De ouders van mijn generatiegenoten en die van mijzelf zijn nu tachtigplussers en de een na de ander overlijdt. Wij zijn nu de oudste generatie van onze families. Dat is een raar besef. We hebben van onze ouders een wereld geërfd die hun karakter en levenshouding weerspiegelt: egocentrisch, agressief, vernietigend en op geld en luxe gericht. Het is een droomwereld, volkomen kunstmatig, plooibaar en maakbaar, virtueel en irreëel. Hun wereld is onnatuurlijk en onbezield; de schade die zij aanricht is alomtegenwoordig en almachtig. En zoals zij ons van jongs af aan hebben bijgebracht, houden zij ons daarvoor verantwoordelijk.

Ik ben een kind van mijn generatie: tot in het diepst van mijn ziel één met de Aarde en de Natuur. Ik ben intuïtief, vindingrijk en creatief en leergierig als het om de natuur gaat. De Natuur is mijn God en Godin en ik ben hun eeuwige Kind. De God en Godin vervullen het oer-verlangen naar een vader en moeder die ik nooit heb gehad. Ik ben me daarvan bewust, wat mijn waarheid versterkt. Dat is mijn realiteit, daar leef ik voor, dat is wie ik ben, het rechtvaardigt mijn bestaan, evenals dat van het wezen mens in het algemeen. De hele Natuur is bezield en wij zijn één. Ik geef niets om tijd, om winkels, om geld, om sociaal maatschappelijke successen, macht, aanzien, titels en namen. Al deze emotionele uitwassen, die onze ouders voortdreef en waarop de huidige wereld is gebouwd, hebben voor mij geen enkel bestaansrecht. Hoe irritant en onrechtvaardig is het dan, dat ons geen kans wordt gelaten onze eigen wereld te scheppen. Ik weiger deze erfenis te aanvaarden! En dat is de dieper liggende reden waarom ik weg wil. Als je je wilt losmaken uit het systeem, wil je dus niet zozeer off grid, maar off grip van de realiteit van je eigen ouders.     

Mijn droomwens

Ik had als kind niet eens een eigen kamer, zelfs geen bed, eten of schone kleren. Wij wasten ons in een teil en plasten op een potje dat je buiten leeggoot. We aten wat er na de oogst op het land bleef liggen. Op een dag kregen mijn broer en ik ieder een stukje grond van 1 bij 2 meter in de achtertuin, waarop we een moestuintje mochten aanleggen. Ik spitte de grond om en harkte haar netjes aan en las op school boekjes over eetbare gewassen en hoe die groeiden. In mijn fantasie werd het lapje grond steeds groter, zodat er ook een eigen huisje op paste. Ik bedacht wat er in het huisje moest zijn om erin te kunnen leven. Zo bouwde ik als achtjarige urenlang in mijn hoofd aan mijn veilige plekje op de wereld. Dit ben ik mijn hele leven lang blijven doen. Van elke situatie waar ik gedurende mijn leven in terecht kwam, maakte ik in gedachte een zelfvoorzienende wereld, met daarin een veilige plek in de vorm van een huisje. Daarin losten problemen op in mogelijkheden. Ik kan werkelijk overal een zelfvoorzienende woning van maken. Er bestaan geen problemen, er bestaan alleen maar mogelijkheden.

Wordt vervolgd

Nu ik 52 jaar ben, is het nu of nooit. Dus ben ik al anderhalf jaar intensief aan het zoeken naar een manier om eindelijk aan de waanzin van deze wereld te ontsnappen. Mijn zoektocht voert langs alle facetten van het off grid leven. Zowel praktisch als mentaal, op een diepgaander niveau dan op internet te vinden is. Omdat jullie niet van lange teksten houden, heb ik de verzamelde informatie in stukken geknipt, waarvan ik elke keer een deel zal publiceren. Ga je zelf off grid leven en heb je een goede tip, dan hoor ik het graag!

Index: http://www.zeelandnet.nl/weblog/17xiq/bericht/223723 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.