'DEnK_A@N_JeZeLF'' VerZorging,VoeDing,ZiekTen,enZ'

Communities

ZeelandNet

'DEnK_A@N_JeZeLF'' VerZorging,VoeDing,ZiekTen,enZ'

eeN CoMMuNiTy MeT VaNaLLeS oVeR Je GeZoNDHeiD

349.748 bezoekers 80 leden Log in

---


Een baby kent zijn moeder niet

Een pasgeboren baby heeft er geen idee van dat zijn moeder zijn moeder is. En als hij haar eenmaal kent, moet hij zich weer van haar losmaken. Want ooit gaat hij op kamers. De eerste stapjes naar zelfstandigheid worden in zijn eerste twee levensjaren gezet. Enkele hoogtepunten uit dit grote avontuur.

Volgens deskundigen heeft een baby nauwelijks een idee wie er boven zijn wiegje staat en hem in zijn armen neemt. Als zijn buikje knort, zijn billetjes nat zijn of als hij bibberend van de kou in zijn bedje ligt, zet hij een keel op en ja hoor, daar is een borst, een fles, een schone luier of een beschermend stel armen om hem te verwarmen. Een vage sensatie van angst, woede of mateloos verlangen gaat over in een diep gevoel van vrede, geluk en zaligheid. Maar wie daar verantwoordelijk voor is? Een pasgeboren baby kent geen verschil tussen ik en niet-ik. Dat verandert pas wanneer zijn hersenen zich verder ontwikkelen en hij allerlei indrukken en vage voorstellingen met elkaar in verband brengt waardoor hij in de gaten krijgt, dat hij invloed kan uitoefenen op zijn omgeving ? en dat hij iemand is. Dan zet hij zijn eerste stapjes op de lange weg van volkomen afhankelijkheid naar het op eigen benen staan.

 

Verwend kind

Een baby gaat langzaamaan beseffen dat hij zélf dat kleine handje beweegt, en dat er iemand in beeld verschijnt als hij een keel opzet. Hij begint greep te krijgen op zichzelf en zijn omgeving. En het besef dat hij daartoe in staat is, geeft een groot gevoel van tevredenheid. Hij heeft er ook plezier in als er mensen naar hem lachen.daartoe krijgt de baby een positief beeld van zichzelf.
Als aan deze basisbehoeften voldaan wordt ontwikkeld de baby vertrouwen, de zogenoemde basictrust. En dat basale gevoel van veiligheid zal weer een positieve invloed hebben op hoe hij later in de wereld staat. Ouders hoeven dan ook niet bang te zijn dat ze een verwend kind krijgen als ze hun baby ?zijn zin geven?. Psychologen als Erikson gaan er van uit, dat kinderen hun behoeften pas leren onderdrukken als ze beginnen praten. In die eerste levensfase zijn ze, oneerbiedig gesteld, nog te stom om misbruik te maken van de zorg van hun ouders.

 

Op zichzelf aangewezen.

Natuurlijk staan mamma en pappa niet onmiddellijk klaar als de kleine zich laat horen. Ze staan in de pan te roeren, het zusje van drie heeft haar knie opengehaald of tante Jo vertelt net op dat moment iets heel belangrijks. Van der horst; Dat is frustrerend voor de baby, maar daardoor komt hij er wel achter dat hij soms ook op zichzelf is aangewezen. Daardoor leert hij zelf in slaap te komen, zichzelf te vermaken, uit te stellen en te wachten. Dat is een volgend stapje in het losmakingsproces.

 

Eenkennig.

Als een baby na een maand of zeven, acht ten volle begint te beseffen dat zijn moeder zijn moeder is, wordt hij bang als ze uit het zicht verdwijnt: misschien komt ze niet meer terug! Dat is voor hem namelijk nog alles behalve vanzelfsprekend. Oei, wat een machteloos en angstig gevoel! Hij kan alleen maar afwachten en huilen, zegt van der horst. Wanhopig klampt het kind zich aan mamma vast als hij op haar arm zit; niks wil hij meer van anderen weten. Hij wordt eenkennig. Om grip te krijgen op die angst zoekt de kleine veelal troost bij een knuffel, een speen of een lapje stof. Die dingen fungeren als een soort surrogaatmoeder. Daarom kunnen kleintjes over hun toeren raken als Beer nog thuis ligt terwijl ze bij oma gaan logeren, of wanneer het troostdoekje in de was zit.

 

Lachende opluchting.

Kiekeboe spelen is volgens van der horst een goede manier om angst, dat moeder niet terugkomt, te leren overwinnen. Het is een soort wetenschappelijk onderzoek van het kind om er achter te komen of het hoofd van pappa of mamma weer verschijnt, als het achter een doekje is verdwenen. Zodra het hoofd weer tevoorschijn komt, straalt het gezichtje van de kleine van de opluchting. Het tot vervelens toe weggooien van speelgoed en spenen uit de box of wandelwagen heeft dezelfde functie als het kiekeboe spel. Komen de spulletjes weer terug? Als de baby gaat kruipen, neemt zijn eenkennigheid af. Hij kan nu zelf naar pappa of mamma toe tijgeren! De tijd is aangebroken om op onderzoek uit te gaan.

 

Nee, nee en nog eens nee.

De dreumes leert praten en het lijkt wel of hij alleen nog maar ?nee? kan zeggen. Ergens in het tweede levensjaar breekt de peuterpubertijd aan. Hij wil niet naar bed, hij wil zijn kleren niet uittrekken als hij onder de douche gaat, hij gooit met speelgoed. Niets is leuker dan met de lepel in de pap slaan, maar mamma heeft helaas geen zin om de etensresten van de muur te krabben. Dat geeft dus strijd. Want er zitten grenzen aan die oppositiebehoefte. In een druk winkelcentrum zal hij toch een handje moeten geven, anders raak je hem kwijt. Maar die strijd kun je het beste aangaan als je goed bent uitgerust. Doet hij het om mamma en pappa te pesten? Integendeel, het is juist een sterk moment van zelfbewustzijn, het ontdekken van de eigen wil. Daar gaat hij mede spelen dor zich af te zetten. En op die manier doet een kind een fantastische ontdekking: hij is een eigen persoontje! Hij komt er achter dat hij iets kan en wil. Nog even en hij gaat op kamers.

 

 Een spel voor 0 tot 2 jarigen

 

 

Ik ben ik?!

Benodigdheden:

Spiegel

Rood kleurkrijt

 

Doen

Maak stiekem de neus van uw kind
rood en zet het voor de spiegel.

 

Reactie

Als uw kind jonger is dan 18

maanden , heeft het waarschijnlijk

niet door dat die rode neus in de

spiegel van zichzelf is. Is het ouder,

dan zal het waarschijnlijk zijn eigen

neus pakken.

 

 

Verklaring

Er gaat een tijdje overheen voor

kinderen zo ver zijn dat ze in de

gaten krijgen dat zij het zelf zijn

die ze tegenover zich in de spiegel zien.

 

 

  Baby?s jonger dan drie maanden zijn nog helemaal niet geïnteresseerd in hun spiegelbeeld. Vanaf drie maanden wijzen en grijpen baby?s naar hun spiegelbeeld, maar ze hebben geen flauw benul dat het een weerkaatsing van henzelf is. Vanaf 10 maanden beginnen baby?s het geheim van de spiegel te ontsluieren. Bewegende voorwerpen die ze alleen in de spiegel zien zullen ze proberen te pakken. Tussen 15 en 18 maanden gaan ze op zoek naar dat interessante kindje achter het glas van de spiegel. Voor de ?neustest?slagen ze echter nog niet. Na 18 maanden realiseren ze zich dat die rode neus in de spiegel op hun eigen gezicht zit. Als ze die pakken, zullen ze op de vraag: wie zie je in de spiegel? Naar zichzelf wijzen. Binnen een paar maanden nadat ze voor de neusproef zijn geslaagd, kunnen ze hun eigen voornaam zeggen.

Vanaf ongeveer 26 maanden zeggen ze : ?Ik?