'DEnK_A@N_JeZeLF'' VerZorging,VoeDing,ZiekTen,enZ'

Communities

ZeelandNet

'DEnK_A@N_JeZeLF'' VerZorging,VoeDing,ZiekTen,enZ'

eeN CoMMuNiTy MeT VaNaLLeS oVeR Je GeZoNDHeiD

349.007 bezoekers 80 leden Log in

4. Osteoporose = Botontkalking DEEL 3


     

 

 

Dit is het verhaal van Lotte...

Ze heeft dit ingrijpende verhaal zelf geschreven...

en ik mag het op mijn community zetten...

 

 

 

 

Het is woensdag, 16 April 2003.
Het is al de hele dag zomer.
Het is echt stralend weer buiten.
Het zonnetje schijnt en voor mij kan mijn dag niet meer stuk.

 

Ik had ontzettende zin om 's avonds een wandeling te maken in de bossen met mijn vriend.
Ook hij zag dit wel zitten. Dus na het avond eten spring ik op mijn fiets en rijd ik naar mijn
vriend toe. We lopen naar de bossen en maken daar een hele wandeling. We praten en praten
en hadden het over van alles en nog wat. Die gesprekken die toen zo vanzelfsprekend leken.
Het is nog lekker warm buiten en ik kreeg het nog steeds niet koud, dus we konden nog wel een
stukje verder wandelen. Als ik toen had geweten wat me de volgende dag te wachten stond...
... had ik door blijven lopen... ... blijven lopen... ... tot ik er bij neerviel. Maar op een gegeven moment
zijn we terug gewandeld en ben ik terug naar huis gefietst. Lekker douchen en gaan slapen... ...

Ik werd de volgende dag wakker,
het was 17 April 2003
en was ontzettend vrolijk...
Ik kleed me aan, eet een boterham en ben klaar om te vertrekken naar school.
Start mijn scooter en ik rijdt weg.

Ik kom allemaal mama's tegen die hun kindjes naar school brengen, maar voor de rest was
het nog vrij rustig op straat. Het was nog maar kwart over acht. Ik nader een straat van rechts
en ik weet honderd procent zeker dat ik voor deze straat gestopt ben, ik kijk en zie niks
aankomen, dus ik rijd door, ..............................maar toen gebeurde het...............................

Ik werd geschept door een busje. Ik zag het aankomen, hij reed veel te hard en ik kon het
busje niet meer ontwijken.
Ik kon niks meer doen, als alles maar over me heen laten komen.
Ik hoor een knal...
Ik voel mezelf door de lucht vliegen...
...en ik hoor mezelf roepen...
... toen kwam de plof ...
...mijn vliegkunst werd opgevangen door een lantaarnpaal...
...en ben toen ten val gekomen...
...met mijn één been  en een deel van mijn rug op de stoep...
...mijn ander been in mijn nek...
...en de rest van mijn lichaam lag op straat...
Ik voelde direct een pijn die ik nog nooit gevoeld had en het enige wat ik op dat moment kon
was roepen, roepen om hulp, roepen naar mensen om me te helpen...
...maar niemand die me helpen kon.

De man die me aangereden had, zei, dat ik me niet aan moest stellen, dat ik op moest staan...
... ja, kon ik dat maar, dan was ik naar huis gelopen en was er niks gebeurt.
Na lang wachten, wat voor mij meer dan een eeuwigheid duurde, arriveerde er een dokter.
Het enige wat hij voor mij kon doen was me een spuit geven om kalm te worden...
... maar ik wilde niet kalm worden, ik wilde hulp, iemand die de pijn weg kon nemen...
... en toen arriveerde de ambulance...
Ze gaven me lachgas en een aantal spuiten,
ik voelde mezelf wegvallen, maar dat mocht ik niet, mijn ma was er nog niet...
Waar was mijn mama??? Mijn mama kwam...
Het enige wat ik nog tegen haar zeggen kon was; Sorry mam...
en toen...
was het voor mij een gat... een zwart gat...

Ik werd wakker op de trauma kamer, allemaal mensen om me heen die ik niet kende. De één
maakte foto's, een ander stelde vragen aan mijn moeder, weer een ander gaf me spuiten en
uiteindelijk kreeg ik te horen wat ik mankeerde...

* rechterbovenbeen was gebroken en deels verbrijzeld *
* een flinke snee in mijn knie *
* heup gescheurd *
* rugwervels gekneusd en enkele waren verschoven *
* middenhandsbeen en vinger gebroken *
* een enorme hersenschudding *

Ik moest me alleen zorgen maken om mijn bovenbeen, het gebroken deel en het verbrijzelde
deel. Het zag er allemaal erg gecompliceerd uit. De chirurg was van plan om er een pen in te
steken, maar ik had te weinig merg om een pen door heen te slaan.

 

 

 Er werd uiteindelijk gekozen voor een plaat en schroeven, zo kon hij de botten netjes terug
tegen elkaar zetten en kon hij ook de verbrijzelde deeltjes terug in elkaar zetten. De tijd
voor de operatie heb ik een roes meegemaakt. Ik weet er niet veel meer van en dat is maar
goed ook. Ik kan me zelfs bijna niet meer herrinneren dat mijn vriend, mijn beste vriendin,
mijn papa, mama en broer aan mijn bed stonden. Ze stonden allemaal af te wachten totdat
ik geopereerd kon worden.

Ik werd na de operatie wakker en besefte het allemaal niet zo goed wat er gebeurt was.
Daar lag ik, overal blauwe plekken. Nou ja, blauwe plekken kon je het niet noemen, het zag
allemaal zwart. Slangetjes in mijn arm, slangetjes in mijn been, slangetjes tussen mijn benen
en aan de pijnpomp... en toen ik eenmaal doorhad hoe die werkte spoot ik mezelf elke keer
in slaap. Ik wilde geen pijn voelen, was bang om terug die helse pijn te voelen. Maar elke keer
als ik sliep zag ik heel het ongeluk terug gebeuren en elke keer was ik dan weer overstuur.

Een paar dagen later,
Toen ik me weer een beetje beter voelde ging ik nadenken...
Waarom moest ik me zorgen maken?
Iets breken, dat is toch 6 weken gips en dan ben je er toch weer vanaf?
Ik bleef me vasthouden aan die gedachte, tot de chirurg me keihard vertelde dat het bij
mij toch echt wel wat langer zou duren. Hij was het met me eens dat de meeste breuken
op een week of 6 genezen zijn, maar bij mij zou dat niet het geval zijn. Ik moest rekenen
op een jaar. Binnen een jaar zou ik dan terug kunnen lopen, rennen, joggen, dansen...
...noem maar op...

Een paar dagen later begon ook de revalidatietherapie. Ze hadden me verteld dat het zwaar
ging worden, maar ik had het er voor over. Ik wilde zo snel mogelijk van die rolstoel en
krukken af. De therapie begon met het terug leren buigen van mijn knie. Die zat
zo opgehoopt met vocht dat ik die alleen maar kon strekken, buigen ging gewoon niet meer.
Ik moest elke dag naar de fysio, dag in dag uit, van maandag tot zondag en weer opnieuw.

Na twee weken werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. Ik had de voorbije weken medicijnen
gehad, maar moest nog alleen de bloedverdunners door blijven slikken. Voor de pijn moest ik
maar paracetamol nemen. Ik had een grote blauwe/zwarte plek, die begon op mijn rug, liep
naar mijn armen en benen en net boven mijn knie zat een enorme bloedstolsel. Dat zou met de
bloedverdunners weg moeten gaan en zodra ik wat meer zou bewegen zou dat gunstige effecten hebben.
...Dat stolsel zit er nu nog steeds... ...ik heb er geen last van... ...het doet geen pijn...
...maar ik erg me er wel aan...

Om de dag kwam er een zuster van de polikliniek om bloed te prikken. Om te bepalen
hoeveel bloedverdunners ik de komende dagen moest nemen. Zo ging het een aantal weken
door, als het al geen maanden waren...

Een paar weken later moest ik terug op controle...
...ik had gehoopt dat er kalk aangemaakt was, maar helaas...
...er was nog niks te zien...
...toen besloot ik om aan mijn huisarts kalktabletten te vragen, die konden naar mijn idee
alleen maar gunstige effecten hebben.
De revalidatietherapie werd van 7 dagen per week teruggebracht naar 5 dagen per week.
En dat zag ik dan toch ergens nog als een vooruitgang. Eindelijk weer eens twee daagjes
vrij in de week... heerlijk!!!

In het begin moest ik om de vier weken op controle komen, even later om de zes weken. Ik
moest nu nog maar drie keer per week gaan revalideren. Toen ik de dokter zei dat ik
kalktabletten slikte en daar ergens wel vooruitgang bij verwachte... ...eiste hij dat ik daar
mee zou stoppen. Aangezien ik niet van mezelf genoeg kalk aanmaakte, zorgde die tabletten
voor kunstmatige kalk. Kalk die niet uitgeplast wordt en achterblijven in de nieren, waardoor
de  kans op nierstenen groter werd. Dan stopte ik maar met die kalktabletten...

De ene keer kreeg ik te horen dat er een heel klein beetje kalk aangemaakt was... ...de
andere keer bleef het hetzelfde, geen vooruitgang, maar ook geen achteruitgang... ...op
den duur moest ik zelfs stoppen met de fysiotherapie. Het werd gewoon te zwaar. Elke keer
ging ik naar huis met pijn en mijn been kon gewoon niks meer aan. Misschien wilde ik wel te
veel... ...maar is dat ergens niet logisch???

 

 

 

Ik moest een half jaar na mijn ongeluk terug op controle, er was nog steeds heel
weinig kalk aangemaakt... en alle kalk die ik aangemaakt had werd langzaam
afgebroken. Al die verbrijzelde stukjes die hij toen netjes terug in elkaar had gezet,
waren aan het afsterven... ... ...daar zit je dan als meid van 20 jaar... ...
...constant tegenslagen en slecht nieuws. Er werd gesproken over een tweede operatie,
maar de dokter wilde voor de zekerheid nog extra foto's laten nemen. De week
daarop kreeg ik te horen dat een operatie niet noodzakelijk was, met genoeg
rust en dergelijke kwam de kalkaanmaak vanzelf wel op gang. Ik moest terug met
twee krukken lopen om zo weinig mogelijk te belasten. 6 Weken later moest ik
terug op controle komen. Voor de zoveelste keer... ...maar de pijn was minder
geworden en aangezien een operatie niet meer nodig was, waarom
moest ik me zorgen maken?

Ik ging niets vermoedend de spreekkamer binnen. De dokter komt binnen, bekijkt
de foto's, vergelijkt ze nogmaals met alle foto's van de voorbije maanden en valt
dan direct met de deur in huis: ik moest geöpereert worden, zo snel mogelijk!!!
Ik snapte er niks van... ...waarom??? Hoe kan dat nou???
Er was wel kalk aangemaakt in de voorbije 6 weken, maar het ging gewoon te langzaam.
Het 'gat' was nog steeds te groot en mijn lichaam kon het gewoon niet overbruggen.
Ik had geen pijn meer omdat de plaat de grootste pijn opving maar daardoor werd
de druk op de plaat te groot... want bij elke beweging kon ieder moment de plaat
breken. En dat mocht absoluut niet gebeuren want dan was ik nog verder van
huis en de gevolgen groot.

'Weer' ging ik ontzettend teleurgesteld naar huis. Ik zag het allemaal niet meer
zitten: zou ik hier ooit nog vanaf komen? Het heeft me een dikke week geduurt
om te bevatten dat ik terug geöpereerd moest worden. En alleen het woord
operatie maakte me helemaal van streek. Dit was de eerste keer dat ik me
bewust kon voorbereiden op een operatie... ... ... ...en ik durfde niet. Maar
aan de andere kant, ik kon me deze keer wel voorbereiden, ik kon erover praten
en ik ging ook beseffen dat ik niet veel keus had. Anderhalve week na het
slechte nieuws ging de telefoon, ik werd na het weekend geöpereerd. Daar
lag ik dan, op de operatietafel. Ze gaan een bottransplantatie doen. Er word
een stuk uit mijn heup gehaald en in mijn bovenbeen geïmplanteerd. Dit zal
de nodige pijn met zich meebrengen, maar zal uiteindelijk gunstige effecten
hebben. Ik geloofde erin... ...en wist dat ik weinig keus had. Deze operatie
moest gebeuren, of ik het nu wilde of niet. Ik werd in slaap gebracht,
... ... ... ... ... en ik werd weer wakker... ...gelijk met helse pijnen...
...terug diezelfde pijnen als die van 17 april, toen ik daar op straat lag.

Maar nu kwam de pijn van verschillende kanten, van mijn been en van mijn
heup. Ik raakte zo ontzettend in paniek dat ik helemaal geen adem meer
kreeg... ...weer zusters en dokters om me heen, weer spuiten...
...dit was dinsdags... ...en pas donderdagsavonds werd ik weer wakker... ...

En gelijk begon de malle molen van revalideren weer opnieuw. In het
ziekenhuis waren ze nog wel zo stipt om elke dag een paar oefeningen
te doen, maar zodra ik naar huis mocht moest ik nog maar drie keer op
een week. Ondertussen lag ik daar weer, ik moest huilen, had ontzettend
spijt dat ik die operatie was ondergaan. Die dinsdagochtend had ik niet
zoveel pijn als nu... ...ik had me niet moeten laten opereren. Maar dag
na dag voelde ik mezelf opknappen. De pijn in mijn been werd steeds
minder. De pijn in mijn heup bleef aanhouden, maar daar kon ik mee leven.
Na een week mocht ik naar huis en ik had het gevoel dat ik de hele wereld
aankon op dat moment. Ze hadden gezegd dat ik na de operatie binnen 3
maanden weer op de been zou zijn. Ik hield me vast aan die gedachte.
Dat wilde zeggen dat ik met carnaval 'zonder krukken' kon lopen en dat
ik weer zou kunnen 'dansen'... ... ...al die dingen die ik de
laatste maanden zo heb gemist... ...

Ik ben na de tweede operatie 2 keer op controle geweest en nu lijkt de
kalk zich sneller te vormen. Maar we zijn ondertussen dus al 3 maanden
verder... ...en ik loop nog steeds met mijn krukken. En mijn
herstel laat nog lang op zich wachten.
Alles bij elkaar heb ik de laatste 11 maanden veel tegenslagen gehad,
en ik heb vaak de moed laten zakken. Maar door goede vrienden en
vooral een ontzettende lieve vriend, die ontzettend veel geduld met me
heeft en me constant blijft steunen, deze ook weer terug op weten te pakken.
Ook al gaat het nog een tijd duren voordat ik terug kan lopen zonder krukken, en zonder pijn.
Ook al duurt het nog een tijd voordat ik weer de dingen kan doen die ik zo gemist heb.
Ik heb het er wel voor over
of het nu nog dagen
weken
of maanden duurt...
... ... ... ... ...

geschreven Maart 2004

 

 

Omhoog