'DEnK_A@N_JeZeLF'' VerZorging,VoeDing,ZiekTen,enZ'

Communities

ZeelandNet

'DEnK_A@N_JeZeLF'' VerZorging,VoeDing,ZiekTen,enZ'

eeN CoMMuNiTy MeT VaNaLLeS oVeR Je GeZoNDHeiD

349.035 bezoekers 80 leden Log in

Kinderloos ongewenst verplicht > 2


    

 

Verhaal

Het is een onzichtbare pijn

Ik word nooit mama, maar ik zal ook nooit oma
worden, zegt Maya Wilkens (42) uit Heerlen. Ze
wrijft haar tranen weg en trekt aan een sigaret.
Nee, het verdriet daarover slijt niet, althans niet bij
mij. Eigenlijk wordt het alleen maar erger want
Ruud en ik hebben de hoop nooit opgegeven.
Maya en Ruud (47) hebben, met lange pauzes
tussendoor, zeventien jaar gedokterd om een
kind te krijgen.
Na het mislukken van de eerste hormoonbehandeling,
raakte Maya in 1991 spontaan zwanger. Zeven
maanden later werd haar kindje dood geboren.
Na die eerste en enige zwangerschap onderging
het stel zo'n beetje alle vruchtbaarheidsbehandelingen
die er zijn, van kunstmatige inseminatie tot IVF
en ICSI.
Toen de derde en laatste IVF mislukte, drong voor
het eerst door dat ze waarschijnlijk kinderloos
zouden blijven. Het was of ik in een diepe afgrond
viel, zegt Maya. Je voelt je een mislukkeling,
bent woedend, machteloos en verdrietig
tegelijkertijd. Kinderloos druist zo tegen de natuur
in. Je vraagt je af wat er aan je lichaam  mankeert
en je hebt het gevoel dat ja faalt als vrouw. Toen
ik trouwde ben ik gestopt met werken, omdat ik
ervan uitging dat we een gezinnetje zouden
krijgen. Iets anders kwam niet in mij op.
Na het mislukken van de eerste behandelingen
vond ik lange tijd niks meer leuk. Het is een
onzichtbare pijn, anderen zien het niet. Toevallig
was in die tijd mijn buurvrouw zwanger. Vreselijk,
als ik haar zag, draaide ik me om. Je gaat van
alles mijden, de luierreclame op tv, kinderen
op straat. Ik werd jaloers op anderen, terwijl
ik van nature iedereen alles gun. Maya is een
elastiek, zegt ze zelf. Na een tijdje zag ik de
zon weer schijnen. We probeerden ons leven
samen anders in te richten, stortten ons
helemaal op het verenigingsleven. Dat ging een
hele tijd goed.
Toch kwam het verlangen naar een baby steeds
terug. Je wilt een stuk van jezelf en je man zien
opgroeien, en daar alle warmte en liefde aan geven.
Wat je niet hebt gehad, kun je niet missen, zeggen
ze. Helaas moet ik zeggen: dat kan wel.
Anderhalf jaar geleden waagde Maya een laatste
poging op eigen kosten in Tilburg. De ICSI liep op
niks uit, waarop Maya voor een second-opinion naar
Gent ging. Daar constateerde de gynaecoloog dat
alle voorgaande vruchtbaarheidsbehandelingen
zinloos waren geweest.
Door een septum (soort vergroeiing) in de
baarmoeder en een stollingsafwijking in het bloed
heeft volgens de Belgische arts nooit een goede
innesteling kunnen plaatsvinden. Ook zou daardoor
haar eerste kindje zijn overleden. Aan de
vergroeiing is Maya inmiddels Geopereerd. Het
ziekenhuis in Gent wil een laatste ICSI poging
wagen. Of ze dat wil? Eerst heb ik nog een hoop
te verwerken. Ze moet opnieuw huilen. Maar hier
in huis brandt nog atijd een kaarsje, voor mij
en al die andere duizenden paren die ongewenst
kinderloos zijn.

 

 

einde deel 2

Omhoog