schrijver, dichter, columnist

Communities

ZeelandNet

schrijver, dichter, columnist

THEO RAATS

2.845 bezoekers 3 leden Log in

Dodenherdenking


Dodenherdenking
 
Voorafgegaan door een klein muziekkorps dat met trage stappen de ernst van het gebeuren verbeeldt loopt een rijtje mensen mee naar het dorpscentrum om de doden te herdenken. Twee trommelaars roffelen staccato op zwart beklede trommels. Achter hen een dikke man van middelbare leeftijd met een kinderwagen. Een mevrouw die zoekend rondkijkt alsof ze de weg  kwijt is. Een meisje met een wit hondje. Een heel ouwe man met een gedateerd  militair hoofddeksel die stram een soort paradepas uitvoert. Verder wat ouders met kinderen die nog te jong zijn om herrie te schoppen en een servicewagen die over elektriciteit gaat. Die ontsnapt zodra de chauffeur de kans krijgt om af te slaan.
Mijn vrouw en ik zitten met twee vrienden aan een tafeltje op het terras voor Vaders Hoefke, een cafeetje in Huybergen. De waardin heeft ons gewaarschuwd:
“ Het is Dodenherdenking, “ zegt ze streng. Ze werpt zich op als hoedster van de rituelen. Het is kwart voor acht.
“ Nog een kwartier,”zegt ze en neemt de bestellingen op.
Vanaf de andere kant komt zo’n zelfde optochtje. Ook veel loopproblemen. Een oude man salueert stram naar de toeschouwers. De oorlog is nog niet helemaal over.
De trommelaars bereiken het pleintje voor de kerk en gooien er ter afsluiting nog even een roffeltje uit.
Het is nu vijf voor acht. Bij het kroegje komt een groepje pubers aanrijden. Jongens en meiden. Een vierwielig voertuig waar ze met z’n tweeën opzitten, twee mountainbikes, een opoefiets en twee onbestemde rijwielen met zwabberend spatbord. Luidruchtig gooien ze het rijdend materieel tegen de omheining en gaan stoeiend aan een tafeltje op het terras zitten. De waardin komt naar buiten en brengt onze bestelling. Ze kijkt wat stroef naar de jong volwassenen en gaat snel weer naar binnen.  De televisie staat keihard. Vanuit het donkere gat van de  deur klink het geluid van een klok die acht keer slaat.
" We willen wat bestellen," roept een van de jongens.
Twee auto’s met een Duits nummerbord rijden voorbij en worden bij de rotonde voor de kerk omgeleid door vrijwilligers met oranje hesjes. Van een groepje wielrenners van Quickstep gaan er twee in de verwarring rechtdoor en vier worden omgeleid. De twee knijpen in hun remmen en komen beschaamd terug. Ze rijden op hun tenen om geen geluid te maken.
Vanuit de open cafédeur horen we nu de Last Post. Er is inmiddels tussen de jongens en meiden een discussie ontstaan of en waarom ze hun bek moeten houden en of het niet eens een keer tijd wordt om te stoppen met die jaarlijkse shitzooi.
Op het kerkpleintje is nu enige consternatie. De klok van de toren slaat acht keer en er valt een diepe stilte. De pubers kletsen gewoon door. De waardin heeft net haar twee minuten te pakken en komt naar buiten om bestellingen op te nemen. Verbaasd en met de nodige twijfel kijkt ze naar de onbeweeglijkheid voor de kerk. En vervolgens naar ons, alsof wij er de hand in hebben.
Het verkeer wordt kennelijk in een keer losgelaten want er komt een rij auto’s voorbij. Een off the road motor heeft voor deze gelegenheid zijn uitlaat verloren en scheurt de  kwetsbare stilte aan barrels. Dwars door deze bloedstollende herrie blaast een trompetter van de plaatselijke fanfare de Last Post.
Al die tijd kijken wij met z’n vieren zwijgend toe. We zien oude mensen in verschillende  stadia van verwarring achter de muziek aanlopen. We horen herrie tijdens de twee minuten stilte. We zien chaos. We zitten in een film van Fellini.
Omhoog