mop

Communities

ZeelandNet

mop

WELKOM DIERENVRIENDEN

370.516 bezoekers 24 leden Log in

Problemen bij de hond....


Keel-, neus- en oor- problemen bij de hond

Oor

Het meest voorkomende oorprobleem bij de hond is een ontsteking van de gehoorgang (otitis externa). Het is niet altijd duidelijk hoe een dergelijke ontsteking ontstaat. Bekende oorzaken zijn oormijtinfecties, vorming van oorrsmeerproppen of graskruipertjes die in de gehoorgang komen. Ook het geregeld schoonmaken van de oorschelpbasis en de gehoorgang kan zoveel irritatie veroorzaken dat de huid van de gehoorgang ernstig ontstoken raakt.

Gezwellen in de gehoorgang kunnen ook een oorzaak zijn van otitis exterma.

Daarnaast kan een huidprobleem (bijvoorbeeld allergie) de aanleiding zijn voor ontsteking van de huid van de gehoorgang. In acute gevallen zal vooral jeuk (krabben aan de oren, schudden met de kop) opvallen, naast soms oorpijn en een stinkende ooruitvloeiing. In meer chronische (slepende) gevallen kan een onregelmatige verdikking van de huid van de basis van de oorschelp en de gehoorgang ontstaan. Bij uitbreiding van de ontsteking naar het middenoor (kapot trommelvlies) en binnenoor kunnen pijnlijkheid bij het openen van de bek, een scheve kopstand, misselijkheid en evenwichtsstoornissen opvallen. Bij een hond met dergelijke klachten dient een goed onderzoek uitgevoerd te worden om de achterliggende oorzaak op te sporen, waarbij de hele kop, de huid en de oren (met otoscoop) onderzocht moeten worden. Het is vaak nodig om de oren te spoelen om de gehoorgang en het trommelvlies goed te kunnen bekijken en om ervoor te zorgen dat de zalven voor de oren beter werken. Soms kan een kweek zinnig zijn en/of aanvullend dermatologisch onderzoek. De behandeling is uiteraard afhankelijk van de oorzaak. Vreemde voorwerpjes in de gehoorgang zoals een graskruiper kunnen via de otoscoop met een tangetje verwijderd worden. Mijten kunnen met specifieke middelen behandeld worden. Daarbij moet er wel aan gedacht worden dat âlle dieren (honden èn katten) waarmee het dier in contact is gekomen ook behandeld worden, omdat het een heel erg besmettelijke aandoening is. De meeste oorontstekingen kunnen met een juist gebruik van oorzalven (met antibiotica en sterke ontstekingsremmers) nà het spoelen van de gehoorgangen, behandeld worden. In heel ernstige gevallen kan een operatie, waarbij de gehele gehoorgang verwijderd wordt, het probleem oplossen. Dit is echter een ingewikkelde en dure operatie, waarna de hond aan de geopereerde zijde ook doof wordt. Soms ontstaat bij een oorontsteking een bloeding in de oorschelp (bloedoor of othaematoma). Als het bloeden gestopt is (wanneer de oorschelp niet meer dikker wordt), kan de geopereerd worden om de bloedstolsels te verwijderen en alle lagen weer aan elkaar te hechten om de holte die ontstaan is weer te sluiten. Als het bloedoor niet behandeld wordt, kan een schrompeloor, vol littekens, ontstaan. Dat is niet alleen lelijk, maar kan ook erg pijnlijk zijn.

Keel

De meest voorkomende keelproblemen bij de hond zijn de keelontsteking, het te lange verhemelte (te lang palatum molle) en stembandvelamming (larynxparalyse).

KEELONTSTEKING (PHARYNGITIS/LARYNGITIS)

Alle honden kunnen, net als mensen, keelontsteking krijgen. Meestal is dit het gevolg van virusinfecties (kennelhoest) en zullen de klachten in de loop van een aantal dagen vanzelf weer verdwijnen. In sommige gevallen duren de klachten veel langer of wordt het beeld gecompliceerd doordat ook bacteriën een rol gaan spelen. Veel speeksel en, kwijlen, moeite met doorslikken van voer, kokhalzen, snurken, hoesten, een hees stemgeluid en soms benauwdheid kunnen hierbij opvallen. Meestal is geen behandeling nodig (als de hond nog goed zelf kan eten en drinken), maar soms zijn antibiotica of pijnstillers nodig. Daarnaast is het, net als voor mensen, van belang dat de dieren rust krijgen in een koele, goed geventileerde ruimte. Het geven van zacht voer, het uitlaten aan een borsttuig en een eetlepel honing voor de maaltijd kunnen ook helpen in het verzachten van de irritatie van de keel.

TE LANG VERHEMELTE (TE LANG PALATUM MOLLE)

Sommige rassen, zoals de Engelse en Franse bulldoggen, hebben door hun bouw een bijna voortdurende keelontsteking. Door de continue irritatie van de erg nauwe keel zwelt het slijmvlies erg op, wat kan leiden tot ernstige benauwdheid.

Bij sommige dieren is het zachte verhemelte behalve ontstoken, ook echt te lang en hangt voor de stemspleet. In deze gevallen kan met een operatie het verhemelte ingekort worden. Het is wel van belang om zeker te weten (gezien de risico?s van de anesthesie en de operatie zelf) dat de rest van de luchtweg (vooral de kraakbeentjes waar de stembanden aan vast zitten en de luchtpijp) goed is ontwikkeld. Meestal is het daarom nodig om röntgenfoto?s van de hals en borstkas te maken en een uitgebreide keel- en luchtweginspectie met speciale apparatuur uit te voeren. Hiervoor verwijst de eigen dierenarts vaak door naar een specialist.

Stembandverlamming (laryngitis)

Met name bij echt oudere honden van de grote rassen (zoals labrador retriever, hovawart, pyrenese berghond, franse herders etc.) Kunnen verschijnselen die lijken op een slepende, steeds erger wordende, keelontsteking het gevolg zijn van een verlamming van de stembanden. In het begin zijn de klachten niet ernstig; de hond is wat sneller moe, hijgt en heeft weinig uithoudingsvermogen.

Kortom, de hond lijkt oud te worden. Maar later wordt de hond steeds sneller benauwd en gaat bijgeluiden maken bij het ademen (zagend geluid).

Ook het stemgeluid kan veranderen (heser blaffen). Ondanks dat het vaak oude dieren zijn, knappen de honden na een operatie (waarbij een stemband opzij wordt getrokken en wordt vastgezet) vaak erg op. Dit is een specialistische operatie.

Neus

De meest voorkomende neusproblemen bij de hond zijn het gevolg van ontstekingen. Virusinfecties, bacteriële ontstekingen en allergieën kunnen niezen en neusuitvloeiing uit beide neusgaten veroorzaken. In de meeste gevallen is sprake van virusinfecties door kennelhoestinfecties, waarbij het beeld gecompliceerd kan raken door bacteriën. Deze ontstekingen kunnen grotendeels voorkomen worden door regelmatige entingen en/of behandeld worden met antibiotica en pijnstillers. Het vaststellen en behandelen van een allergie is niet eenvoudig en vergt röntgenonderzoek en een rhinoscopie (kijken in de neus met specifieke apparatuur). Een èènzijdige neusuitvloeiing kan het gevolg zijn van onder andere een vreemd voorwerp (bijvoorbeeld een grasaar) in de neus, een gezwel (tumor) of een schimmelinfectie.

Vreemd voorwerp

Honden die veel loslopen in bossen, heide, weilanden en dergelijke kunnen soms een stukje tak of grasaar of iets dergelijks inademen door de neus, waarna dit vast blijft zitten tussen de neusschelpjes en daar een ernstige ontsteking veroorzaakt. Honden wrijven dan vaak met hun poten over de neus, niezen erg veel en na verloop van tijd ontwikkelen ze een snotterige neusuitvloeiing aan de kant waar het vreemde voorwerpje zit. Als dit vreemde voorwerpje nog voorin de neus zit, kan het vrij gemakkelijk onder anesthesie (verdoving) verwijderd worden. Maar als het dieper de neus inkruipt, is speciale apparatuur nodig om het te kunnen verwijderen.

Schimmelinfectie

Een èènzijdige snotterige neusuitvloeiing kan, zeker bij volwassen Rottweilers, Golden retrievers en andere rassen, veroorzaakt worden door een schimmelinfectie in de neus. De neusspiegel kan gaan ontkleuren en ontsteken en kan ook erg pijnlijk worden, evenals de hele neus zelf. Deze honden reageren vaak slecht op antibiotica. Het aantonen van deze schimmel is niet eenvoudig, hiervoor zijn röntgenfoto?s en rhinoscopie noodzakelijk. Als vaststaat dat er sprake is van een actieve schimmelinfectie, kan behandeling volgen waarbij antischimmelmiddelen in de neus zelf gebracht worden om daar de schimmel te bestrijden. Het onderzoek en deze behandeling vinden meestal plaats bij een specialist.

Gezwel (tumor)

Vooral bij oudere honden kan een gezwel ontstaan in de neus. Dit betreft bij de hond helaas bijna altijd een kwaadaardige vorm van kanker. Doordat het gezwel steeds groter wordt, zal de hond geleidelijk aan steeds slechter door de neus kunnen ademen, gaan snuiven of snurken en snotterige neusuitvloeiing krijgen. Soms zit er wat bloed bij de uitvloeiing of heeft de hond echte bloedneuzen.

Het vaststellen van het type gezwel is belangrijk, omdat sommige vormen nog wel behandeld kunnen worden. Voor het vaststellen van de uitbreiding van het gezwel en het type gezwel, is het nodig om röntgenfoto?s van de neus te maken en om in de neus te kijken, zodat een stukje weefsel van het gezwel weggenomen kan worden (biopt) om te laten onderzoeken. Als uw hond problemen heeft met keel, neus en oren, wacht dan niet te lang en ga naar uw dierenarts. Als het nodig is kan deze u doorverwijzen naar een KNO-specialist.

Omhoog