Welkom op de site van de hulphonden!

Communities

ZeelandNet

Welkom op de site van de hulphonden!

Welkom op de community Het nut van hulphonden!

217.222 bezoekers 73 leden Log in

Trainingsschool te Herpen, verhaal van Ina en Yce


TRAININGSSCHOOL HERPEN

Zondag 10 juni, mijn koffers staan gepakt en ik begin al aardig gespannen te raken, want hoe zal het me vergaan in Herpen.Over de theorie maak ik me geen zorgen, ik heb de laatste weken uren geleerd, maar zal er een hond zijn die geschikt voor me is?

Om 8 uur s 'avonds moesten we ons melden in het trainingscentrum. Allemaal gespannen komen we een voor een binnen. Deze avond is het kamers toewijzenen een rondje met wie en wat we zijn.

Maandag, na het ontbijt de hele ochtend theorie, we hebben nog geen hond gezien en zijn allemaal vreselijk nieuwsgierig. Na de lunch is het dan zo ver, we gaan naar het trainingslokaal en dan komen de honden eindelijk binnen. Het zijn stuk voor stuk plaatjes, maar ik vond Yoppe het leukst om te zien.

Ina en Yce

De hele middag met alle honden door elkaar getraind, ze moesten van alles doen, licht aan, deuren openen enz. en iedere keer trainden we met een andere hond want de trainsters moesten tot woensdag bekijken welke hond bij wie past.

Het was een drukke zeer vermoeiende dag en na het avondeten was er nog een lezing van de dierenarts, dus om halfelf viel ik uitgeput op bed.

Dinsdag is hetzelfde als de dag ervoor, we gaan nu alleen als extra de wei in( dat is een betegeld afgerasterd terrein), de honden worden hier om beurten binnen gelaten om te kijken of ze zelf al een voorkeur voor een baasje hebben.

Het lijkt me heel moeilijk voor de trainsters om de juiste hond bij de juiste persoon te plaatsen. Na het avond eten weer een lezing, het is een overvol programma en ik ben nu al heel erg moe.

Woensdag, we zijn allemaal heel erg gespannen want vanavond horen we welke hond je toegewezen krijgt. De hele dag volgen we hetzelfde schema als de dagen ervoor.

Eindelijk om 5 uur is het zover, de honden komen een voor een binnen en ik krijg Yce toegewezen, ze geven mij Yce omdat hij af en toe druk kan zijn en een strakke hand nodig heeft, omdat ze vinden dat ik veel kennis van honden heb en zelf erg rustig ben denken ze dat wij straks een perfect koppel gaan vormen.

Het leuke is dat in de praktijk blijkt dat Yce bij mij de rust zelve is en dat hij perfect luistert

Anika de trainster komt Yce aan de rolstoel vastmaken en wenst ons heel veel succes, want er volgen nog een paar zware dagen.

Na het avondeten met z'n allen voor het eerst met de honden naar buiten, vanaf nu ben je 24 uur per dag verantwoordelijk voor je hond en moet hij overal mee naar toe, of je nu gaat eten of onder de douche of naar het toilet, Yce moet overal mee naar toe en dat is best zwaar want je moet constant op hem letten.

Vanavond geen lezing, we drinken gezellig wat met elkaar en om 10 uur is het honden uitlaten en dan naar bed.

Donderdag, na de theorie moeten we allemaal opgeven wat je hond buiten de standaard commando's allemaal voor jou moet doen en dat gaan we vanaf nu iedere dag individueel trainen naast de gewone training. Na de lunch moesten we om beurten alleen met de hond naar buiten, kom ik bij de poort, komen er 2 fietsers aan en wie zijn dat? Trudie en Renate (2 koorleden van mijn gospelkoor), ze stappen af en ja hoor, Trudi gelijk al in de fout,

Ze aait Yce en dat mag niet, dus dat was lachen want ik moest haar meteen vertellen dat dit niet mag en waarom niet, maar dat zal wel vaker gebeuren.

Het is best spannend zo'n eerste keer alleen met Yce op pad, maar het gaat gelukkig goed, na de wandeling moeten we naar het lokaal om de individuele training te gaan doen, Yce moet leren mijn spalk los te maken en mijn tas open te doen en mijn portemonaie er uit te halen, het valt niet mee want de honden zijn nog erg druk, er verandert ook zoveel voor ze en ze hebben al zoveel veranderingen in hun leven meegemaakt.

S 'Avonds kwam er een gastgezin om te vertellen hoe het is om 14 maanden een hond in huis te hebben en op te leiden en hem dan weer af te staan, nou dat is niet leuk, nadat de hond is afgeleverd in Herpen vloeit er menig traantje en de meeste gastgezinnen houden het alleen maar vol omdat ze weten dat het voor een goed doel is.

Vrijdags weer theorie, en de rest van de dag ziet er hetzelfde uit als gisteren alleen moesten we de honden nu los laten tijdens de wandeling en dat was heel spannend, want zou hij terug komen als ik Yce riep, maar gelukkig is het goed gegaan, je staat versteld hoe snel zo'n hond naar je luistert.

Vanavond was er een trimster, ze kwam laten zien hoe de honden geborsteld en getrimd moeten worden, allemaal best interessant maar ik zou ook weleens gewoon een avond gewoon wat willen kletsen, ik ben bekaf en mijn lichaam begint aardig te protesteren en de pijn is bijna niet vol te houden, maar ik ga door want Yce en ik zullen samen naar huis gaan.

Zaterdag, de laatste theorie dag en dat betekent examen doen en dat was best pittig, als je ziet wat je allemaal moet weten, dat is zo ontzettend veel, maar gelukkig ben ik geslaagd. Na de lunch gaan we een grote wandeling maken met de honden, we moeten een aantal heel drukke kruispunten oversteken terwijl de hond los naast je loopt, gelukkig ook deze test doen Yce en ik prima. Vanavond lekker vrijaf we kunnen onder genot van een drankje lekker bijkletsen.

Zondag, vandaag is een vrije dag, vanmiddag is Dik geweest, hij mocht kennis komen maken met Yce, het was voor Dik heel moeilijk want ook hij mocht Yce niet aaien en ook niet tegen hem praten, nou op mijn kamer hebben we deze regels even aan onze laars gelapt, als eerste kennismaking mocht Dik toch even met Yce kroelen.

We hebben heerlijk gewandeld met z'n drietjes en kregen op de terugweg een plensbui over ons heen, kon Dik gelijk Yce afdrogen en hem dus weer even per ongeluk aaien!

Maandag, het grote werk gaat deze week beginnen, we gaan naar Nijmegen om te trainen, maar eerst moeten we de honden voor het eerst laten spelen op het veld,,Corrie gaat als eerste en zij komt huilend terug want Yoppe is in een derriesloot gesprongen en is verschrikkelijk vies, ik dacht o, help, maar gelukkig ging het prima, Yce luistert perfect en na een kwartiertje komen we moe maar voldaan terug.

Het programma wordt gewijzigd, we gaan niet naar de winkels maar naar een waterrijk park, de honden krijgen een extra water training, we moeten met de hond los naast de rolstoel heel dicht langs sloten en vijvers lopen en zodra de hond maar de neiging heeft om naar het water te gaan moet je keihard NO roepen en als er dan niet geluisterd wordt komt een van de trainers er aan te pas, hij/zij gooit dan een doosje wat veel herrie maakt tegen de hond aan, die schrikt dan zo dat hij het voortaan wel laat.

Yce dacht 1x wat ziet dat water er lekker uit, maar het commando NO was voor hem voldoende om het te laten. 

Vanavond was er een lezing over hoe het is om een hulphond te hebben.

Dinsdag, het grote werk gaat nu echt beginnen, na het uitlaten en het ontbijt gaan we allemaal in busjes op weg naar Nijmegen, daar aangekomen gaan we meteen naar het stadhuis, hier moeten we oefenen met de lift halen, een paspoort halen, de w.c.deur openen en drinken uit het fonteintje in het toilet, dat viel niet mee, ze kunnen het allemaal wel maar nu moeten ze ook nog jouw commando aannemen, Yce doet het prima, alleen de w.c.deur open maken vertikt hij en als de trainster hem dwingt, springt hij boven op de bediening van mijn rolstoel en ja hoor, die breekt af, hoe nu verder, met allerlei lapmiddelen kan ik toch verder en vanmiddag komen ze mijn rolstoel repareren.

We gaan in het stadhuis lunchen en Yce moet nu met het commando GO IN onder de tafel gaan liggen, na de lunch gaan we naar V&D , Yce moet sokken kopen, de eerste keer ging niet goed, maar dat kwam omdat ik niet goed met mijn rolstoel stond, hij kon er niet bij dus over doen en toen lukte het wel.

Als laatste moesten we om beurten met onze hond los naast ons door een winkelstraat lopen, dat was heel vermoeiend, want je moet op de mensen letten maar ook op Yce, want hij moet pal naast je lopen en hij mag ook niets van de straat eten, hij ging 1x in de fout en toen riep ik zo hard NO dat hij nooit meer van de straat zal vreten (heel Nijmegen schrok zich rot)

Gelukkig vanavond rust want ik ben helemaal op, eigenlijk is het allemaal te zwaar maar we gaan door.

De volgende dagen zijn allemaal hetzelfde, steeds weer naar Nijmegen en steeds weer hetzelfde trainings rondje.

Vrijdag, de grote dag, vandaag is het examen in Nijmegen.

Iedereen is nerveus, zal ik wel slagen?

In Nijmegen krijg je de opdrachten en die moet je allemaal zelfstandig uitvoeren, ik moet naar V&D om sokken te kopen, naar C&A om met de lift te gaan, los lopen door een groot deel van de stad en naar het park om met hem te spelen, en overal lopen mensen om jou en je hond te beoordelen.

Het gaat gelukkig prima en om 2 uur gaan we terug naar Herpen, daar nog 1 test en dat is met z'n allen naar het veld, de honden los en even laten spelen en dan bij je roepen, gelukkig Yce komt gelijk en dan .. de uitslag, gelukkig iedereen is geslaagd!

Na het feestelijke galadiner gaan we naar het dorpshuis, daar komen de familie en andere gasten, want daar is de overdracht van de honden.

En ja, hoor dan is het zover, Esther Pas de vrouw die Yce de eerste 14 maanden heeft opgevoed, overhandigt Yce aan mij, vanaf nu is hij mijn maatje.

Ze huilt want ze vindt het moeilijk om voorgoed afscheid van Yce te nemen, maar ze is ook heel trots dat Yce geslaagd is. Het is een emotionele avond en moe maar ook heel blij en trots gaan we met Yce naar huis.

Jullie hebben Yce nu al heel wat weken meegemaakt op het koor, het gaat prima, hij werkt keihard en is mijn grote steun en toeverlaat. Hij doet inmiddels alles wat hij moet doen: hij doet het licht aan en uit, de deuren open en dicht, mijn jas uit, mijn sokken en schoenen uit, mijn spalk maakt hij los, hij haalt de lift, betaald in de winkel, doet de lades open en haalt de spullen die ik nodig heb uit de la, hij pakt de handdoek en mijn ondergoed uit de kast en legt dat op mijn bed, hij geeft in het ziekenhuis mijn polikaart af, haalt de post op en raapt alles wat ik laat vallen op. Misschien vergeet ik nog wat, want het is te veel om op te noemen. Als laatste nog 1 keer, jullie mogen Yce niet aaien en ook niet tegen hem praten. Dat is niet zielig zoals sommige denken, ik denk dat niet een hond zoveel geaaid wordt als Yce!

Groeten Ina en Yce

Omhoog