*Flora's Secret Voor HotStones~Reiki~BachBloesem*

Communities

ZeelandNet

*Flora's Secret Voor HotStones~Reiki~BachBloesem*

Een Warm Welkom & Geniet Van Al Het Moois Hier!!

343.443 bezoekers 101 leden Log in

Verhalen 6: Een triest verhaal


Hoe kon je???


Toen ik pup was amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen..
Je noemde mij je kind en ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend!

Als ik stout was schudde je met je vinger en vroeg je me hoe kon je? ,maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen..
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had,maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt!

Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde en ik kon me geen beter leven voorstellen
We maakten lange wandelingen en renden door het park,maakten ritjes in de auto,stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want ijs is slecht voor honden zei je) en ik deed lange dutjes in zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.

Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en cariérre besteden en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner.
Ik wachtte geduldig op je,troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was,gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam..

En toen werd je verliefd.....
Zij -inmiddels je vrouw- is geen hondenmens.
Toch verwelkomde ik haar in het huishouden,probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar.
Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was..

Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding.
Ik was gefacineerd door hun roze huidje,hoe ze roken en ik wilde ze ook bemoederen..
Alleen maakte jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen,of naar de bench.
Oh..ik wilde zo graag van ze houden,maar ik werd een gevangene van de liefde.

Toen ze opgroeiden werd ik hun vriend
Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op,staken vingers in mijn ogen,onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus.
Ik hield van ze en van hun aanraking - jou aanrakingen waren nu zo zeldzaam- en ik zou henmet mijn leven verdedigd hebben als dat nodig was geweest.
Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en diepste dromen en samen wachtten we op het geluid van jou auto op de oprit!

Er was een tijd dat,als anderen vroegen of je ene hond had,je een foto van mij uit je portefeuile haalde en hen verhalen over mij vertelde
De afgelopen jaren antwoorde je slechts met ja en veranderde je van onderwerp.
Ik was van jou hond verworden tot slechts een hond en iedere euro die je aan mij besteedde werd er één téveel.

Nu heb je carriérekans in een andere stad en jij en je gezin verhuizen naar apparteent waar geen honden toegestaan zijn..
Je hebt de juiste beslissing genomen voor je gezin,maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was..

ik was blij opgewonden over de autorit,tot we bij het dierenasiel stopten
Het rook er naar honden en katten,naar angst,naar hopeloosheid..
Je vulde de paparassen in en zei ik weet zeker dat jullie een goede thuis voor haar vinden.
Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan
Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond vanmiddelbare leeftijd,zelf een met papieren..

Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde nee pappa!!Laat ze niet mijn hond meenemen!.
En ik maakte mij zorgen om hem,en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw,liefde en verantwoordelijkheid en over respect voor alle leven

Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd,je vermeed mij in de ogen te kijken en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen.
Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook

Na je vertrek zeiden twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging heb gedaan om een goede thuis voor me te vinden
ze schudden het hoofd en zeiden hoe kon je?

Ze geven hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden
Ze voeren ons natuurlijk,maar al dagen heb ik gene trek meer
In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek,hopend dat jij het was...
Dat je van gedachten was veranderd...
Dat dit allemaal sclechts een nare droom was..
Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had,die me zou redden.

Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tege die met gekke fratsen aandacht vragende puppies,die gene idee hadden wat er te wachten stond,trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af....

Ik hoorde haar oetstappen toen ze me op kwam halen aan het einde van de dag,en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer.
Een gelukzalig stille kamer..
Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen hoefde te maken.
Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren,maar ook voelde ik een zekere opluchting!
De gevangene van de liefde was aan het einde van haar dagen gekomen..

Omdat het mijn aard is,had ik met haar te doen
De last die zij moet torsen is zwaar,dat weet ik zoals ik ook altijd jou stemmingen aanvoelde..

Voorzichtig plaatste ze een tourniwuet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed.
Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten,al die jaren geleden..
Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden.
Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde,ging ik slaperig liggen,keek in haar ogen en fluisterde hoe kon je?

Misschien begreep ze mijn hondentaal want ze zei:het spijt me zo.
Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was om ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging,waar ik niet genegeerd,mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde,zo verschilllend van dit aardse bestaan..
Met het laatste beetje energie dat ik nog had,probeerde ik haar met ene laatste kwispel te vertellen dat mijn hoe kon je? niet tegen haar gericht was..

Ik dacht aan jou,lieve baas.
Ik zal altijd aan je dneken en altijd op je achten.
Moge iedereen in je leven zoveel trouw betonen



Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van hoe kon je? zoals bij mij toen ik het schreef,komt dat doordat het een samenstelling is van de verhalen van miljoenen dieren die ieder jaar in asielen over de hele wereld sterven..
Iedereen mag het verhaal verspreiden voor niet-commerciële doeleinden,zolang de auteur word vermeld
Gebruik het om mensen voor te lichten,op websites.in nieuwsbrieven,op prikborden,in asielen en dierenartspraktijken
Vertel menden dat een huisdier in huis nemen een belangrijke beslissing is,dat dieren onze liefde en zorg verdienen,dat het vinden van een ander.goed tehuis voor je dier je eigen verantwordelijkheid is en dat ieder asiel en iedere dierenbeschermingsorganisatie je daarover goede adviezen kan geven en dat alle leven kostbaar is..
Doe astublieft al het mogelijke om te voorkomen dat een dier als ongewenst wordt afgemaakt!!

Link: www.crean.com/jimwillis


Omhoog