Rondje West Canada

Communities

ZeelandNet

Rondje West Canada

Welkom op

147.812 bezoekers 5 leden Log in

06 Reisverslag Deel 1


Zaterdag 30 juni 2007

Vandaag is het dan eindelijk zover. We gaan vandaag naar Canada!! De zenuwen gieren al heel de week bij iedereen en vandaag is dat dan ook niet anders.
We hoeven slechts om 13h op pad dus kunnen we langzaam opstaan en ons klaarmaken voor vertrek. De reis begint voorspoedig. De treintaxi komt precies op tijd voorrijden. Oef, dat
is alvast 1 zorg minder. Hopelijk gaat de rest ook voorspoedig en jawel dat lukt ook al bij het volgende onderdeel, de trein. Hij komt mooi op tijd het station binnen rijden.
Instappen maar en zo'n 2 uur later stopt hij weer precies waar we moeten zijn: Schiphol.
Kijken waar we moeten inchecken, oké dat is balie 28. Dat is wel een eindje verder dus even alles op een paar karretjes laden en tuffen maar. En wat blijkt... we zijn niet de enigen die een reisje Canada hebben geboekt. Braaf sluiten we in de 'pretpark'-rij aan en zigzaggen zachtjes richting incheckbalie. Een klein uurtje later staan we alweer in de volgende rij:
de paspoortcontrole. dat gaat wel vlotjes. We hebben nog even tijd voor wat te drinken en eten en gaan dan op pad naar de gate waar we alweer kunnen aansluiten in de rij.
De bagagecontrole en die zou streng zijn. Nou het valt wel mee. Alle rugzakken gaan door de scan maar er zijn geen problemen. Ook wij gaan niet piepen; gelukkig dan hoeven
we niet 'betast' te worden. Nog even wachten en dan krijgen we groenlicht om in te stappen in het vliegtuig. de plaatsen zijn snel gevonden en we nemen plaats voor een lange saaaiiie vlucht. Maar een half uurtje later dan volgens schema gaan we de lucht in. En dan ja .....lezen...wat eten...wat (proberen) slapen.....; iedereen die wel eens gevlogen weet hoe saai het kan zijn dus maken we de uurtjes zo goed als mogelijk vol. Nog even uit het raampje gluren en ja land in zicht. Dat blijkt IJsland te zijn en iets later zien we ook Groenland (hoezo??
groen, witland was een betere naam geweest) opdoemen. Dat levert toch alvast de eerste leuke plaatjes op.
Veeeele uren later kunnen we ons klaarmaken voor de landing op Calgary, daar stapt 3/4 van de passagiers uit , zo blijkt en na een klein uurtje kunnen we de plaatsen innemen die we
zelf willen want er komen geen nieuwe passagiers bij en zetten de reis nog 1 uurtje voort om dan uiteindelijk op de eindbestemming te komen: Vancouver.
Maar we moeten nu wel nog door de douane en jawel rij nummer ...ik ben de tel kwijt...komt in zicht. Achter aansluiten maar weer en zo schuifelen we naar de controle.
Nog even en dan staan we buiten het vliegveld, maar de shuttle naar ons hotel is in geen veldn of wegen te bekennen. we staan nog wat onwennig om ons heen te kijken en horen
van een veiligheidsman dat de shuttle on 21h uit dienst is genomen en het is nu 22.30h dus dat is pech. De eerste tegenvaller heeft zich gemeld! We twijfelen niet langer, de kinderen
vallen bijna staand in slaap, dus 'kapen' we een taxi die ons vlot naar Downtown Vancouver brengt. Een half uurtje later staan we in te checken bij Best Western. Alle bagage
naar kamer 712. Net het hoogst nodige gaat uit de koffers en we duiken met z'n allen in een heerlijk bed. Lekker slapen doen we niet echt en Toon kan al helemaal de slaap niet vatten.
De reisdag zit er op.

 

Zondag 1 juli 2007.

Onze eerste dag in Vancouver. En we hebben gelijk een feestdag te pakken. Het is hier namelijk Canada Day. We hebben niet echt lekker geslapen vannacht.
De een met korte tukjes, de ander helemaal niet en Sander veel te kort. Toch gaan we na een stevig ontbijt van roerei met hashbrown (zeg maar Rosti) en toast,
pancakes met maple-siroop of een lekkere vette ei-burger op pad. we nemen de gratis hotel-shuttle om ons in Chinatown af te zetten. Of toch niet...
Onze chauffeur zegt dat we beter eerst naar Granville Island kunnen gaan. Daar is het al wat drukker.. die Chinezen zijn langslapers en in Chinatown is er volgens hem nog niet veel te beleven. we volgen zijn raad op en laten ons bij de halte van de 'Aquabusafzetten. We nemen het eerste kleine waterbusje naar de overkant en staan enkele tellen later op Granville island. daar duiken we de overdekte markt in. Een wirwar van kleine kraampjes met allerlei producten: vers fruit, vis (giga krabbenpoten), vlees (varkensoren en dinobotten), donuts en ook pasta in alle kleuren van de regenboog en nog veel meer. We wandelen weer naar buiten en lopen nog een klein rondje over het eiland. Dan nemen we een andere waterbus en gaan richting Science World, maar dat laten we echt links liggen en lopen verder naar Chinatown.
Sander ziet zowat iedereen met een vlaggetje lopen en wil er dolgraag ook eentje en dan aangekomen in Chinatown zien we een drukte op een plein en worden door 2 dames
verrast met vlaggetjes en speldjes. De ene na de andere Chinees prijst Canada als vrij land de hemel in en vertellen in het Engels en het Chinees hoe geweldig ze het hier hebben.
Nou ja, dat in het Chinees verstaan we geen moer van maar we nemen aan dat die verhalen dezelfde inhoud hebben als het Engels.
De verwachte drakendansen komen maar niet en na het zoveelste leuterverhaal druipen we af. We lopen verder naar Gastown maar komen eerst door een wat louch
uitziende buurt. Maar even de pas erin en zonder getreuzel doorlopen. Hier lopen we niet echt op ons gemak (brrr.. best wel een beetje eng). En gelukkig is het middag, hier
wil je echt niet doorheen in het donker. Aangekomen bij het standbeeld van Gassy Jack wordt de sfeer weer heel wat vriendelijker. Onze magen beginnen te knorren en
lopend door Waterstreet staan we plotst oog in oog met The Old Spaghetti Factory. Daar zouden we lekker moeten kunnen eten (volgens de boekjes) en dat gaan we dan ook
maar eens testen. En jawel, de maaltijd is lekker. De spaghetti smaakt, de Chicken Wings zijn jammie. Je krijgt nog een salade of soepje vooraf, de ice-tea wordt gratis bijgevuld
en een bolletje ijs na is ook al in de prijs inbegrepen. En de ober is ook al lachwekkend met zijn Everything oké guys (en daarbij met beide duimen omhoog ). Daar na
gaan we weer op pad naar onze volgende fotostop; de Steamclock. We zijn net op tijd om zijn stoomconcert te zien. Daar gaan we weer, jammer genoeg is het volgende op ons lijstje
niet open. The Look-out, toch nog een van de weinige dingen die gesloten zijn op deze feestdag. Dan maar verder naar Canada Place. Daar is het wel druk! Wat een menigte!
Velen komem naar de openluchtconcerten die daar worden gegeven. We kijken wat rond maar hebben het al redelijk gauw gezien.
Ook het slaapgebrek van de afgelopen nacht begint zijn tol te eisen dus besluiten we om terug te gaan naar ons hotel. Het is best nog wel een eind lopen door Howestreet.
Iedereen is een beetje humeurig. Ah, eindelijk het hotel is in zicht. Even uitpuffen op de kamer en dan een hapje eten in het White Spot restaurant naast het hotel.
Ook al lekker eten. Sander en Marissa willen dolgraag nog even in de jacuzzi van het hotel (vooral Marissa blijft zeuren) en na het eten laten we ze ook maar even gaan.
Ik hou de boel even in de gaten. Toon blijft op de kamer en wat blijkt bij terugkomst, hij ligt al te pitten. Wij (de kids en ik) blijven nog even wakker maar kruipen
uiteindelijk ook om iets voor tienen onder de wol. Ronken maar!!

 

Maandag 2 juli 2007

Een nieuwe dag in Vancouver. Iedereen heeft nu beter geslapen dan de vorige nacht en we voelen ons allemaal een stuk frisser. Op een volle maag van zacht gekookt ei ( Marissa),
Pancakes (Sander en ik) en groenteomelet (Toon) zetten we pad met de hotelshuttle naar Stanley Park. Of eigenlijk er vlak voor bij de fietsenverhuur waar we ons allemaal een
fiets laten aanmeten inclusief super coole helm (hmm hmm). We springen op onze zadels en fietsen richting het Park. We nemen het pad linksom langs de zeekant en stoppen
regelmatig voor een uitzicht of bij de leuke watersproeiers. Jammer genoeg kunnen we niet de hele kustlijn volgen want een deel is nog steeds afgezet na de storm van december 2006.
Een flink deel van het park is dan verwoest en ook een deel van de kustweg is weggeslagen en men is nog steeds bezig met de reparaties. We nemen dus de omleiding dwars door het
park, wat ook wel mooi is. We rijden nu echt midden door de bossen met prachtige grote bomen en komen al snel bij Beaver lake, al hoewel er weinig van het meer te zien is wat het
is helemaal bedekt met witte, roze en rode waterlelies, een kleurrijk gezicht. Iets later fietsen we dwars door een omgevallen boom, het stuk over de weg hebben ze er gewoon even
vantussen gezaagd en wat wel leuk is; ze hebben op de boom de verschillende eeuwwisselingen gemarkeerd waardoor we heel goed kunnen zien hoeveel de boom per eeuw is
gegroeid en wat ons ook vertelt dat deze boom ergens rond 1200 aan zijn groei is begonnen en helaas zo'n 800 jaar later aan zijn eind is gekomen.
We lunchen aan de westkant van het park en gaan dan weer verder naar ons beginpunt. Best leuk die fietstocht, weer eens wat anders dan wandelen en daar zijn de kinderen het
mee eens.
We leveren onze tweewielers in en gaan dan toch weer te voet het park in op weg naar het Vancouver Aquarium. Slechts een kleine rij voor de kassa en we zijn dus al snel binnen.
We bezoeken eerst de binnenbakken met heel veel soorten vis van klein tot supergroot. Dan gaan we naar buiten. We willen om 16h de Balugashow zien en zoeken alvast een plaatsje uit.
We knabbelen nog even een Cinnamon Bun (auw wat heet) en een Blueberry muffin naar binnen en dan zijn we er helemaal klaar voor. Het zijn prachtige dieren, die baluga's met hun
witte vel maar omdat ze zo veel vet (40%) op hun lijf hebben zitten is er van kunstjes geen sprake. Ze komen amper omhoog. Er wordt wel veel vertelt over hun leefwijze in het
koude noorden. Dan hebben we het allemaal wel gezien.
We hebben veel fantastische verslagen gelezen in de reisgidsen maar eerlijk vonden wij het wat tegevallen. Het is er niet zo groot en op een paar soorten na (zoals bv. de kwallen)
kan je in Nederland en België (Aquatopia bij Antwerpen) net zoveel mooie visjes zien. We hadden dus een beetje déjà-vue gevoel.
We vonden dat we genoeg van Stanley park hadden gezien en gingen per taxi terug naar ons hotel.
Eerst nog uitrusten, sommigen verslagen bijwerken en dan eten bij White Spot. Daarna was er nog wat tijd om een spelletje te doen, of wat te lezen, of inpakken want na deze dag
gaan we verhuizen en dan is het al weer bedtijd.

dinsdag 3 juli 2007

Een spannende dag!! Vandaag gaan we kennismaken met ons nieuwe verblijf voor de komende weken. We zijn vandaag allemaal al weer vroeg uit de veren en gaan op tijd ontbijten.
Alweer ei op het menu, de rest van de kaart is voor onze magen allemaal iets de zwaar cq vettig. We zijn maar een boterhammetje met chaopasta of chocolade gewend dus
burgers met mayo en ketchup is een beetje teveel van het goede.
Om 8.30h zijn we weer terug op onze kamer en proberen we contact te leggen met de verhuurmij. Tegen negenen krijg ik een mevrouw aan de lijn die zegt dat onze RV om 10h klaar
zal staan en dat ze ons door een taxi zal laten ophalen. Wow, dat is snel. Meestal moet je zonder early-Bird-reservering wachten tot na 13h om de RV op te halen. Dit hadden we dan ook niet echt verwacht.

Een klein halfuurtje te laat, net als onze mopperende kinderen het wachten helemaal zat zijn, komt onze chauffeur ons in de hal ophalen en zetten we koers naar Cruise Canada.
Dat blijkt nog best een eindje rijden te zijn. We zijn al snel aan de beurt en na het gebruikelijk papierwerk en de verplichte gebruikersvideo, maken we kennis met RV met nummerplaat
484-FTD ons nieuwe thuis. We inspecteren hem grondig en verklaren hem zee.. hè reiswaardig. Het is nu al middag en besluiten om op pad te gaan om iets te eten en het uitpakken
zo te laten tot we bij de camping zijn.
Toon neemt plaats achter het stuur en oké we kunnen vertrekken maar oei hoe werkt dit ding. Toch nog even wat uitpluizen in ons grote informatieboek. Dat zullen we vast
nog wel meer nodig hebben. Alle begin is moeilijk dus ook dit grote huis op wielen besturen valt nog niet mee. Met horten en stoten gaan we op pad. Ook nog even uitzoeken
waar we heen moeten en weg zijn wij.......
Onderweg stoppen we nog even bij een tankstation om een paar broodjes in te slagen voor een snelle hap en dan op zoek naar een supermarkt. Dat blijkt nog een hele opgave te zijn.
We hebben alvast een kleintje te pakken en slaan de eerste spullen in. Nu maar eerst naar de camping in Fort langley. We krijgen een plekje en onze eerste Hook-up wordt een feit.
Terwijl Toon met de kids het zwembad opzoeken gaat moeder Bea aan de slag om de inhoud van alle koffers een plekje te geven. Toon komt toch nog even helpen.
Er is ruimte genoeg om alles kwijt te kunnen maar het is toch even kijken naar de beste indeling.
Dan is het alweer dinertime en gaan we wat te eten zoeken. We halen take-away pizza en eten hem in de camper op. Daarna willen we nog wat extra boodschappen inslagen en
gaan vol goede moed op zoek. We rijden rondjes maar vinden niets. Na even vragen aan een voorbijganger komen we in een grote supermarkt van Save on foods we slaan stevig in.
Het begint al te schemeren als we weer op de camping aankomen maar wat blijkt, ons plekje is bezet. Hup naar de receptie. Oeps foutje dan maar een ander plekje. Even alles
aankoppelen en we staan goed voor de nacht. Maar we zijn niet de enigen die deze camping hebben gevonden. Ook muggen hebben zich massaal op deze camping ingeschreven.
Het blijkt zo horen we later dat er veel sneeuw is gevallen afgelopen winter. door de hoge temperaturen in april is dit allemaal in een rap tempo gesmolten waardoor het water
in de Fraserrivier hier vlakbij zeer hoog heeft gestaan (men dacht dat de camping zelfs zou onderlopen) en dat was een goede broedplaats voor de muggen zo blijkt.
Als iedereen een beetje zijn plekje heeft gevonden kunnen alle lichten uit en slapen maar.

Vancouver - Langley ± 50 km

 

woensdag 4 juli 2007.

We warmen de broodjes op in de oven (boek raadplegen voor instructies) en ontbijten. Binnen helaas want qua weer is het wel lekker buiten maar eenmaal buiten de camperdeur
is een aanval van muggen onvermijdelijk. Jammer!!
Toon probeert contact te maken met zijn famillie en krijgt uiteindelijk Marion te pakken. Zij komt ons ophalen op de camping en kunnen dan achter har aanrijden op weg naar
Ome Dries (uncle Andy). Na een hartelijk begroeting volgen we haar richting Langley. Zo zijn we er snel. Ook daar worden we hartelijk begroet. We gaan al snel op weg naar
tante Betty die een eindje verderop woont in het bejaardenhuis. Daar het al bijna lunchtijd is geworden besluiten we om een hapje te eten. We belanden bij Dennies en
eten lekker. Daarna gaan we weer terug naar ome Dries'huis. We krijgen een rondleiding door de tuin en de foto's worden bovengehaald. Allemaal reuzegezellig.
Al die oude herinneringen zijn leuk rond half drie gaan terug naar de camping. Eerst zouden we naar Fort Langley gaan maar het is vandaag een erg besluiteloze dag. Het schema is al een paar keer veranderd
vandaag. Dus zoals gezegd wordt het dan toch de camping want een aantal onder ons willen nogmaals gebruik maken van het zwembad.
Ik blijf achter om het dagboek maar weer eens bij te werken. Dan is het de hoogste tijd om alles in te pakken en koers te zetten naar Marion, die ons heeft uitgenodigd voor het
avondmaal en waar we waarschijnlijk ook met de camper blijven staan omdat daar minder muggen zijn.
We worden hartelijk onthaald door alle gezinsleden: Marion, Randy, Tyler, Maria, Matthew, Sarah, Anna-marie, Nicole, Nathalie en Joshua de zoon van Jane die daar logeert en
ook nogmaals ome Dries. We praten en willen vanalles over ons weten. Eerst krijgen we allerlei hapjes en vervolgens krijgen lekker de gegrilde kip met boontjes, sla en aardappels
met ijs als toetje. Onze route wordt besproken en Randy geeft nog wat handige tips, hij gaat veel op pad als trucker en weet dus best wel welke wegen leuk uitzichten hebben en welke wat minder zijn. Ook de kinderen vermaken zich prima met fietsen, tafeltennis of met de hond spelen.
Rond tienen nemen we afscheid en trekken on terug in onze camper die we vlak bij het huis hebben geparkeerd. Voor we morgenochten op pad gaan zijn we nog uitgenodigd voor het ontbijt.
Weer een dag afgerond.

donderdag 5 juli 2007

Omdat we om half 9 op het ontbijt worden verwacht moeten we deze keer de kinderen echt wakker maken. Als we binnen wandelen is Marion volop bezig met het maken van ontbijt wat zal bestaan uit roerei met worstjes, gebakken aardappels en geboterde toast. Het smaakt heerlijk. Na een paar foto's nemen we afscheid en gaan op pad naar Fort Langley maar allereerst slaan we nog brood en brandstof in. Fort Langley is vlakbij dus zijn we er snel. We zetten onze RV op een daarvoor bestemd plekje en lopen richting Fort.
We krijgen zowaar een Nederlandse vertaling van de rondleiding. Marissa leidt ons rond en het lukt haar aardig om het genummerde plan te lezen. Alle huizen staan rond een groot plein en het is allemaal niet zo groots en na nog een kijkje bij de smid die een prachtig blad smeedt, verlaten we het Fort.
Dan zetten we koers naar het volgende station, Hope. Daar gaan we. Even zoeken hoe we op Highway 1 komen en iets later rijden we dan tussen alle grote trucks op de Transcanadian
Highway. Toch stoppen we al gauw want onze magen vertellen ons dat het tijd is om te lunchen en langs de kant van de weg genieten we van ons vers gekochte broodjes.
We bergen alles weer veilig op in de kasten want dat is wel een nadeel van de camper, er mag niets blijven liggen anders krijg je die spullen rond je oren, en gaan weer rijden.
Onze volgende stop wordt de Bridal Veil Falls en daarmee kunnen onze eerste waterval aanvinken. Al is het al 3en we tuffen nog even voorbij Hope en volgen nog even noordwaarts
naar Hell's Gate Canyon waar we de Tramway over de Fraser River nemen. Het water staat best hoog en we zien de kolkende watermassa onder ons. Over de kloof lopen we nog
even over de hangbrug wat best wel kriebels in je maag geeft omdat de vloer van de brug open is en je dus de rivier onder je voeten ziet stromen.
We lopen nog even een winkeltje binnen voor een lekker ijsje. 1 bolletje blijkt een gigaberg te zijn en daarna nemen we de eerste gondel weer terug naar boven.
We klimmen ons rijtuig weer in en gaan terug richting Hope op zoek naar een plekje om te overnachten. Iets voor Hope vinden we een Park. Het ziet er een beetje vervallen uit en de buren zijn vaste bewoners die er niet al te fris uitzien; de buurvrouw ziet er uit als Ma Flodder
Zelf gekookt en ik kreeg het al gelijk voor mekaar om de brandmelder uit testen. Hij doet het in ieder geval als er echt iets aan de hand is. Nog wat spelletjes en de avond is rond.
Alweer tijd om ons bed op te zoeken.

Langley - Hope 225 km

 

vrijdag 6 juli 2007

We staan niet al te vroeg op vandaag en zijn dan ook vrij laat an het ontbijten en rijden pas rond half 11 van onze slonzige camping af (al moet gezegd dat de wc's proper zijn en er
dus heel anders uitzien dan onze buren met hun schurftige hond). Omdat we gaandeweg toch nog wat spulletjes missen zoeken we een supermarkt op. Die vinden we nog vrij snel maar boodschappen doen met z'n 4-en is niet echt aan te raden. Iedereen heeft wel een mening over welk product we moeten meenemen en het 'even wat halen' wordt een lange rit.
Volgende keer roetsj ik wel even door al die gangen. Ik denk dat dat sneller zal gaan en we dus eerder oppad kunnen om leukere dingen te zien dan rijen spullen.
Maar goed we laden ons huisje weer vol en daar gaan we. We willen vandaag Manning Provincial Park verkennen maar vlak na Hope stoppen we kort voor Hope Slide, door een
aardbeving 40 jaar geleden is een heel stuk van de berg naar beneden geschoven. Het dal is helemaal gevuld met stenen. En dan is het verder naar de groene dennenbossen van Manning.
Zowat halverwege het park bij het Resort stoppen we voor de lunch. We kapen een picknicktafel en yeah ons eerste wildlife kijkt ons aan. Ze zijn klein maar best leuk.
Het zijn grondeekhoorns. Ze hebben niet zo'n lange staart en lijken meer op stokstaartjes. Ze gaan ook zo grappig recht op hun kont zitten en knabbelen lekker aan een stukje
pizza dat Sander hen gegeven heeft. De kinderen vinden het geweldig om deze kleine knagertjes aan het werk te zien.
Oké, toch verlaten we onze kleine vriendjes die op een paar meter nabij komen en trekken verder. We willen de berg op naar een uitkijkpunt maar de straat die ik aanwijs is het volgens Toon niet en zo belandden we alweer te ver bij Beaver Pond waar we een korte Trail (wandelpad) doen langs een waterrijk gebied door de bevers aangemaakt door het bouwen van hun dammen.
Na deze korte wandeling keren we terug en rijden alsnog de berg op waar we steeds hoger draaien en de omliggende besneeuwde bergen steeds beter zien. Prachtige uitzichten!!!!
En op het uitkijkpunt hebben we bergen overal rondom; besneeuwde en groene met dichte dennenbossen.
Ondanks dat het eigenlijk niet mag nemen we toch de grintweg nog verder de berg op. Maar misschien toch geen goed idee. We laten een giga stofwolk achter ons en alles in de camper rammelt en schudt. wat een herrie!!!! Het is toch al niet geluidloos om te rijden met dit ding, er rammelt altijd wel wat: de deur, de borden, de kommen maar nu hou ik mijn hart vast. De koelkast is onderweg al een keer opengegaan waardoor de jam en chocopasta ons op de grond begroette. Maar Toon gaat ervoor. Uiteindelijk komen we dan toch op een parkeerplaats waar we weer inzetten op een Trail. Het wordt de Paintbrush Trail. De kinderen volgen ons mopperend omhoog maar als ik een paar plekken sneeuw aanwijs wordt het allemaal anders. Ze vinden deze wandeling nu wel het einde. We stoppen even om te drinken en een inheemse vogel begroet ons op 1 meter afstand. Wauw te gek!! Zo dichtbij!!
Jammer genoeg staat de bloemenpracht die in de boeken staan aangekondigd nog niet op zijn hoogtepunt maar toch zijn de uitzichten geweldig. Terug bij de RV hobbelen
we weer naar het dal beneden en volgen daarna weer Highway 3 naar Princeton waar we deze nacht een camping willen opzoeken maar de camping die ons wel wat lijkt kunnen we
niet vinden en na veel gezoek treffen we er toch eentje waar we hartelijk worden ontvangen door een ouwere man die er uitziet als een echte cowboy, jeans en hoed en ook praat als in de Westernfilms met Hi there folks en dat soort uitspraken. Het is een kleine maar fijne camping vlak bij een rivier en de kinderen schieten hun zwemkleding aan en
gaan dammen bouwen terwijl ik het eten klaarmaak (tomatensoep vooraf en dan gegrilde kip met gebakken aardappels en perziken). Lekker buiten eten, het is er heerlijk weer voor.
Na het eten gaan de kinderen nog even naar de rivier en doet iedereen nog wat zijn eigen dingetjes (opruimen, afwassen, alvast wat klaarzetten voor morgen) en dan
lokt ons bedje ons alweer naar dromenland.

Hope Princeton 202 km


zaterdag 7 juli 2007

We staan nu redelijk vroeg op zodat we tijdig op pad kunnen. Het ontbijt en afkoppelritueel zal ik jullie besparen want dat is elke ochtend zowat hetzelfde.
Voor we echt op pad gaan, rijden we nog even Princeton in omdat Toon het stadje even wil filmen. We slaan ook nog wat proviand in en daar gaan we
zuidwaarts langs HW 3 richting Keremeos alwaar we de Grist Mill bezoeken. Een waterradmolen die ondanks dat we niet op de rondleiding willen wachten
toch draait zodat we toch zien hoe hij werkt. Dan klauteren we weer aan boord en gaan verder naar Osoyoos. Langzaamaan verandert het landschap, de bergen
gaan van mooi groen naar dor bruin. We komen in het warmste deel van Canada en wordt dan ook wel de kleine woestijn genoemd en dat is heel
goed te zien aan de omgeving. Her en der zie je poelen waar het gras rondom lekker groen is maar een paar meter verder is al het groen weer verdwenen.
Bij Osoyoos Lake willen we eten en de kinderen kijken uit naar een plons in het meer. Pas na veel zoeken vinden we eindelijk een parkeerplaatsje en kan
er gezwommen worden. Het is al halverwege de namiddag dat we weer op de route zitten en we trekken verder oostwaarts naar Christine Lake waar we
een camping willen opzoeken voor de nacht.
Rond vijven vinden we er eentje (wel weer even zoeken want de Woodall gids geeft de verkeerde straat aan). Je kan zien dat dit een favoriete vakantiestek is
want het is behoorlijk druk op de camping maar we hebben nog een plekje dus hoor je ons niet klagen. We staan vlak aan het meer dus dat is weer
zwemmen geblazen maar de kids komen al gauw terug want Marissa is tussen 2 vlonders gezakt met haar been en heeft een hele zwelling bij haar knie.
Toon haalt snel ijs en zo proberen we de zwelling minder te laten worden. Het eerste ongelukje is een feit. Ook nu kunnen we buiten eten. Die lelijke prikkers
daar hebben we nu geen last meer van al hebben we nog wel de bewijzen op onze benen die net lijken alsof we waterpokken hebben aha.
Het jeukt in ieder geval net zo erg.
Vandaag doen we lekker Hollands: bloemkool met patatten en biefstukje. Lekker moeder ( of in de lokale taal Yammie mommy).
Marissa wil nog even zwemmen maar vindt het water nu de zon stilletjes aan het zakken is niet meer zo lekker en geeft aan dat ze moe is.
Ze wil graag naar bed....???...vast moe van al de emoties rond haar knie. Zij gaat lekker naar bed en Sander houdt de computer warm.
Toon bekijkt de route van morgen en kijkt of we een paar dingen kunnen schrappen. Jawel, we lopen achter op schema. De afstanden zijn toch groter en
met zo'n huis achter je aan gaat het nu eenmaal niet zo snel en tot laat doorrijden willen we ook eigenlijk niet. Ach we zien genoeg wondermooie natuur.
Het ontbreekt ons aan niets. Ik plak nog even alle foldertjes en entreekaartjes in het grote plakboek. Voilà dat is ook weer bijgewerkt en de verslagen
bijhouden lukt ook aardig. Die van ons dan. Sander moet de verslagen van de kinderen bijhouden maar dat loopt een stuk moeizamer.
Alles weer afsluiten en nieuwe spullen klaarzetten voor de nieuwe dag en ons hoofd mag zich weer op het kussen vleien. Bomen genoeg hier in Canada om
om te zagen!!!

Princeton - Christina Lake 278 km

 

zondag 8 juli 2007

We laten vandaag de eerste week achter ons en kijken uit naar de volgende. We verlaten de camping als alles rondom nog rustig is. Het is dan ook pas half 9.
Vandaag gaan we weer een stukje noordelijker de streek Kootenay in. We komen via Castlegar en gaan dan richting Nelson.
Op dit stuk weg is het net of je in een kloof van bomen rijdt. Dennebomen links, dennebomen rechts, dennebomen overal. We worden er bijna door verzwolgen.
En dan plotseling zien we iets liggen aan de linkerkant van de weg: een dood elandenkalf. Hopelijk krijgen we ook nog levende exemplaren te zien maar
dat is ons tot nu nog niet gelukt. We hebben lekker weer dat vinden wij prima maar dat betekent wel dat je weinig dieren ziet rond de weg omdat het voor
hen te warm is. Hmmm en dat is nou wel weer jammer!!! We tuffen verder en belanden in Nelson waar we bijna wanhopig op zoek gaan naar brood .
Een 'warme bakker' dat kennen ze hier kennelijk niet. In geen enkel dorp of stad vinden we dat. Brood verkopen ze enkel in de supermarkt en die staan
weer niet midden in de stadjes. We wandelen door de Dorpsstraat van Nelson waar we af en toe wel leuke geveltjes zien en we komen ook langs
een café/deli waar we kunnen internetten. Toon heeft de USB-stick in de broekzak dus is nu onze kans om eens een keertje de website bij te werken.
Op de campings is bijna nooit internet aanwezig en ook dus geen mogelijkheid om een en ander bij te werken. Toon gaat aan de gang en ik struin
door de winkel en helemaal achterin zowaar een Dutch winkel met allerlei (dure) Hollandse producten zoals bv. hagelslag, stroopwafels, beschuit,
pindakaas en nog veel meer. Geinig!!!
We rijden verder richting de ferry over de Kootenay bay maar voor we die nemen gaan we nog even een stukje noordelijker naar Ainsworth Hot Springs,
waar we een warme duik nemen in dit heerlijke water (36,4 C). Bij deze bronnen zijn er ook grotten en het water is hier zelfs nog warmer (41C).
We worden er helemaal loom van en we moeten straks nog een eind rijden. Als dat maar goed zal gaan. Maar wakker worden we weer als we een frisse
duik nemen in The Plunge die slecht 10C is. Brrrrr..... waar zijn de ijsberen???? Na een paar rondjes kleden we ons weer aan en gaan naar de
aanlegplaats voor de ferry van 2.50 pm. We komen op tijd aan en het is niet druk dus zullen we vast wel mee kunnen.
Een half uurtje wachten en ja we mogen op de boot. Eenmaal aan het varen worden we voorzien van prachtige uitzichten over het meer zo'n gratis
half uur lang.
Daarna zetten we de tocht verder zuidwaarts langs Kootenay lake. Wij kijken gretig om ons heen. Marissa komt af en toe ook vooraan zitten maar
meestal zitten de kids achterin te gameboyen of te computeren. Hun hebben alleen interesse in de hoogtepunten.
In Creston houden we het voor gezien en gaan op zoek naar een camping. Als Toon even opzij gaat om weer eens al onze aanhangers voorbij te
laten zien we plots de borden van 'onze' camping. Het is vlakbij en voor we het weten hebben we alweer een plekje voor de nacht.
Dat is tot nu toe nog geen probleem geweest. Mogelijk geluk, laten we dan maar hopen dat het geluk met ons meereist.
Ze moeten hier een goede wasvoorziening hebben en dat is ook zo dus maak ik daar maar gebruik van. Een paar wasjes gaan de machine in en ook de droger
dus dat gaat lekker makkelijk. Hoeven we geen waslijntjes door de camper te spannen. Het is hier vol genoeg.
En dan komt de camper tot rust en ligt iedereen weer lekker in zijn bedje.

Christina Lake - Creston 258 km

 

maandag 9 juli 2007

Na het ontbijt gaan we weer van start met onze reis. We zitten nu weer terug op HW3 na een kort zijstukje langs HW3A. We tuffen nu weer richting noorden
en gaan naar Cranbrook. De weg heeft mooie uitzichten maar we proberen vandaag toch wat kilometers te maken. Vandaag passeren we 2 grenzen en de eerste
is op deze weg. Na een uurtje rijden moeten we onze horloges 1 uurtje vooruit zetten. We zijn de tijdsgrens overgereden en plots is onze dag een uurtje korter
geworden. Tegen twaalven nieuwe tijd rijden we op de parking van Fort Steele Heritage Park. Een oud stadje dat na jaren als spookstad opnieuw leven is
ingeblazen als toeristische trekpleister. In het stadje is de tijd in 1898 stil blijven staan. Het is ontzettend leuk om er rond te lopen en een kijkje te werpen
in lang vervlogen tijden waar paarden nog het belangrijkste vervoermiddel waren en een bezoekje aan de dokter of tandarts geen pretje.
We eten hier ook ook wat en na enkele uren door te brengen in een ander tijdperk, zetten we onze hedendaagse reis weer verder richting ja das moeilijk...
eerst zuidwaarts dan weer een stuk noordwaarts. De weg rechtdoor was korter geweest maar de omliggende bergen maken dat vast onmogelijk. Oké dan maar
zigzaggend door het prachtige landschap.
De weg is in goede staat dus gaat het vlot maar toch nog even een noodstop want op het midden van de weg loopt een klein hertje (precies bambi) zenuwachtig
heen en weer. Eindelijk dan toch een glimpje wild want ondanks de vele gevarenborden langs de weg wil het vandaag ook niet lukken met het spotten van
beesten.
Vlak bij Sparwood zien we borden voor de grootste truck ooit en we besluiten dit ook nog even mee te pikken. Het is inderdaad een enorm gevaarte.
Alles aan dit ding valt in de categorie XXXXXXL. We zijn net mieren die tegen een reus aankijken. Tijd om verder te trekken.
Zoals eerder vermeld moeten we nog een grens passeren en dat doen we dan ook en grote borden verwelkomen ons in Alberta en we laten British Colombia achter ons.
We komen door een pas; Crowsnest Pass. De omringende bergen zijn allemachtig wat prachtig. Echt mooi!!! Hoe verder we Alberta inrijden hoe anders de
omgeving wordt. De hoge bergen verliezen wat van hun hoogte en de tusssenliggende stukken worden groter. Naderhand gaat het over in een zachtglooiend
landschap met soms zelf hele vlakke stukken alhoewel deze in de verte altijd een zoom van bergen is te zien.
We rijden nog wat verder en 337 km verder dan vanochtend zoeken we een camping op in Pincher Creek.
Niemand te zien in de Office. Het blijkt een self-service camping. Op de tafel buiten ligt een plan van de camping en een lijst met de nog beschikbare sites.
Een paar zijn er al bezet. De volgende is veel te krap en gelukkig (ah daar istie weer) vinden we het laatste lekker ruime beschikbare plekje. Hèhè we staan.
Iedereen gaat druk in de weer met verslagen aanvullen en nu lonkt met bedje ons alweer. Welterusten allemaal.

Creston - Pincher Creek 337 km

 

dinsdag 10 juli 2007

Onze klok (Toon) is terug in slaap gevallen en daarom staan we vrij laat op (half 9). We zetten even de turbo op het ontbijt en aankleden en gaan een uurtje later op pad.
De bestemming van van vandaag is ons eerste nationale park: Waterton Lakes National Park. Vlak voor we 50 kilometer verder het park binnenrijden stoppen we bij
Buffalo Paddock Viewpoint waar we een kijkje (met verrekijker) nemen bij de kudde bisons die hier leven. Het gebied is wel omheind maar groot genoeg dat het een
natuurlijk leefgebied vormt.
Niet veel later rijden we het park binnen en omdat ons speciale parkenkaart al aan de spiegel hangt zijn we zo door het poortje heen. We karren allereerst naar het
Visitors Centre om wat extra info over mogelijkheden en wandelpaden. De info die we krijgen is zo uitgebreid dat we naderhand al weer even moeten nadenken
over alles wat ons is verteld. Er zijn ook beren gespot die het op de rijpe bessen in het dal hebben voorzien. Zou het......????? Aangezien we hier zoveel willen doen,
willen we vannacht in het park overnachten. Op aanraden van de infomevrouw nemen we camping Crandell waar we eerst zullen stoppen om alvast een plaatsje
te reserveren. Hij ligt trouwens op de Red Rock Parkway die we toch al op wilden. Het landschap is adembenemend en na de camping wordt het steeds mooier.
Aan het eind parkeren we de RV en daar zien we zowaar een paar Mountain goats die de bumpers van de 2 auto's naast ons een grondige likbeurt geven. Die hoeven
voorlopig niet naar de carwash. We eten een hapje want het is alweer middag (de dagen lijken voorbij te vliegen) en trekken dan onze wandelschoenen aan om
Blackiston Falls Trail te nemen (2 km zo'n 45 min.). Het pad is lichtjes stijgend en dalend door de bomen en de waterval komt al gauw in zicht.
Alles staat prima aangegeven en met speciaal aangelegde paden en trappetjes is de waterval van dichtbij te bekijken. Hij is niet heel hoog, deert niet, hij is mooi!!!
Vooraleer de kinderen pootje gaan baden doen we nog even een korte Loop (een rondje dus van 700m ) door Red Rock Canyon. Een kloof dus van jawel rode rots.
Sorry voor de herhaling maar ook hier is prachtig alweer een perfecte beschrijving. We dompelen daarna onze voeten nog even in het koude rivierwater en keren
terug op onze schreden. We nemen de volgende route Akamina Parkway. Ook deze (cliché cliché) bied uiterzonderlijk moooie plaatjes. Deze weg eindigt bij
Cameron lake (Wauw!!!!!!!). We parkeren en vlak voor ons in het bos schiet een hert voorbij (aha weer een vinkje op onze wildlijst).
Marissa en ook Sander willen graag een waterfiets huren en we laten ons overhalen. (Auw auw onze rug, hadden we dat maar niet gedaan).
Het is moeilijk trappen en de fiets laat zich nauwelijks sturen. Toch drijven we best nog wel ver af en moeten dan ook alle zeilen (hadden we die maar) bijzetten om binnen
het uur weer terug aan wal te komen. Weer een ervaring rijker. Het is ondertussen etenstijd en besluiten om iets te eten in het stadje Waterton. We vinden een gezellig
restaurant en eten buiten op het terras wraps en burgers. Lekker.
Toon maakt zich ondertussen een beetje zorgen over een insectebeet die langzaaamaan pijnlijker, groter en roder wordt. Hij vraagt of een mogelijk een dokter in de buurt
is om er even naar te laten kijken maar in dit gat is geen dokter beschikbaar. Hij krijgt wel advies van de ober en een andere man die het verhaal heeft gehoord.
We houden het nog even in de gaten tot morgen omdat we dan langs een hospitaalpost komen en daar eventueel even kunnen stoppen. Ik raad Toon aan Azaron te smeren,
dat helpt tegen insectenbeten.
We twijfelen nog even maar besluiten toch om nog een avondwandeling te doen en nemen Bears Hump. Het is maar 1,4 km maar wel een stevige klimmende Trail.
Ik heb nog steeds wat last van een vastzittend kouwtje (nog van in Nederland) en ik hijg (niet hijs) me de berg op. De rest gaat het prima af, ook de kinderen hebben
weinig moeite met deze stevige wandeling. Onderweg zien we nog memig Ground Squirrel, het blijven grappige diertjes.
Al hijgend en puffend (ikke toch) komen we een half uurtje na vertrek aan op het uitkijkpunt en het uitzicht op de meren is adembenemend. Dit is Canada zoals
we gehoopt hadden. Na menig fotootje en filmpje beginnen we aan de terugtocht. Geen beren onderweg (jammer of gelukkig maar, wie zal het zeggen)
We rijden dan terug naar ons gereserveerd plekje en installeren ons voor de nacht.

Pincher Creek waterton National Park 140 km

 

woensdag 11 juli

Vandaag is het koeien en gras zover het oog rijkt. Ook nog een paar huizen en opvallend veel grote moderne kerken. Zelfs dorpen van ongeveer 10 huizen zijn zo'n gigantisch gebouw rijk. Het weer is alweer prachtig, de wegen vlak en recht dus schieten we goed op. Na een korte stop voor het inslaan van proviand voor onszelf en de RV ,stoppen we bij het plaatsje met de klinkende naam Head Smashed in Buffalo Jump. Stel je voor een dal in de prairies en een plots opdoemende rots van 10 à 15 meter hoog. Een tijd waarin er grote kuddes bisons graasden en je hebt een ideale plek voor de indianen om een bijzondere bisonjacht uit te voeren. Je drijft een deel van de kudde in groepsverband naar de rand. Laat de bison schrikken zodat ze op hol slagen en ze niet meer op tijd kunnen stoppen voor de rand en dus allemaal te pletter vallen onderaan de rots. Dan is het nog slechts een kwestie van alles verdelen in hapklare brokken en je hebt weer vlees, en andere bruikbare spullen voor een poosje.
Dit jachttafereel wordt in dit museum helemaal uit de doeken gedaan. Heel leerrijk en interessant.
Dan jagen wij weer een heleboel weg onder ons door om aan te komen in Dinosaur Provincial Park midden in de Badlands.
Volgens onze gids moet de overgang vrij abrupt zijn en dat is het ook. Eerst zijn er nog de uitgestrekte grasvelden. Er komen een paar scheuren in het landschap en dan staan we
in een heel ander landschap. Het lijkt wel een beetje maanlandschap. Dor, met allerlei vreemd uitziende formaties die door regen en wind zijn uitgesleten.
We kiezen een plekje uit op de camping, bakken pannenkoeken en sluiten de avond af met het roosteren van marshmellows op een houtvuur. Zo nog even de rook afspoelen en dan
is de dag alweer helemaal voorbij.

Waterton National Park - Dinosaur Provincial Park 411 km

 

donderdag 12 juli 2007

Vandaag weer vrij vroeg uit de veren. We vullen nog even de watertank bij want na 2 nachten op een camping zonder wateraansluiting is die al bijna leeg.
Dan gaan we naar het Visitor Centre van het Dinosaur Provincial Park voor de Tour Bus. Gisteren hebben we nog 3 tickets kunnen bemachtigen en hopen
dat er nog eentje vrij komt vanochtend. We zijn er al om 9h maar helaas de bus vertrekt zonder mij aan boord. Hoe de tour was hoor ik straks wel uitgebreid van
Toon en de kids. Ik heb nu even een uurtje voor mezelf om wat dingetjes te doen en dat is eigenlijk ook wel even lekker die rust. Want echt tijd voor jezelf heb
je vrijwel nooit. Je bent altijd wel met iets bezig. Koken, opruimen, boodschappen doen, verslagen schrijven, inlezen voor de (volgende) dag, alles klaarzetten
voor de (volgende) dag, enz. enz.
We gaan ook nog proberen om een paar Trails te doen en dan koers te zetten naar Drumheller.
De anderen waren pas rond twaalven terug van de rondrit en hierna volgt Toon zijn relaas.

We stappen met z'n drieen in de bus en wachten vol spanning af of er nog een plaatsje vrij is voor Bea. Misschien is er iemand niet op komen dagen.....
Helaas het mag niet zo zijn.
De chauffeuse stelt zich voor en vertelt wat we allemaal gaan doen en zien. Maar eerst wil ze weten waar iedereen vandaan komt. Iedereen komt wel ergens uit
Canada en als Sander zegt The Netherlands klinkt er een luide ooooooh door de bus. Na op een speelse manier de eed afgelegd te hebben dat we
alles wat we zien of tegen komen alleen aanraken met onze wijsvinger rijden we de Badlands in. Op bepaalde plekken stoppen we en vertelt ze enthiousiast
hoe de Badlands onstaan zijn, de verschillende lagen gesteente die er zijn, waarom juist hier zoveel botten gevonden zijn en waarom dit gebied op de werelderfgoedlijst
van de UNESCO staat. Regelmatig besproeit ze hierbij iedereen met een plantenspuit. Het is behoorlijk warm dus niemand protesteert. Ik heb het er maar druk
mee want luisteren, vertalen voor Marissa, filmen en er zelf ook nog van genieten valt niet mee.
Na weer een stop vertelt ze hoe je dinobotten kan herkennen en mogen we er zelf naar op zoek gaan. LEUK!! Na een poosje zoeken roept Sander dat hij er
een heeft. Marcy komt kijken maar ze twijfelt een beetje. Ze denkt dat het een stukje is bestaande uit rots en zandsteen. Verschillende stukjes bot worden
gevonden en de tour gaat weer verder naar een opgraving van een compleet skelet. Ook daar uitgebreide uitleg. Na nog een mooie rit door het maanachtige
landschap, onderwijl de muziek afspelend van de film die hier ooit is opgenomen eindigt de tour. We vonden het alle drie heel leuk maar bleven het erg jammer
vinden dat we niet compleet waren.


Gezien de tijd was het dus eerst tijd voor een hapje. En dan een rondje rijden door de Loop die wel voor iedereen toegankelijk was. Bij de eerste parking stopten
we al om aan de Badlands Trail te beginnen. Een pad van 1,3 km en tsjonge tsjonge wat is het heet, het zweet loopt je over de rug. Het is echt slecht land.
Of komt al dat zweten toch een beetje van onze haast om weer terug bij de RV te zijn want de wandeltocht waarvoor 45min. staat doen wij in net iets
minder dan 25 min. Alsof de duvel ons op de hielen zit. En dan nog wat drinken en weer verder.
We tuffen even verder en wagen ons aan nog een trail, the Cottonwood Flats Trail. In deze woestenij zijn er af en toe toch nog poelen waar
bomen kunnen groeien en met die gedachte, dat we dus in de schaduw van de bomen zullen lopen beginnen we deze wandeling van 1,4 km vol goede moed.
Maar de waarheid is niet zo rooskleurig. Het pad loopt precies rond de bomen en de plaatsen met schaduw zijn op 1 hand te tellen. Marissa houden we even
in de gaten want zij begint te gapen, rood aan te lopen en is moe en verhit (gevaar voor uitdroging). We laten haar veel drinken en plenzen wat water over haar
gezichtje. We houden nog even vol en in alweer een recordtijd (wij zijn klaar voor de Olympische spelen) zijn we weer op het vertrekpunt.
In de camper is iedereen het er over eens. Het is tijd om dit ruige landschap achter ons te laten. Voor de meesten van ons met de wind in de haren als afkoeling
gaan we weer richting westen. Het Dinosaur Park was het uiterste oostelijk punt wat we op onze rondreis aandoen.
Drumheller is ons doel opnieuw in een lapje Badlands maar voor we daar aankomen, rijden we alweer door uitgestrekte vlakten met af en toe een ja-knikker
(een machine die olie opboort en dus steeds op en neer gaat) die we dus hier niet echt hadden verwacht. Maar er zit hier dus op sommige plaatsen dus wel degelijk
olie in de grond.
Onderweg ook nog even een paar prachtige Hoodoo's bekijken. Champignonachtige gesteenten die zo gevormd zijn door water en wind.
Niet veel later denderen we door het stadje Drumheller maar de camping, Dinosaur RV Trail Resort is nog een kilometertje of 10 verder.
We hebben het laatste beschutte plekje met hook-up als we maar beloven dat het voor 1 nacht is. Erewoord.... morgen trekken we alweer verder.
Er zou internet moeten zijn... Toon weer helemaal gelukkig.... maar het gaat niet zo vlot. Ik heb mijn dag niet dus kruip achterin met een goed boek en trek
me van de anderen even niets meer aan. Ik ga ook met de kippen op stok want die hitte van vandaag heeft me helemaal lamlendig gemaakt.
Ronk ronk....

Dinosaur Prov. Park - Drumheller 194 km

 

vrijdag 13 juli 2007

We eten buiten ons ontbijtje want het is alweer een mooie zonnige dag. Er moeten vandaag boodschappen gedaan worden, getankt en wat regelen voor onze volgende stop
Calgary. Dat laatste valt nog niet mee. Toon worstelt met de telefoon (wel munten... geen munten... creditcard) om uiteindelijk te horen dat de camping geen reservaties
aanneemt. Oké dan maar op de bonnefooi.
Het Royall Tyrell Museum met een grote collectie dino-botten ligt maar even verderop en het is nog lekker rustig in het museum. Het is inderdaad een mooi museum.
De collectie is heel uitgebreid en leuk opgezet volgens een tijdsschema, van het verre verleden naar het heden. De kinderen genieten zichtbaar!
We gaan verder naar het stadje Drumheller waar we de grootste dino ter wereld beklimmen en een mooin uitzicht hebben over het stadje.
Dan rammelen onze magen maar omdat de kasten leeg zijn stappen we een thearoom, de fluitende ketel, binnen. Het aanbod is beperkt en de keuze is maar moeilijk
te maken. Als de bestelling arriveert, blijkt een wisseling van borden nodig zodat iedereen toch wat te eten heeft wat hij of zij lust. Voor Marissa blijft het toch
moeilijk. Zij houdt niet van al die vreemde/andere smaken van producten. Zij zal blij zijn om weer echte bekende Hollandse spullen te kunnen eten.
We moeten HW9 nemen om in Calgary te komen en laat dat nu ook net de weg zijn waar de supermarkt is te vinden. Da's handig.
We slaan weer gretig in. Drank, vleeswaren, brood, kaas (Gouda!!!!), brownies verdwijnen in ons karretje. We kunnen er weer even tegenaan.
Jammer genoeg wordt net na Drumheller HW9 flink op de schop genomen dus de vele stukken gravel of hobbelweg zorgen er voor dat we niet echt opschieten.
Maar eenmaal op HW1 (de belangrijkste weg in Canada) gaat het snel tot vlak bij Calgary waar het drukker wordt en de stoplichten elkaar steeds sneller opvolgen.
Het is de ogen openhouden voor info over de camping. Hij moet vlakbij de schansen staan van de Olympische winterspelen. Die eenmaal in zicht turen we voor ons uit.
Ja, daar in de verte zien we een hoop caravans staan maar hoe geraken we daar? We schieten er voorbij en dan staat er plots een bord dat ons vertelt dat we
de eerste afslag moeten nemen. En nu maar duimen dat er nog een plaatsje vrij is. De camping is groot maar het is in Calgary nu ook mega druk vanwege de Stampede,
die vele bezoekers trekt. Maar allè we hebben alweer geluk. We nemen, en dat voor het eerst, een plekje voor 2 nachten.
Er is een zwembad dus de kinderen zijn ook dolgelukkig. Vooral ons meisje vindt het fijn om af te koelen na het lange rijden.
Ik kook, Toon de afwas en de kinderen, die hebben het beter voor mekaar, gaan zwemmen. Onze omzwervingen nog wat up-daten en dan is al bijna 9h. Weer een dag voorbij.
Het gaat snel, veel's te snel!!!!!

Drumheller - Calgary 174 km


zaterdag 14 juli 2007

Vandaag is uitslaapdag. Later op de dag nemen we de shuttle vanaf de camping naar Calgary maar dat is pas om 11.30 h dus hebben we alle tijd om uit te slapen
en op ons gemakje alles voor te bereiden. We doen ook nog wat klusjes in en rond de camper. De kinderen lopen eigenlijk maar een beetje verloren rond.
Ze weten niet goed wat ze moeten doen. Om kwart over 11 zien we onze bus aan komen rijden. we pakken alles bij elkaar en gaan naar de schoolbus.
Jawel we zijn heel even kind en mogen met zo'n mooie knalgele bus mee naar de stad.
Na twaalven arriveren we vlakbij de ingang van de Stampede want dat was eigenlijk het doel van de shuttle, maar wij willen eerst wat van de stad zelf zien.
Daarom lopen we tegen de stroom in naar downtown Calgary en wel specifiek naar de Calgary Tower. Deze 165 m hoge toren hebben we al in het oog
sinds we van de bus stapten. We vervolgen onze weg langs de strakke straten. Dit is kenmerkend voor veel van de nieuwe steden. Een stratenplan dat er uitziet
als een dambord met straten die horizontaal en verticaal lopen en de straten zijn genummerd dus het is gewoon een kwestie van op- en of aftellen naar
gelang welke richting je uitmoet.
Ah, we zijn er. Kopen ons kaartje en stappen in de lift die ons in een spoedtempo naar de uitkijk brengt. Daar kunnen we helemaal rondlopen om de omgeving van
alle kanten te bekijken. En we nemen ook een kijkje recht omlaag door op het stukje te gaan staan met de glazen vloer. Ook de kinderen lopen er moeiteloos
bovenop. Sander krijgt wel wat kriebels in de buik, zegt hij.
We eten ook een hapje op deze grote hoogte en gaan dan weer met de lift omlaag en nemen vervolgens een van de vele loopbruggen die de stad rijk is. Dat vinden
ze handig in de winter als het hier erg koud is, dan hoeven ze neit naar buiten in de kou om van het ene gebouw naar het andere te komen.
We hebben besloten om een kijkje te nemen in het Glenbow museum. Sommige exposities zijn wel mooi. (edelstenen, wapens), de expositie over de geschiedenis van
Alberta is ook fraai maar wordt weergegeven door verhalen rondom belangrijke historische personen en omdat wij als buitenlanders die mensen niet kennen is het
allemaal minder interessant. Dus als einderesultaat valt het museum ietwat tegen.
Omdat het nog geen tijd is voor de bus terug, besluiten we om nog een vleugje Stampede te proeven. Het krioelt er van de mensen en het buitenterrein is eigenlijk
kermis, braderie en veemarkt ineen. We zien paarden, koeien, schapen, lama's, bison, varkens met biggetejes, eten een bisonribbetje en Marissa en ik kopen een
cowgirlhoed. De kinderen zijn diep teleurgesteld als blijkt dat we geen tijd meer hebben om in 1 van de vele attracties te gaan.
We springen weer op de bus en de klok slaat al bijna 7-en als we weer de camping oplopen. Ach en dan is het weer hetzelfde verhaal, moeders kookt, vaders dekt de
tafel en de kinderen gaan nog even lekker zwemmen.
Na het eten zorgen we voor een opgeruimde camper, ik ga me douchen, Marissa nog zwemmen. We verblijden nog een paar mensen met een kaartjeen dan is het
eigenlijk alweer tijd om de camper in een diepe rust te hullen.

 

zondag 15 juli 2007

Na het opstaan maken we onszelf en de RV weer rijklaar en verruilen de stad weer voor het platteland. We denderen over HW1 naar Banff. Bij de ingang
van het Park kunnen we gewoon doorrijden, we hebben immers onze vergunning. We rijden door naar het stadje en gaan voor wat extra info maar al snel blijkt
dat we het meeste wel al weten. Nu we toch al in de stad zijn gaan we eerst de wandeltocht langs de Bow River maken naar de Bow falls. We lopen over de
mooie stenen brug en lopen verder langs de oever van de rivier. Het water wordt steeds onstuimiger en dan is er de waterval. Conclusie: mooi maar niet hoog genoeg.
Ach ja je kan niet alles hebben.
En dan beginnen onze maagjes bekende signalen af te geven en we begeven ons naar The Old Spaghetti Factory voor weer een heerlijke maaltijd.
Dat waren we nog niet vergeten vanuit Vancouver en nu we dit restaurant bij het rondlopen in de stad weer in de gaten kregen was de keuze snel gemaakt.
Ook nu was het eten lekker, heerlijke spagetti's, lekkere kippevleugeltjes, minestronesoepje vooraf, ijsje na, allemaal in de prijs inbegrepen. Eten met z'n vieren
voor 30 à 35 euro (3-gangen) waar lukt je dat nog tegenwoordig.
Met een volle buik doen we nog wat boodschappen en proberen nogmaals tevergeefs onze lege flessen kwijt te geraken. Je betaald wel statiegeld maar raakt die dingen
vervolgens niet meer aan de straatstenen kwijt. In BC kon je ze meestal nog inleveren bij de grote supermarkten maar in Alberta wil geen winkel ze hebben.
Daar hebben ze dan kennelijk speciale inleverbedrijven voor maar in kleine dorpen hebben ze ze niet en als ze er wel zijn dan hebben ze vaak beperkte openingstijden.
Nog even stapelen dus.
We planten de RV vervolgens een kilometertje of 5 verder op de berg vlak bij Banff en nemen de kabelbaan naar Sulpher Mountain.
Wat een prachtig uitzicht over de omliggende bergen en het dal. Langs keurig aangelegde houten trappen klimmen we nog even verder naar Sanson Peak (Vista Trail)
even verderop. Je voelt al dat je hier hogerop zit. Het is een stuk koeler dan benenden en er staat ook een frisse wind, toch is een jas niet nodig en is het heel goed
uitte houden in de korte mouwtjes. En vast geen muggen op deze grote hoogte. Oei foutje, die beesten hebben kennelijk geen last van hoogtevrees.
Terug bij het hoofdgebouw suizen we de berg weer af in onze gondola en vervolgens suizen we weer richting dal in onze RV.
We besluiten allereerst maar naar de camping te rijden om onze reservatie in een registratie met plekje om te laten zetten. Dat is zo gepiept. We nemen even een kijkje maar
we willen vandaag nog meer zien dus gaan we al snel verder op pad. Korte stop bij de Hoodoo's en steken dan even door naar het noorden voor een bezoekje aan
Lake Minnewanka, Two Jack lake en daar proberen de kinderen hun stalen lijven uit in het koude water en Johnson Lake. Bij dit laatste wilden we onze boterhammetjes
nuttigen maar er hebben meer mensen dit meer ontdekt en het is er nogal druk dus karren we verder en gaan weer richting Banff waar we na een kort stukje HW1
stoppen bij het begin van Fenland Trail. Hier is het wel rustig en hebben we een bankje vlak bij onze camper. Maar de lucht begint een beetje donker te zien en
tijdens het eten klinken de eerste onweersgeluiden. We zijn bijna klaar als we de eerste spetters voelen en haasten ons naar binnen. De hoeveelheid regen valt best mee
en het houdt dan ook al snel op en we besluiten alsnog de trail te lopen en lopen doen we. Net nu al onze muggebulten van Langley genezen zijn worden we opnieuw
opgejaagd door die rotbeesten. De hele wandeling leggen we zwaaien met petten en hoeden af. Dit is niet ideaal om iets van de mooie omgeving te zien.
We besluiten de dag met een ritje langs de 3 Vermillion Lakes en zoeken daarna ons campinplekje weer op.
De kinderen zijn heel vervelend en doen er alles aan om hun grenzen te verleggen en dat levert ze uiteindelijk een taakstraf van 3 dagen afwassen op.
Ons geduld is ten einde.

Calgary - Banff 182 km

 

maandag 16 juli 2007

Wij willen wild zien!!!! Wij willen wild zien!!! En dat willen we een handje helpen door in alle vroegte over de Bow Valley Parkway te gaan rijden dus om 6 uur gaat
de wekker en voor zevenen laten we de camping al achter ons. Eerst nog een stukje Highway en dan slaan we af en beginnen aan onze speurtocht.
Maar het wild wil ons niet zien, geloof ik. Of toch, plots ziet Toon voor ons in de berm een prachtexemplaar Elk. Hij graast rustig verder terwijl wij hem op
foto en film vastleggen.
We laten het dier verder in alle rust grazen en rijden niet veel later het vrijwel lege parkeerterrein bij Johnston Canyon op. We zijn klaar voor de wandeling naar de Falls
Eerst komen we bij de Lower Falls. Alweer een prachtig exemplaar. Vooral de spetterende ontmoeting vlakbij is nat maar geweldig. Maar we zijn er nog niet!
Ook de Upper Falls wachten op onze aanwezigheid. We klimmen verder en komen oog in oog te staan met de grote broer van de lagergelegen waterval. En hij is net zo nat!!
Op de terugweg wordt het drukker en drukker en terug bij de RV blijkt de parkeerplaats nu barstensvol te staan. Dat voelt eigenlijk wel goed. Het is wel leuk
om de omgeving bijna helemaal voor jezelf te hebben en we hebben ook zoiets van lange neus; wij hebben het al gedaan jullie moeten nog beginnen.
We pikken de Bow valley Parkway weer op en rijden verder tot we aan de enigste Junction komen en buigen af naar Kootenay National park. Ook daar willen
we nog wat natuurschoon zien. We stoppen bij Marble Canyon maar helaas we mogen hier niet wandelen. De reden weten we op dat moment niet maar later
lees ik ergens dat de canyon al sinds 2003 is gesloten wegens herstelwerkzaamheden na een brand. Amai, daar zijn ze dus al zo'n 4 jaar mee bezig!! Lekker vlot!!
Jammer maar helaas, op het naar het volgende. Dat zal dan Paint Pots worden. Geen problemen daar. We nemen de aangegeven wandelweg en na de hangbrug
zien we de aarde steeds meer de kleur oranje worden. Het water in de rivier waarlangs we lopen lijkt wel oranjerood te zijn, dat is echter niet zo. Het water is net zo
helder als elke andere rivier maar door de kleur van de bodem.......
Sander kan het niet helpen even met de oranje klei te knoeien en we nemen een staaltje stof mee, daar willen ze dan later mee verven. Of het zal lukken????
We nemen dezelfde weg weer terug en verlaten Kootenay National Park om bij de Junction onze onderbroken route op de Bow weer verder te zetten.
Aan het eind van deze weg ligt onze bestemming: Lake Louise. Voor de campground hebben we gereserveerd en moeten we voor 2pm aanmelden. Nu we zo vroeg op
weg zijn gegaan redden we dat makkelijk en staan we netjes in de rij. Aanmelden, even kijkje nemen en dan weer weg. Er is nog meer te doen.
Dat we in de buurt komen van het meer blijkt uit de drukte die steeds toeneemt. De parkeerplaatsen (4 of 5) staan hutje mutje vol. En aan de rand van het meer
staan dikke rijen mensen. Vooral verre oosten-types. Het krioelt er hier van.
Het meer spreekt ons niet echt aan. Het is mooi maar het om bijzonder te noemen, nee..
Iedereen bekijkt het meer in stilte. De kinderen hebben nog niet zo lang geleden een fikse uitbrander van Toon gehad over hun eeuwige gezeur dat ze moeten
wandelen en daar is iedereen nog meer van onder de indruk dan het meer, geloof ik.
We hebben het dus snel bekeken en gaan alweer op pad. We willen een ander meer zien namelijk Moraine lake. Het is een stuk rustiger en ondanks dat de
ene parkeerplaats ook vol staat, betekent dat inderdaad dus een stuk minder mensen. Het meer is kleiner dan zijn bekendere zus maar wij vinden het mooier.
We hebben best al veel gewandeld (Falls, Paint pots) dus geven we de voorkeur aan een korte wandeling naar het uitzichtpunt over het meer, Rockpile Trail.
Nu we over het meer heen kijken zien we de prachtige blauwe kleur die in zovele boekjes wordt beschreven en op de plaatjes altijd is te zien.
Het geeft het geheel iets onwerkelijks maar mooi is het absoluut.
Na deze drukke dag houden we het voor gezien en gaan weer richting campground. De aanmelding is reeds gebeurd dus kunnen we zo doorrijden naar ons plekje.
Poehpoeh, wat een lange dag. We zijn allemaal best moe en gaan op tijd naar bed. Morgen staan er vast alweer veel nieuwe avonturen op ons te wachten.

Banff - Lake Louise 246 km

 

 

Vervolg: Terug naar startpagina:

Omhoog