Het leven na de diagnose

Communities

ZeelandNet

Het leven na de diagnose

Welkom op de community Het leven na de diagnose!

405.697 bezoekers 78 leden Log in

In memorium:


W

____________________________________________________

Voor mijn vriendin Nicole Aerens.  geboren op 9 april 1962 en overleden op 25 juli 2004, na een noodlottig ongeval.

Nicole, we hebben samen heel wat leuke tijden gekend, vooral op school... Het laatste jaar was, door mijn ziekte, ons contact weer hersteld... En nu is dat voor altijd afgelopen... Nicole, ik zal je missen... nooit meer een mailtje, nooit meer een onverwacht bezoekje... Jouw naam verwijderen uit mijn adressenbestand voor de kerst- en verjaardagskaarten... Ik mag er nog niet aan denken... Nicole, ik zal je nooit vergeten.... 

____________________________________________________________

*HANNA*

Hanna Bolhken, geboren op 24 september 1975. In mei 2003 voor de eerste maal geconfronteerd met borstkanker. Ze was toen pas 27, had nog haar hele leven voor zich. Wilde nog een gezinnetje stichten samen met haar vriend Kees, wilde zo graag weer bij de ambulance werken, op 'haar' eiland, Ameland. Maar de boottochten waren te zwaar. Toch ging ze weer aan het werk. Dan maar wat meer kantoordienst... En af en toe eens mee als de boot moest uitrukken. Tot in mei  2004 het noodlot voor de tweede keer toesloeg. Opnieuw kanker in dezelfde borst. Een amputatie volgde en weer kreeg Hanna hoop. Na een jaar, het is dan mei 2005, wil ze weer graag volop aan het werk... ze voelt zich prima... Voor de zekerheid en om van een naar voorgevoel af te komen, laat ze zich nogmaals grondig onderzoeken... Een aantal scans laten maken... En dan is daar weer het noodlot. Voor de derde keer in 3 jaar tijd... Uitzaaiingen in de longen. De dokters geven haar nog een paar maanden... Maar Hanna is een vechter, die geeft het niet zomaar op. Ze ondergaat heel zware kuren, is ziek, heeft pijn, maar ze gaat ervoor. Wat voor haar het ergste is, is het feit dat ze ziet dat haar vriend en ouders zo verdrietig zijn... Ze wil geen verdrietige mensen om zich heen. Ze wil nog een paar jaar een leuk, gezellig leven leiden... In november lijkt haar dat te lukken. De uitzaaiingen zijn heel klein geworden en de artsen praten idd over een paar jaar ipv een paar maanden... Hanna besluit dat ze even niets met kanker te maken wil hebben, ze wil er niets over lezen, schrijven of horen. Dat heb ik gerespecteerd. Ik zat te wachten op een mailtje van haar waarin ze aangaf weer klaar te zijn... weer mee te willen draaien op de comm. Maar ipv dat mailtje komt het bericht dat ze het toch niet heeft gered... Hanna, die goedlachse meid, die altijd en overal de humor van iets inzag, die haar zorgen van zich afzette door op haar paard over het mooie eiland Ameland te rijden... Hanna, die nog zoveel wilde genieten, die nog helemaal niet klaar was met dit leven... Hanna.................. ze is niet meer onder ons, Hanna................................................ stilte, respect en verdriet... Hanna, ondanks dat ik je nooit in levende lijve kon ontmoeten (je had me nog zo beloofd dat je me samen met Klaasje zou leren klaverjassen) zal ik je missen... In 'onze' beginperiode was je een grote steun voor mij...

HANNA....................................VAARWEL...................................

___________________________________________________________________________________________

Op 16 maart 2007 is Bep Kool-de Brabander overleden na een lang en moedig gevecht tegen de draak. Ik leerde Bep kennen via de SDK-mailgroepen en heb ondervonden dat ze een heel dappere, sterke vrouw was. Oma worden en zijn was voor haar het mooiste cadeau dat er bestond. Haar nickname was dan ook AMO Bep , zoals haar kleindochter haar ooit noemde. Bep heeft gevochten tegen de ziekte voor wat ze waard was. Heeft steeds de moed erin gehouden, maar het heeft niet geholpen. Toch durf ik te beweren dat Bep genoten heeft, genoten van het leven en van haar kleinkinderen. Ik wil de familie, vrienden en bekenden van Bep namens deze community laten weten dat we met hen meeleven. Jullie zullen Bep erg missen.

Lieve Bep, Je was een kanjer en een voorbeeld voor velen. Ik hoop dat je, waar je nu bent, geen pijn en verdriet meer zult voelen. Er brandt een lichtje om je te begeleiden op je laatste reis.

_______________________________________________________________________

EVELINE VAN DE RAADT.

Op 27 april bereikte me het bericht dat Eveline van de Raadt is overleden. Op 24 april 2008 heeft ze de strijd tegen deze rotziekte moeten opgeven. Eveline leerde ik kennen via de mailgroepen van de SDK. Ik heb haar eenmaal irl ontmoet bij mijn eerste meeting in Arnhem. Ze was een prachtvrouw. De ziekte bleef de kop op steken bij haar. Elke keer als ze dacht dat ze het dit keer had gered, kwamen er weer nieuwe dingen aan het licht. En elke keer begon ze weer aan het oneerlijke gevecht. Vol goede moed, wilskracht en humor. Ze kon en wilde zich niet neerleggen bij het feit dat het wel eens een ongelijke strijd kon zijn. Ze wilde zo graag haar dochtertje Jennefer volwassen zien worden. Zij was haar alles... Ze heeft geleden onder de kuren, maar doorstond alles met in haar achterhoofd het idee aan Jennefer. Eveline heeft nu rust. De rust die ze verdiende. Haar man en dochter rest de zware taak om zonder deze moedige vrouw verder te leven... Ik wil hen daarbij heel veel sterkte toewensen. Voor Eveline een lichtje om haar te begeleiden naar een mooiere, pijnloze wereld...

___________________________________________________________________________

 SILVIA:

Op 29 maart is Silvia, lid van deze community en reagerend onder de naam Zenna, overleden. Silvia heeft als een leeuw gevochten tegen haar ziekte. Ondanks haar eigen gevecht, had ze altijd een woordje van steun en/of belangstelling voor de anderen. Mede door haar heeft het nog zo lang geduurd voor ik het forum openbaar heb gemaakt wegens te weinig belangstelling van de leden. Ze heeft zo haar best gedaan om het te laten draaien. Ik heb Sil 1 keer ontmoet. Een korte ontmoeting, samen met Tanya, in Sas van Gent. Er was toen een avond van de BVN. Silvia was daar ook met Ronnie, haar man. Toen was alles nog vers. Net klaar met de eerste reeks chemokuren. Kort koppie, vrolijke, goedlachse vrouw. Later zette ze hier op het forum het bericht dat het foute boel was. Uitzaaiingen. Toch ging ze onverdroten door. Voor man en kind en voor zichzelf ging ze het gevecht met de draak aan. En gevochten heeft ze. Maar helaas, het was een gevecht dat ze niet kon winnen. Ik wens haar man, zoon en verdere familie en vrienden heel veel sterkte toe in deze moeilijke tijden. Annemie.

__________________________________________________________________________

TANYA:

Op 24 juli 2010 overleed Tanya, op 57-jarige leeftijd. Zij was één van diegene die ik IRL ontmoette. Tanya was een levenslustige vrouw. Dol op haar kinderen, kleinkinderen, man en motor. Na de diagnose zag het er allemaal best goed uit voor Tanya. Een kleine 2 jaar geleden, sloeg het noodlot echter toe voor haar. Haar lieve man overleed bij een verkeersongeluk. Tanya krabbelde zo goed en kwaad het kon op. Om, eenmaal weer rechtop, de volgende dreun in ontvangst te nemen. Een nieuwe tumor. Dit keer waarschijnlijk veroorzaakt door de bestraling en ongeneeslijk. Tanya heeft gevochten voor wat ze waard was. Maar helaas. De draak was sterker. Voor de zoveelste keer. Ik hoop dat Tanya nu bij haar man is en dat ze samen vol trots naar beneden kijken. Om hun kids en kleinkids te steunen. Dag lieve Tanya... Ik zal je missen... Annemie.

__________________________________________________________________________

Vandaag, 30 november 2010, is Annita begraven. Weer heeft een lid van deze community het niet gered. Annita ontmoette ik op de lotgenotenlunch van de BK mail groep. Later kwam ze met haar gezin vakantie vieren in de Braakman en is ze gezellig een avond langs geweest. We hebben toen heel wat afgelachen. Want altijd was Annita vrolijk. Ze woonde in Balkbrug. Nooit van gehoord. Tot we er op een reisje opeens doorheen reden. En te snel. Want we werden geflitst vanuit een klicko. Dat werd een terugkerende grap tussen ons. Bestaat er toeval? Mijn lief rijdt zelden of nooit te hard. En krijgt zeker zelden een bekeuring. Vandaag, de dag van het definitieve afscheid van Annita, kwam er eentje binnen met de post. Een kleintje... Een laatste grap van Annita??? Meid, ik zal je grappen missen. Niemand die nog weet van dat akkefietje in Balkbrug. Ik hoop dat je reis naar het licht goed voltooid is. Dat je nou een groepshug hebt met de dames die jou, die ons zijn voor gegaan. Daaaag Annita.... miss you. Annemie.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

10 april 2012. Vandaag moeten we Anita U2 laten gaan. Anita, die de gangmaker van het forum was. Anita, die een borstreconstructie onderging en bij wie alles fout ging, wat maar fout kan gaan. Maar Anita ging door. Wilde niet van ophouden weten. Ondanks de pijn die ze had, moest en zou ze bij het carnaval in Oeteldonk aanwezig zijn. En het lukte haar. Anita, die zo blij was dat haar dochter ten huwelijk werd gevraagd. Nog een paar weekjes en het is zover. Maar Anita kreeg slecht nieuws. Ze had uitzaaiingen in de hersenen en de botten. Later kwamen daar de lymfen en de lever bij. Maar die rotcellen in de hersenen nekten haar. Geen enkele behandeling sloeg aan. Ze heeft gevochten als een leeuwin om het huwelijk van haar dochter mee te mogen maken. Helaas, het mocht niet zo zijn. Zo kl*te, zo oneerlijk. Anita heeft nu rust gevonden.

Meis.... ik heb zulke prachtige herinneringen aan je. Ik zal met een glimlach aan je denken. Je was een voorbeeld. Doe je de anderen de groetjes??? LUFJOE....

 

Omhoog